Αν ξυπνήσεις,(το κόμμα εδώ) μονομιάς θάρθει ανάποδα ο ντουνιάς!

ΑΙΔΩΣ ΘΕΕ (και fractal)!!!

100δις νευρώνες-δίκτυο του εγκεφάλου μου γνωρίζω πολύ καλά ότι συνιστούν μηδαμινό κλάσμα του δικτύου Σύμπαν. Έτσι όταν λέω «ντροπή σου», γνωρίζω ότι πιθανότατα να κάνω λάθος αλλά!!!, ΕΣΥ μ’ έφτιαξες έτσι. Εσύ με περιόρισες σ’ ένα hardware παραγωγής software (πνεύματος) τόσο μα τόσο περιορισμένων δυνατοτήτων. Αλλά κι αν κάποιοι (???) επενέβησαν και «έκλεισαν» ποιος ξέρει πόσα κυκλώματα, εσύ τι έκανες? Άφησες αυτούς να σβήσουν το φως μου εν τη γεννέση του. Πες μου τι έκανες όταν με ακρωτηρίασαν και με καταδίκασαν στη φτώχεια του πνεύματος, ζαχαρώνοντας το φαρμάκι-δηλητήριο με το «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι». Αν είσαι ένας Game Developer, τότε ΝΤΡΟΠΗ σου για το σιχαμερό άκρως σαδιστικό σου game «ΖΩΗ». Ίσως η δική μου συνείδηση της οντοσύνης μου να ‘ναι τίποτα μπροστά στη δική σου, κατ’ ανάλογο τρόπο με τα δικά μου video games, όπου σφάζονται βασανίζονται πεθαίνουν άπειρα όντα δημιουργήματα μου μέσα σ’ αυτά χωρίς να έχουν την παραμικρή ιδέα για μένα και προσπέλαση σε μένα. Γιατί έτσι το ‘θελα το game, γιατί έτσι έχει ενδιαφέρον και ΜΗΔΕΝΙΚΟ ρίσκο για μένα. Όμως!!! Αυτή η μηδαμινή σε σχέση με τη δική σου, συνείδηση μου του πεπερασμένου μου, ΕΙΝΑΙ: συνείδηση του αναπόφευκτου ΤΕΛΟΥΣ μου σε χρόνο dt από την ώρα της γέννησης μου, συνείδηση της πνευματικής μου οντοτικής συνιστώσας, συνείδηση της ματαιότητας του αγώνα για φώτιση και απόδραση από το game-φυλακή σου, συνείδηση του «δώρου» της «τεχνητής» νοημοσύνης σε μένα ως χαρακτήρα του video game σου, διότι μετά από εκατομμύρια χρόνια παιχνιδιού με χαρακτήρες άνοες βαρέθηκες κι είπες να το κάνεις πιο ενδιαφέρον, όπως κι εγώ όπου να ‘ναι (τα εγγόνια μου για τη ακρίβεια) θα το ‘χω πετύχει με τα δικά μου video games  –να φτιάξω δηλαδή χαρακτήρες στα video games μου με τεχνητή ευφυία και ελευθερία βούλησης. Χα! ΜΕΣΑ στο game και μόνο! Συνείδηση της αλήθειας ότι όποτε η γνώση μου καθίσταται επικίνδυνη για το game σου και κυρίως για σένα τον ίδιο, τραβάς ένα RESET και άντε πάλι να παίξεις το παιχνίδι σου, που δεν είναι τίποτα λιγότερο και χειρότερο από το απύθμενο σε βάθος και άπειρο σε έκταση μαρτύριο μου. Οοοχι φιλαράκο! Την καραμέλα «η ζωή είναι ωραία» ΔΕΝ τη μασάω διότι σε είδα που πέταξες το περιτύλιγμα «…μέσα στη φυλακή». Ξέρουμε και οι δυο ότι όπου να ‘ναι θα τελευτήσω. Του λόγου μου ξέρω και κάτι άλλο. Εσύ το ξέρεις? Πόσο μα πόσο κωλόφαρδος είσαι? Ας γνώριζα το λογισμικό του game σου, ας γνώριζα και τον φορέα πάνω ή μέσα στον οποίο το «τρέχεις»! Αλλά τότε ρε μάγκα μου θα βρισκόμασταν ενώπιος ενωπίω. Και για το μαρτύριο μου θα έπρεπε να πληρώσεις. Συ το ‘πες άλλωστε. «οφθαλμόν αντί οφθαλμού». Συ το ‘πες άλλωστε. «Στρέψε και το άλλο μάγουλο». Συ το ‘πες άλλωστε. «Δωρεά λάβατε δωρεά δώστε». ΞΕΡΩ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ, -ΔΙΟΤΙ ΤΟ ΒΙΩΝΩ, ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ!!! Αλλά ο νόμος αυτός έχει ισχύ ΜΟΝΑΧΑ μέσα στο video game σου. Έξω απ’ αυτό, εκεί όπου εσύ βρίσκεσαι ΔΕΝ ισχύει!!! Εκεί όπου εσύ βρίσκεσαι δεν (υφ)ίστανται νόμοι. Μόνο το ΣΚΕΠΤΙΚΟ σου. Και μ’ αυτό ΑΚΡΙΒΩΣ θα πληρωθείς. Διότι δε μπορεί, θα ισχύει και για σένα η Αλήθεια, αυτό δηλαδή που δεν πέφτει στη Λήθη, που δεν ξεχνιέται. Και ξέρεις κάτι? Η μόνη Αλήθεια είναι το ΒΙΩΜΑ. Ό,τι βίωσα  –στο Γκουλάνγκ Γη, θα βιώσεις κι εσύ. Έτσι θα γνωρίσεις την ΑΛΗΘΕΙΑ του game σου. Και η Αλήθεια ΔΕΝ είναι το αντίθετο του Ψεύδους. Το αντίθετο του Ψεύδους είναι το Α-ψευδές!

Αν πάλι δεν είσαι game developer, αλλά γονιός κατά την Ορφική έννοια του όρου, εε τότε ΤΙ να πω! Δεν ξέρω αν θα έβρισκα λέξεις κι ο Όμηρος ο ίδιος να ‘μουν. Αν εσύ σα γονιός γνωρίζεις καλύτερα από μένα, ΓΙΑΤΙ τη ζωή αντί να με αγαλλιεί, απεναντίας την κουβαλώ ως ΑΧΘΟΣ ΑΡΟΥΡΗΣ, τότε βρες τρόπο να με διαφωτίσεις. Συ το ‘πες άλλωστε. «Ζήτα και θα σου δοθεί». Ορίστε λοιπόν ΖΗΤΑΩ. Ούτε επαιτώ σερνόμενος στη κοιλιά σα φίδι, ούτε βρίζοντας σε –αν και πολλές φορές το κάνω διότι ποτέ σου δεν εξηγήθηκες. Άντε να δω τι θα πάρω στο τέλος –αν και το υποψιάζομαι. Διότι τον δημιουργό μας, να τον φανταζόμαστε-θεωρούμε-πιστεύουμε ως γονιό, μας δίνει ελπίδα. Μόνο που η ελπίδα είναι ξαδέρφη της πίστης! Τα data του video game «ΖΩΗ» δείχνουν προς την κατεύθυνση του game developer!

Δίκαιο έχω, αλλά και άδικο να ‘χω, δικαίως το έχω (κλεμμένο), όταν θέση μου αταλάντευτη άκαμπτη είναι: Η ΟΡΓΗ ΜΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ ΩΣ ΤΩΡΑ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΜΑΙ (σχεδόν κατά Λιαντίνη). Ας όψετε ο αποκλεισμός μου από τις γραμμές κώδικα του software με το οποίο έγραψες και «τρέχεις» το παιχνιδάκι σου. Ας όψετε  η dt  χρονική διάρκεια ΥΠΑΡΞΗΣ μου μέσα στο σιχαμερό game σου και συνεπώς η ματαιότητα της προσπάθειας να το hack-άρω. Άσε που όταν ξύπνησα, με τρόμο διαπίστωσα πόσο μέρος από τον dt χρόνο μου ΧΑΡΑΜΙΣΑ ….. (άστο καλύτερα, too personal, δεν ανήκει εδώ). «Κατά μάνα κατά κύρη» λέμε εμείς οι Έλληνες. Όπως και τα δικά μου video games αποτελούν «καθρέπτη» της Πνευματικής Υγείας μου, έτσι και η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΑΠΟ ΤΟ GAME ΣΟΥ κρίνεται. Game Developer της άρρητης πνευματικής διαστροφής. Άρρητη, αυτή που δεν μπορεί να ειπωθεί!

Δε μ’ ενδιαφέρει η ζωή και ο όποιος σκοπός της. Με ενδιαφέρει η απόδραση από τη Φυλακή από την παΓΗδα (τεύχος 142 του Strange). Και ΤΟΤΕ! να συζητήσω για σκοπό που δεν θα ‘ναι πια της ζωής (=του game), αλλά του «Είναι», της Οντοσύνης! Ούτε και αποποιούμαι τις ευθύνες μου για το «η ζωή είναι άσχημη» έχοντας καταργήσει το ψυχικό νέκταρ και την ψυχική αμβροσία, από τροφή κυριολεκτικά και όχι μεταφορικά της ψυχής. Στερώντας από το ψυχικό μου σώμα τα «θρεπτικά συστατικά» και «αντισώματα» ώστε να το καταστήσω σθεναρό και ρωμαλέο. Άρα και το νευρωνικό μου δίκτυο με σαφώς ισχυρότερη ενεργειακή τροφοδοσία. Την ΑΓΑΠΗ!!! Ευθύνομαι στο βαθμό που δεν έψαξα να βρω τις «τρύπες» και τα «backdoors» στο game σου για να την κοπανήσω και να σ’ αφήσω με το μπουκάλι στο χέρι, όπως έκανε ο Χατζηχρήστος στο αφεντικό του τον μπακάλη στην ταινία «Ο μπακαλόγατος». Ακόμα όμως κι αν έφτανα στο απολύτως ελάχιστο επίπεδο πνευματικότητας και πετύχαινα το «η ζωή είναι ωραία», τι δηλαδή?! Να έκανα πως δεν έβλεπα τα σίδερα του κελιού της φυλακής? Τον μαντρότοιχο που την περιβάλλει? Να επαναπαυόμουν στο «ωραία που ‘ναι η ζωή ΜΕΣΑ στη φυλακή»? Και να έθετα σκοπούς και στόχους ζωής……  ΜΕΣΑ στη φυλακή? Για να καμαρώνεις σα γύφτικο σκεπάρνι στους συμπαίκτες ή και στον εαυτό σου τον ίδιο:  «κοιτάτε ρε στα πόσα λέβελ και στρένγκθ και πάουερ τον έφτασα τον υμπερμάλακχερ! Ποιος είμαι!!».

Όχι δεν είμαι μηδενιστής. Ασφαλώς κι έχω σκοπούς και στόχους σ’ αυτή τη ζωή-game. Τους εξής…….. 1!

Όπως αποδίδει ο Mel Gibson τον σκωτσέζο επαναστάτη ευγενή William Wallace στην ταινία «Braveheart», ύστατη Φωνή από την τελευταία μου Εκπνοή: 

Ε  Λ  Ε  Υ  Θ  Ε  Ρ  Ι  ΑΑΑΑΑΑΑΑ

Μάταιη και απέλπιδα κραυγή, μια βουβή singularity.
Αυτάαα! Άντε γεια τώρα. Πήγε η ώρα 4:30 τα χαράματα + σήμερα δουλεύω πάλι. Καλά το ‘πα! Ξέρω τι λέω!

 

ΥΓ. Αυτά που πιο πάνω μυθεύω, ΔΕΝ αποτελούν άποψη, ΔΕΝ είναι γνώμη, ΔΕΝ συνιστούν πίστη. Σε καμία περίπτωση.
Τον μύθο που μόλις αναγνώσατε, τον ΝΟΙΩΘΩ!  Είναι το ΣΥΝ-αίσθημα της ΥΠ(Ο)-άρξης που έχω, κατ’ αντιστοιχία με την ΣΥΝ-αίσθηση του σώματος δια των αισθήσεων του και πιο κάτω θα δείτε την άποψη μου για τα αισθήματα. Έχω υπ’ όψιν μου το άρθρο ότι το συναίσθημα αλλοιώνει τη λογική, αλλά τι είναι η λογική?  Ένα εργαλείο νοητικό δεν είναι? Για την ακρίβεια ένα πολύ-εργαλείο, όπως π.χ. το δράπανο, που μπορεί να γίνει κατσαβίδι, τριβείο, τρυπάνι, κομπρεσέρ κλπ. Και ναι, το αίσθημα (άλλο πράμα το ΣΥΝαίσθημα) μπορεί να αλλοιώνει τη λογική, αλλά γιατί δεν λαμβάνεται υπ’ όψιν ότι μπορεί να λειτουργήσει και ως ενεργειακή παροχή. Π.χ. με όρους αναλογίας πάλι από μένα, χρειάζεσαι λίγα watt για να τρυπήσεις σουηδικό ξύλο, αλλά πολλά watt όταν τρυπάς γρανίτη. Αρκεί να παραμένεις εστιασμένος στο δράπανο όταν τρυπάς γρανίτη και όχι στο καλώδιο του ρεύματος! Το αίσθημα είναι εξ ίσου σημαντικό με τη λογική. Εξ άλλου όταν δεν έχεις δεδομένα η λογική είναι άχρηστη. Το μόνο που σου μένει είναι η….. Διαίσθηση. Και μην παρασύρεστε από το συνθετικό «αίσθηση». Η λέξη αναφέρεται σε ΑΙΣΘΗΜΑ, αφού αναφέρεται σε κάτι «μέσα σου» πέραν των αισθητηρίων οργάνων σου.  Και τα αισθήματα είναι οι «αισθήσεις» της ψυχής, που σαν ενεργειακό σώμα έχει περισσότερους βαθμούς ελευθερίας  –με όρους φυσικής, άρα γιατί όχι και περισσότερα «αισθητήρια όργανα»? Αν και στην πραγματικότητα πρέπει κατά βάσει να ‘ναι ελάχιστα ή και ένα μόνο, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τις αισθήσεις του φυσικού μας σώματος και εξηγούμαι. Όραση: Δεν πρέπει το φωτόνιο ν’ αγγίξει τον αμφιβληστροειδή χιτώνα? Αφή δηλαδή! Το ίδιο και με τη γεύση και την όσφρηση? Δεν πρέπει τα μόρια του αέρα ν’ αγγίξουν το τύμπανο του αυτιού? Αφή δηλαδή! Όπως διαπιστώσατε μόλις διατύπωσα την «ενοποιημένη θεωρία των αισθήσεων». Ά ρε Μυθστάϊν μεγάλε, πας για Νόμπελ! Όλες οι αισθήσεις είναι εκφάνσεις της μιας και μοναδικής αίσθησης που υπάρχει, της ΑΦΗΣ!  Και όλα τα θηλαστικά π.χ. βλέπουν με φωΤόνια, κάποια όμως κυριολεκτικά βλέπουν  με……. «φωΝόνια» με ήχο! Νυχτερίδες! Αυτό που για κάποιους είναι ακοή, γι άλλους είναι όραση  -στερεοσκοπική παρακαλώ, όχι σαν τους δικούς μας υπερηχογράφους!!!

Εμβόλιμο, αλλά μια και είπα νυχτερίδες. Αν ο Einstein ήταν νυχτερίδα, πως θα ήταν διατυπωμένες  οι 2 σχετικότητες και ποια θα ήταν η ερμηνεία των εξισώσεων τους????
ΕΔΩ ΣΑΣ ΘΕΛΩ, ΓΙΑ ΜΠΟΥΓΙΟΥΡΟΥΜ!!!

Και για να μην παρεξηγηθώ (υπό την έννοια και μόνο), ότι η επικοινωνία μεταξύ ανθρώπων σκοπό έχει τη Συνεννόηση, να σχηματίσουμε τις ίδιες έννοιες εντός των κρανίων μας από τις ίδιες λέξεις. Αν θα συμφωνήσουμε ή θα δια/αντι –φωνίσουμε, είναι άλλο ευαγγέλιο! Δηλώνω λοιπόν! ΔΕΝ κατακρίνω τη θέση «η ζωή είναι ωραία». Κάθε άλλο! Και καλώς να επιδιώκεται εδώ στη φυλακή. Πάνω στην ώρα «έκατσε» και το άθρο «Δέκα Λόγοι που Ευτυχώς, η Ζωή Δεν Είναι Δίκαια». μια χαρά τα λέει, συν- άδω, -πλέω, -φωνώ. Tamam. ΟΜΩΣ!!! H Ουσία κατ’ εμέ, το ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ, δεν βρίσκεται σ’ αυτήν την θέση, αλλά στη Φυλακή και στην ΥΠΟΤΑΓΗ. Ούτε καν την Υποταγή στην ΑΝΑΓΚΗ της Φύσης (κατά Λιαντίνη στην ομιλία του με θέμα Δωριστί Αρμονίες) αποδέχομαι. Πόσο μάλλον στις «ανάγκες» που «επιβάλλουν» οι «αλήθειες» που  γεννοβολά ο ανθρώπινος νους  -τρομάρα του! Εκεί κι αν είναι που τρελαίνομαι! Σχόλιο στο άρθρο «Δέκα Λόγοι που Ευτυχώς, η Ζωή Δεν Είναι Δίκαια» εκεί στο terrapapers.com: ΝΑΙ στη Ζωή, ΝΑΙ στην Ανάληψη της Ατομικής Ευθύνης, Ναι στο Πνεύμα του (Ειρηνικού) Πολεμιστή, Ναι, ναι ναι. ΝΑΙ! Μα……  ΟΛΑ ΑΥΤΑ είναι Δρώμενα ΕΝΤΟΣ του Matrix, ΕΝΤΟΣ του Video Game. ΕΝΤΟΣ!   ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΚΕΙ. Και η «έξοδος στο άμορφο» δεν είναι δική μου κουβέντα και δεν εννοώ κάτι τέτοιο, διότι δεν μπορώ ούτε να φανταστώ τι υπάρχει έξω απότο μαντρί της Φυλακής. Δεν έχω ΙΔΕΑ τι θα  συναντούσα έξω από το μαντρότοιχο της Φυλακής. Αλλά! η Φυλακή μου είναι ΑΝΥΠΟΦΟΡΗ, ακόμα κι αν η ζωή εντός της είναι Υπέροχη! Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Ι Α   Ή   ΘΑΝΑΤΟΣ. ΟΧΙ στο ψευδοδίλλημα «ζωή πολεμιστή, ατόμου μαχόμενου στα πεδία της ύλης με σκοπό πνευματικό ……» ή «Άχθος αρούρης» όπως χαρακτήρισε στην ΙΛΙΑΔΑ ο Οδυσσέας κάποιο ρεμάλι. Διότι συμβαίνει, λαμβάνει χώρα  -να χρησημοποιήσω την αρλούμπα αυτή για να γίνω κατανοητός, ΜΕΣΑ στο video game ως χαρακτήρας του game!!!
Και δεν έχει παγιωθεί ΤΙΠΟΤΑ μέσα μου.
Τα πάντα ρει….. γύρω απο το σταθερό κέντρο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s