Αν ξυπνήσεις,(το κόμμα εδώ) μονομιάς θάρθει ανάποδα ο ντουνιάς!

Γράμμα στο Λιαντίνη

Δωρικές αρμονίες (ο δάσκαλος) και δωρικά φάλτσα (ο μαθητής)

Το μέγεθος του ανθρωποειδούς κτήνους, αλλά και του ανθρώπου του ίδιου. ΜΗΔΕΝ!!! ΤΙ – ΠΟ – ΤΑ!!! Η εικόνα δείχνει ένα πολύ μικρό μέρος του ορατού σύμπαντος. Πόσο μικρό? ΜΗΔΕΝ!!! Συνυπολόγισε και το αόρατο μέρος του σύμπαντος και ξανακάνε τον υπολογισμό. Κι εμείς τα τίποτα εδώ στο τίποτα τι κάνουμε από τα βάθη του χρόνου ως αυτή τη στιγμή που λογίζομαι? Ερειπιώνες που καπνίζουν τ’ αποκαΐδια τους –Λιαντίνης έφα! Και για ποιο λόγο παρακαλώ? «αυτά είναι δικά μου!» ΤΙΠΟΤΑ είναι δικό σου μαλάκα. Μόνο η ζωή σου, αλλά ΚΑΙ αυτό πολύ εύκολα τίθεται εν αμφιβόλλω. «Δικά μου» ,δηλαδή «ίδια μου» δηλαδή ιδιώτης. Τι σημαίνει «ιδιώτης»? Τελικά σε ΤΙ ακριβώς διαφέρουμε από το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο? Στο DNA? Είναι ίδιο και απαράλλαχτο ακόμα και μ’ αυτό ενός ρετροϊού. Δομικά εννοώ. Ποια η διαφορά μας από το κοντινότερο σε μας είδος, τα πρωτεύοντα? Η ομιλία? Οι επιστήμες? Οι ΤΕΧΝΕΣ?

Διαφέρουμε κατά τούτο. Από πολύ μικρή ηλικία, αμέσως μετά την αθώα και αγαθή παιδική έχουμε ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ! Εκεί ακριβώς έγκειται η περίφημη παιδική αθωότητα του παιδιού, -και του πρωτόπλαστου. Όλα τα ζώα έξω στη φύση βιώνουν την αγωνία του θανάτου καθημερινά, αφού ΝΟΜΟΣ της είναι το «φαγείν» και «φάγεσθαι», ή αλλιώς το μιασταλικό η ζωή καταναλώνει ζωή, αλλά!!! Ενστικτωδώς! Μόλις περάσει ο κίνδυνος επιστρέφει στις «κανονικές» ασχολίες του. Στον άνθρωπο αυτή η αγωνία του θανάτου –με την λήξη της αθωότητας, είναι ΜΟΝΙΜΗ. Τον έχει διαποτίσει πλήρως, όπως το νερό μουσκεύει τον σπόγγο. Και προσέξτε! Είμαστε θηλαστικά ως είδος. Ναι? Η μάνα αλλά και «μάνα» φύση μας μετά από 9 μήνες παραδεισένιας ζωής –ζωής, όχι ύπαρξης, αποστρέφει το θεϊκό της πρόσωπο και μας δείχνει το διαβολικό της, ρίχνοντας μας εδώ κάτω στη κόλαση της γης. Γιατί κόλαση? Διαβολικό πια το πρόσωπο της εδώ στη κόλαση της γης, διότι εδώ είσαι ΣΚΛΑΒΟΣ της ΑΝΑΓΚΗΣ. Αυτής που κρατεί ΠΑΝΤΩΝ!!! Έτσι διαβάλλεται το αρχικό κυοφορούν θεϊκό πρόσωπο της φύσης. ΑΝΑΓΚΗ! Για τροφή και οξυγόνο. Και σα να μην έφτανε αυτό, όχι μόνο πρέπει εξ ιδίων να μεριμνάς καθημερινά και εναγωνίως για την κάλυψη τους, αλλά να το κάνεις σ’ ένα περιβάλλον ανελέητα –ΔΙΧΩΣ ΙΧΝΟΣ ΕΛΕΟΥΣ, σκληρό αδυσώπητο τραχύ. Mονόδρομο φαράγγι του Grand Canyon.

Θέλω παρακαλώ να προσέξετε τούτο: Κόλαση υπάρχει μόνο στο μυαλό του ανθρώπου και μόνο του ανθρώπου. Κόλαση είναι η ΑΠΕΛΠΙΣΤΙΚΗ του νοητική κατάσταση στην οποία περιέρχεται και καθηλώνεται από το συνειδέναι του οριστικού του τέλους, εν μέσω μιας πορείας ΥΠΟΤΑΓΗΣ στην ανελέητη ΑΝΑΓΚΗ.
Η βίωση αυτού του πράγματος είναι ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗ για την οντολογική του υπόσταση. Διαλυτική της ομοιόστασης του σε όλα τα επίπεδα. Παρατηρείς ότι για όλες τις εκφράσεις που αναφέρονται στην αντίληψη της παρουσίας μας στο χώρο και χρόνο, στην οντοσύνη μας, χρησιμοποιούμαι ΠΑΝΤΑ το πρόθεμα «υπο»? Υπάρχω λέμε, υφίσταμαι υποτάσσομαι κλπ. Η κακομοιριά δίνει και παίρνει δηλαδή.

Ενώπιον του τυράννου ΑΝΑΓΚΗ, δυο οι επιλογές: ΥΠΕΡΒΑΣΗ ή ΥΠΟΤΑΓΗ <=> ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ή ΘΑΝΑΤΟΣ.

Αχ βρε Λιαντίνη μου. Τόση πια τύφλα μας βαράει, που δεν βλέπουμε το ΟΛΟΦΑΝΕΡΟ! Έλεος πια. Να στο φανερώσω? Η ίδια η φύση Δημήτρη μου ΣΥΝΕΧΩΣ προβαίνει σε ΥΠΕΡΒΑΣΕΙΣ. Το φαινόμενο σήραγγος στη σωματιδιακή φυσική. Η αύξηση του μονοκύτταρου οργανισμού σε πολυκύτταρο. ΔΕΣ το «κβαντικό άλμα» ικανοτήτων από την αμοιβάδα στο ερπετό στο θηλαστικό στο πρωτεύων στο αρχι(δο)πρωτεύων άνθρωπο. Αυτή η ΑΥΞΗΣΗ εν παραλλήλω με την ΠΛΗΘΥΝΣΗ αποτίναξε την ανάγκη –στο «σύμπαν» της αμοιβάδας. Ε ναι και βρέθηκε το πολύ-κύτταρο αντιμέτωπο με την ανάγκη σ’ ένα πολυ-διάστατο «σύμπαν» θα μου πεις. Ναι ΟΚ! Ας αποπειραθούμε έστω μια φορά να το πετύχουμε. Να πάρουμε τα πάνω μας και να «ντοπαριστούμε» από την επιτυχία. Σίγουρα εντός του 20ου αιώνα οι γνώσεις μας πολλαπλασιάστηκαν ιλιγγιωδώς. Η σοφία μας όμως? Ποιοι τράγοι και ποιες οχιές μας πείθουν η φύση θέτει ανάγκες και τέλος. 
Όχι. Η φύση συνεχίζει με την ΥΠΕΡΒΑΣΗ του εαυτού της!
Σέβομαι το κράτος της ανάγκης, διότι το βιώνω! Και επειδή ΕΛ-λην κι ΕΛ-ευθερία είναι όμοια και τα όμοια ομοία αει πελάζουν –συ ξέρεις ,Αριστοτέλης, ΔΕΝ ΤΟ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟ ΦΡΟΝΗΜΑ ΜΟΥ ΝΑ ΥΠΟΤΑΧΘΩ ΣΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ, ΑΛΛΑ ΜΟΥ ΕΠΙΤΑΣΣΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΑΠΟΤΙΝΑΞΩ σεβόμενος πάντα τη μητέρα φύση. Αλλά πρέπει ν’ ακολουθήσω το παράδειγμα της. ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΑΝΑΓΚΗΣ επί τω ΕΛΕΥΘΕΙΝ ΕΡΩ.

Προσεγγίζω τη κελαριστή πηγή.  !!! Λιαντίνης !!!  Αγαπημένε μου φιλόσοφε, αγαπημένο πνεύμα. Δεν είναι σχήμα λόγου το «αγαπημένε». Να μπορούσα να σ’ αγγαλιάσω σφιχτά και ν’ αγαλλιάσει η ψυχή μου. Άκουσα ξανά και ξανά την ομιλία σου με θέμα «Δωριστί Αρμονίες». Αλλά λεβέντη μου, ακόμα και ‘συ υπο-έπεσες στο σφάλμα του Μάξγουελ. Έθεσες divE=0. Λάθος!!! Καθόλου δεν ήσαν ελεύθεροι οι Σπαρτιάτες. ΝομΙΙΙζανε ότι δε βάλανε χαλκά στο φρόνημα τους. Αχ βρε Λιαντίνη μου! Ποιο φρόνημα? Την υποταγή στην ανάγκη? Γι αυτό και αυτοί επί της ουσίας ΔΕΝ διαφέρανε από τους «καπιταλιστές» Αθηναίους. Γι αυτό και αυτοί είχαν τους δικούς τους ΔΟΥΛΟΥΣ τους Μεσσήνιους! Όπως και οι σύμμαχοι των Αθηναίων με τη λήξη του πελοποννησιακού πολέμου φανέρωσαν το μίσους τους προς τους Αθηναίους, έτσι και οι Μεσσήνιοι. Φρονείς πως κι αυτών το μίσος εναντίων των Σπαρτιατών δεν έβραζε? Ε?

Η υποταγή Λιαντίνη μου, η οποιαδήποτε υποταγή σε οτιδήποτε Λιαντίνη μου, ΕΙΝΑΙ σκλαβιά!!!

 Και μεγαλύτερη όλων η ΑΝΑΓΚΗ. Που ορθώς όπως μας παρουσιάζεις οι Σπαρτιάτες εξ όλων των Ελλήνων την κατανόησαν σε βάθος, αλλά…….. ΔΕΝ έκαναν την Υπέρβαση. Πρόσεξε! Την ΥΠΕΡ-βαση. Τι έκαναν? ΥΠΟ-τάχθηκαν. Και καλά στην ανάγκη. Αλλά και στο νόμο??! Νέμω =Μοιράζω. >>>>> Νομή =Μοιρασιά. >>>>> Νόμος = αυτός που κανονίζει τη μοιρασιά. Μοιρασιά εμείς. Η νομενκλατούρα  Σπάρτη. Και οι Μεσσήνιοι ως Arbeiter! Ja kanz klar. ARBEIT MACHT FREI !!! Κάτι τέτοιο θα ‘παν στους Μεσσήνιους. Αχ Λιαντίνη μου! Να χέσω τον χαλκά στο φρόνημα τους και το ελεύθεροι όντες και κουραφέξαλα. Και έρχομαι γλυκέ μου στα μήλα –ευγνώμων διατελώ για την πληροφορία. Τα μήλα. Μήλο πληροφορεί ο Λιαντίνης τους αγράμματους –κι εμένα ασφαλώς, σημαίνει ΠΡΟΒΑΤΟ.

Κι αυτή η πληροφορία μας διαφωτίζει τον παράμυθο του καρπού της γνώσης.
Απ’ όλα τα φρούτα ΕΠΙΤΡΕΠΟΤΑΝΕ να τσιμπολογάει ο άνθρωπος, πλην ενός. Του μήλου! Το ‘πιασες?
Στο μήλο (=πρόβατο) ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΤΑΝΕ το μήλο (=γνώση)! ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ!!!
Τι? Πως? Ο διάβολος σατανάς εωσφόρος?  Βρε δε πα να γαμηθεί κι αυτός!!!!

 

Τόοοοοσηη ΜΠΟΧΑ  ΠΡΟΒΑΤΙΛΑΣ!  Δε την αντέχω! ΟΞΥΓΟΝΟΟΟΟΟΟΟΟ!!!  !!! !!!
ΤΙ  ΜΑΝΤΡΙ  ΤΙ ΣΤΑΝΗ ΑΥΤΟΣ  Ο  ΠΛΑΝΗΤΗΣ!

ΓΗ. Αν δεν είναι μαντρί προβάτων, τότε ΣΙΓΟΥΡΑ είναι το ΤΡΕΛΟΚΟΜΕΙΟ του Σύμπαντος. 7 δις και συνεχώς πληθαίνουν, ΔΕΝ αυξάνουν.
Είτε έτσι είτε αλλιώς, 
I dont belong here.


Γιατί απέτυχαν παταγωδώς όλες οι ιδεολογίες? Διότι η ιδέα μεν γεννήθηκε από ένα φωτεινό ανθρώπινο πνεύμα, η δε εφαρμογή της «γεννήθηκε» από ΙΔΙΩΤΙΚΟ ά-πνευμα. Η όποια ιδεολογία πήρε σάρκα και οστά δια μέσου κανονιστών μοιρασιάς. Ποιός σφετερίστηκε, τροποποίησε, άλλαξε, απειθάρχησε, αγνόησε στο πνεύμα –ως άπνευμα, τους κανονιστές μοιρασιάς, δηλαδή τους νόμους? Ο….. ΙΔΙΩΤΗΣ (=ΗΛΙΘΙΟΣ). Ποιος άλλος παρά μονάχα ο ηλίθιος θα ταύτιζε εννοιολογικά το Δίκαιον με το Νόμο? (Δίκαιον εστίν το προσήκον ενί εκάστω αποδιδόναι. -Πλάτων). Ποια ίδια ιδιότητα έχει ο ιδιώτης? Και οι κότες στο Λιανοκλάδι ξέρουν. Είναι ΑΗΤΤΗΤΟΣ ! Γη ο πλανήτης των
Homo Erectus Idiotus -ποιού sapiens και μαλακίες, ούτε καν των πιθήκων. Τότε ίσως να τρεμόπαιζε μια κεριού φλογίτσα, αλλά…  ΓΗ ο πλανήτης ΗΛΙΘΙΩΝ?

Το φως των προ- και μετασωκρατικών έλαμψε εκτυφλωτικό. Όμως διαπιστώνουμε πως τίποτα δεν άλλαξε στη ψυχοσύνθεση και στη πνευματικότητα του Homo Idiotus. Γιατί??? Η απάντηση έρχεται από τη φύση την ίδια –τον ΜΟΝΟ ΣΟΦΟ ΔΑΣΚΑΛΟ και έχει ως εξής. Λάμπουν φέγγουν φωτίζουν μόνον τ’ αυτόφωτα ουράνια σώματα. Τ’ αστέρια, οι ήλιοι! Είναι «δικό τους» εσωτερικής πηγής εκπορευόμενο φως. Τα δε ετερόφωτα σώματα όσο εγγύτερα σε ήλιο βρίσκονται τόσο λαμπρότερα είναι και τόσο η ψευδαίσθηση του αυτόφωτου παραμονεύει. Όσο η απόσταση μεγαλώνει τόσο αφανή γίνονται. Στην ανθρώπινη αναλογία τώρα. Ήλιος ο δάσκαλος, πλανήτης μαθητής. Προσέξτε ξανά τη φύση. Πλανήτης άνευ ηλιακού φωτός αφανής στους οπτίλους μας άρα….  ανύπαρκτος. Δίας. Ετερόφωτος αλλά !!! Έχει ικανή μάζα και με λίγη βοήθεια ηλιακών νετρίνων ακόμα, θα λάμψει ήλιος και αυτός στο στερέωμα. Οι γνώσεις του δασκάλου είναι το φώς του. Όπως είδαμε, σ’ ένα ετερόφωτο σώμα δεν επιφέρει μόνιμο αποτέλεσμα. Η σοφία όμως του δασκάλου, αυτό το κάτι διαφορετικό, το διεισδυτικό (το νετρίνο) είναι που θα αυξήσει την πνευματική σου μάζα, ώστε κι εσύ εν καιρώ να εκπυρωθείς αίφνης και φωταυγείς ως νέο αστέρι, ως νέο πετράδι στο σύμπαν-στολίδι  ΚΟΣΜΟ του ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ! Στο ΑΫΛΟ! Ας τρέξουμε τα δυο βίντεο της αναλογίας μαζί, το ‘να πάνω τ’ άλλο κάτω (streamlines). Αστέρας – Δάσκαλος πάνω και Πλανήτης – Μαθητής κάτω. Ο αστέρας – δάσκαλος εκπέμπουν {φως+νετρίνα} – {γνώση+σοφία} αντιστοίχως. Πλανήτης – μαθητής δέχονται αντιστοίχως. Αυτό που ποσοστιαία σχεδόν ολοκληρωτικά αυξάνει τη μάζα –πνεύμα των δεκτών αντίστοιχα είναι τα νετρίνα-σοφία αντίστοιχα. Εδώ τώρα παίζεις με σχέσεις μαζών αστέρα πλανήτη για να υπολογίσεις πότε ο πλανήτης θα μετατραπεί κι αυτός σε ήλιο. Στο περίπου ανάλογο συμβαίνει με δάσκαλο μαθητή. Αν ο πλανήτης είναι τόοοσο μικρός, άμαζος δηλαδή, όσο ένας αστεροειδής ας πούμε, τότε συγγνώμη κι όλας δικέ μου, θα περιμένεις πολύυυ να γενεί ο νέος λαμπερός αστρομπεμπές. Μα πάρα πολύ! Έτσι, ή μάλλον ΚΑΙ έτσι, συμπληρωματικώς δε μιας άλλης εξήγησής μου ερμηνεύω το γεγονός της αφλογιστίας του δήθεν πνεύματος που διαθέτει ο Homo Idiotus Erectus! Οι δύο συμπληρωματικές αλλήλοις ερμηνείες. Χμμ! Να έχουμε πάντα υπ’ όψιν ότι ναι μεν το αίτιον προηγείται του αποτελέσματος, ΑΛΛΑ!! Άπαξ και εμπλακούν σε κλειστό βρόχο ανάδρασης, τότε τα πράγματα περιπλέκονται άγρια. Τότε ακόμη και η θεωρεία του χάους για να καταφέρει να βρει άκρη στο λαβύρινθο των αλληλοδιαπλεκομένων βρόχων, θα χρειαστεί ένα μίτο της Αριάδνης. Ένα νέο μαθηματικό κλάδο. Τα μπαγάσικα μαθηματικά!
Α! δε ξέρω πως και τι, μη με ρωτάς. Του λόγου μου φυσικός ήθελα να γίνω.

 

«……….. από ΟΡΓΗ για τους αιώνες που δεν θα ΥΠ  ΑΡΧΩ»

έπρεπε να πεις δάσκαλε! Αλλά και πάλι. Τι αστροπελέκι ήταν αυτό? ΠαναΖΙα μου!

Θα το βρω το path και θ’ ανταμώσουμε. Ξέρεις… είμαι pathfinder. Όχι στα όρη στα πεδινά σε μάρες κι ερήμους, αλλά σε κάτι σύνεγγες της φύσης. Στη φυσική. Έχουμε να πούμε τόσα πολλά δάσκαλε! Δημήτρη μου, σ’ ευχαριστώ πολύ για τα νετρίνα σου!!! Χάρηκα πολύ που τα ‘παμε. Bis bald, ja?

 

ΥΓ: Αυτόφωτο πνεύμα μου, Δημήτρη μου, ήδη οι κατά 5 γενιές μακρύτερα από σένα άνθρωποι αποκαλύπτονται ότι σκοτεινοί ετερόφωτοι είναι. Κάθε φωτισμένος άνθρωπος είναι αυτόφωτος από την εσωτερική «τριβή» του αεικίνητου πνεύματος του. Στους αιώνες που έρχονται και θα παρέρχονται, σαν πεφταστέρια κυριολεκτικά θα προσεγγίζουν τη Γη, μέχρις το «νήμα» της ζωής τους να αποκαεί. Μέχρι εκεί όμως. Εδώ δεν μπορούν ν’ αφυπνιστούν, θα εκπυρωθούν οι άνθρωποι? Δε βρέθηκε τόσες χιλιάδες χρόνια τρόπος αυτή η εκπύρωση να σκανδαλιστεί εν είδη πυρηνικής αντίδρασης. Τα γουρούνια Δημήτρη μου  είναι ευτυχισμένα να κυλιούνται γρυλίζοντας στις λάσπες, ό,τι και να τους λες. Τα πρόβατα να μηρυκάζουν μ’ ένα απλανές ηλίθιο βλέμμα και να πέρδονται ταυτοχρόνως. Άστα να παν’ στο διάολο, αφού στο βασίλειο της κόλασης έτσι κι αλλιώς ζούνε. Μην παρασύρεσαι από τις διαμαρτυρίες τους. Δεν είναι διαμαρτυρίες. Είναι τα γρυλίσματα και τα βογγητά ικανοποίησης από το κύλισμα τους στη λάσπη και το βούρκο, αλλά και στα ζεματιστά γεμάτα πίσσα  καζάνια στα οποία πλατσουρίζουν ευτυχισμένοι.

ΤΟ ΦΩΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗ ΜΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ HOMO ERECTUS IDIOTUS.

ΤΟ ΦΩΣ ΕΙΝΑΙ Η ΚΟΛΑΣΗ ΓΙΑ ΟΝΤΑ ΣΚΟΤΕΙΝΑ, ΚΕΝΑ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΟΡΙΑ.

Η ΦΩΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ Η ΚΟΛΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΓΟΥ. ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟ Α-ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΟ ΤΟΥ ΑΤΜΟΥ.

 

Το ‘χω ξαναπεί. Κάποιος υπερδιαστασικός χαρτογιακάς εκεί στο τμήμα έκδοσης διαβατηρίων της υπηρεσίας αντισυμπλεκομένων βρανών, κάποια χοντρομαλακία έκανε . Ούτε που σήκωσε το βλέμμα του ο μαλάκας να δει τις μορφές μας. Που μας πέταξες ρε μπινέ εδώ κάτω στον πλανήτη ηλιθίων? Κοχλάζει η οργή μου για σένα. Θα σε παλουκώσω ρε τσουτσέκι σ’ ένα σκοτίνιο να βολοδέρνεις επ’ άπειρον στα χειρότερα σκοτάδια του ανύμπαντος! Σου ‘ρχομαι γαμιόλη!

ΑΝΑΓΚΗ, ΚΡΑΤΕΙ ΓΑΡ ΠΑΝΤΩΝ? ΟΚΕΫ!

ΑΝΑΓΚΗ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟ ΜΗΛΟ, ΤΟ ΜΗΛΟ ΝΑ ΦΑΕΙ, ΝΑ ΧΩΝΕΨΕΙ ΟΛΟΚΛΗΡΟ

ΜΙΑ ΔΑΓΚΩΝΙΑ ΔΕ ΛΕΕΙ ΤΙΠΟΤΑ. ΟΛΟΚΛΗΡΟ! ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΤΣΑΝΙ!

ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΙ ΠΤΩΧΟΙ ΤΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ? ΠΟΙΟΣ ΤΟ ‘ΠΕ! Ο ΓΠΕΜΠΕΛΣ?

Κι ένα τελευταίο για τους έλληνες, ειδικά (special) γι αυτούς

Ομονοούντων αδελφών συμβίωσις, παντός τείχους ισχυροτέρα. -Αντισθένης

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s