Αν ξυπνήσεις,(το κόμμα εδώ) μονομιάς θάρθει ανάποδα ο ντουνιάς!

Μήπως χαράμισες τη ζωή σου ; ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ

ΣΗΜ ~ Μυθάωνος

*1 ”….την παράτησε ….”.

Δηλαδή εάν ΔΕΝ την παρατούσε, τα χρόνια της θα άξιζαν αντί να είχαν πάει χαράμι;;; Πως γίνεται, με ποιά λογική τα χρόνια της θα είχαν πιάσει τόπο αν δεν την χώριζε. Τι αλλάζει με τον χωρισμό;;; Η ζωή ΤΗΣ η περασμένη και στις δυο περιπτώσεις την  ίδια ποιότητα δεν θα είχε, αφού από την μεριά της κατά τον ίδιο τρόπο θα την είχε διάγει;;; Δηλαδή για να καταλάβω, ο χωρισμός λειτουργεί σαν διακόπτης που αλλάζει την ποιότητα των χρόνων της!!!     Εκπληκτικοτρομεροοοοοό!!!

Πόσο πιο παράδοξη είναι η περίπτωση εάν δεν υπάρχει ΚΑΝ άλλη γυναίκα!!! Όταν απλώς δεν άντεξε πια να του δίνονται μονάχα όλα αυτά τα ανούσια για ‘κείνον, και τίποτα και ποτέ από αυτά που είναι σημαντικά , ουσιώδη, αναγκαία(**) για το πρώτιστο κομμάτι μας, την ΨΥΧΗ βρε αδερφέ. Και πάμε στους ναούς του Θεού της αγάπης! Ε; Ήμαρτον!!! Φαγητό, σίδερο, λάντζα, κουλός αν δεν είσαι, τα κάνεις και μόνος σου. Αυτό που έχει ο άνθρωπος ανάγκη πάνω απ’ όλα, επειδή αφορά την ψυχή, ΔΕΝ μπορεί να το κάνει μόνος του. Και αυτό είναι η αγκαλιά , το φιλί, το χάδι, η ΑΓΑΠΗ γι’ αυτό που είναι και μόνον, όχι γι αυτά που (κατ)έχει. Αλλά προφανώς η ψυχή δεν είναι για όλους το Νο1. Τότε γιατί προσέρχονται στους ναούς; Και τι ζητάνε πέραν της υγείας; Αλλά και αυτήν για ποιόν σκοπό την αιτούνται; Και γιατί μόνον την σωματική; Επειδή μήπως για πολλούς οι περιουσίες είναι το Νο1; Και διαλέγουν λάθος λέξη, διότι περί ουσίας δεν πρόκειται. Περί πλούτου και πλουτισμού πρόκειται! Για πράγματα που δεν θα πάρει κανείς μαζί του πεθαίνοντας. Μόνο αυτά που έχει τις μέσα του, στην ψυχή του, στην ουσία του, είναι περιουσία! Αυτήν θα πάρει μαζί του! (**)Ανάγκη είναι αυτό, που χωρίς αυτό πεθαίνεις!!!

*2. “πάντα πρόθυμη να τον ακολουθήσω οπουδήποτε και να ικανοποιήσω κάθε επιθυμία του ”.

Και τι κλαυσίγελος είναι να συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Δηλαδή πάντα να πρέπει εσύ να ακολουθείς οπουδήποτε αυτή πορεύεται και συνήθως είναι το “όπως πάν’ και οι πολλοί”! Και κάθε επιθυμία της φυσικά! Οι δικές σου επιθυμίες είναι απλά ασημαντότητες. Όλα πρέπει να γίνονται όπως ορίζει η σύζυγος. Από το χρώμα της κάλτσας σου μέχρι το χρώμα της οικίας. Αδυνατεί να χαρεί μαζί σου εάν πράττοντας αυτό που σε χαροποιεί δεν τυγχάνει της εγκρίσεως της. Βέβαια μέσα στην τύφλωση που προκαλείται από τον πληγωμένο εγωισμό και ως ένα βαθμό είναι κατανοητό, δεν μπαίνει καν στη διαδικασία μήπως και η άλλη πλευρά θεωρεί (εγωιστικά και αυτή) ότι έδωσε τα πάντα. Όπως η εγκατάλειψη τόσων ΟΝΕΙΡΩΝ ΖΩΗΣ, απλά και μόνον για χάρη της επιθυμίας της αγαπημένης του, ελπίζοντας ότι θα πάρει κι αυτός χαρτάκι προτεραιότητας με μικρό αριθμό! Αλλά βλέπεις οι δικές της επιθυμίες (πάντα εστιασμένες στην ύλη), στέκονταν τόσο συμπαγώς η μια δίπλα στην άλλη, που χώρος για δικιά σου δεν υπήρχε, ούτε χαραμάδα! Βέβαια  η εγκατάλειψη ονείρων είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον ρόλο μέσα απο τον οποίο λειτουργείς και έχεις ταυτιστεί μ’ αυτόν. Βλεπε (*3).

*3. “Έχασε τον εαυτό της μέσα στους ρόλους της συζύγου και της μητέρας. Αυτό την είχε καθοδηγήσει η κοινωνία να κάνει “.

Εμ! Έτσι είναι. Η κοινωνία, αλλά πρωτίστως η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ. Ακολουθείς τα πρότυπα, τα διδάγματα, τα ήθη, τις πεποιθήσεις κλπ της κοινωνίας ΑΚΡΙΤΑ. Αυτά που έμαθες, αυτά ξέρεις, αυτά και μόνον μπορείς να κάνεις. Μπορείς να κάνεις μουσακά αν δεν ξέρεις? Πρώτα πρέπει να ξέρεις. Και για να ξέρεις πρέπει πρώτα να μάθεις. Για “τρουφον λε παπιγιον”, φτου κι από την αρχή πάλι το τρίπτυχο Μάθε-Γνώριζε-Κάνε. Τόσο απλά είναι τα Πράγματα! Όταν μικρό παιδί σου “φόρεσαν” τον ρόλο που τώρα παίζεις, σίγουρα ΔΕΝ έφταιγες τότε. Όμως από κάποια ηλικία και μετά το πέρας της εφηβείας, δεν θα ‘πρεπε ν’ αναρωτηθείς; Ιδίως τις στιγμές εκείνες που κυριολεκτικά νοιώθεις ο τρόπος που λειτουργείς να σε σφίγγει εν είδη ζουρλομανδύα; Να μείνεις ακίνητος και να αναρωτηθείς ΤΙ είναι ο τρόπος αυτός; Ότι είναι ΑΚΡΙΒΩΣ ο ρόλος που σου “φόρεσαν” με τον οποίο έχεις ταυτιστεί και δεν έχει καμία σχέση με τον άνθρωπο που είσαι. Όπως η διαφορά μεταξύ του ηθοποιού και του ρόλου που ερμηνεύει πάνω στη σκηνή!

*4 “…αν δεν αναπτύξεις το θαύμα που υπάρχει μέσα σου”.

Κάτω από αυτό το πρίσμα αναλυόμενα τα “χρώματα” των εμπειριών μου, με οδηγούν στο συμπέρασμα ότι καλώς έγιναν, δεν χαράμισα τα χρόνια μου! Και για τις όποιες επιλογές μου είμαι υπεύθυνος εγώ και μόνον εγώ! Δεν μπορώ να επιρρίψω ευθύνη και φταίξιμο σε άλλους, μολονότι θα ανακούφιζε ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ  το “εγώ” μου!!!

Άνθρωπε αν κάθε χρόνο δεν κάνεις ένα τσεκάπ ενδοσκοπικό, να δεις μήπως κατάντησες η σκιά του εαυτού σου, μήπως κατάντησες ένα αυτόματο ανθρωπόμορφο …….. ε! δικαίωμα σου ασφαλώς, αλλά ΣΟΥ.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΟΥ ΝΑ ΘΕΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΣΑΝ ΚΙ ΕΣΕΝΑ !!!

Σημ. Μυθάωνος: «Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό …»

Είμαστε τελικά;;; Συνοδοιπόροι; Και με τον ίδιο προορισμό κιόλας;
Όταν οι μεν εστιάζουν και συσσωρεύουν ύλη, οι δε το άυλο;
Ζούμε στο σύμπαν των αντιθέτων. Δυο επιλογές έχουμε. Ή εναρμονίζουμε τ’ αντίθετα, αλλά θέλει αρετή και τόλμη, ή … τραβάει έκαστος ένα “αϊ σιχτίρ” και τελειώνει εκεί η ιστορία. Υπάρχει κάτι πιο εύκολο άκοπο αναίσθητο άψυχο, από το δεύτερο;;;
Η ψυχή ΔΕΝ έχει «ΕΓΩ». Η ψυχή απλώς «ΕΙΝΑΙ» !!! Όταν με την μάσκα του «εγώ» είσαι τόσο πολύ ταυτισμένος, όταν το σύμπαν στο οποίο ζεις είναι τόσο ΕΓΩ-κεντρικό, φυσικό ειναι να νοιώθεις σαν τον Al Pacino …. I’m in the daaark here!!!     ΚΙ ΟΤΑΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΑΙΔΙΑ ???
Κρίμα, αληθώς κρίμα να θέλεις να περάσεις, να θες να κολυμπήσεις στην απένατι όχθη ΜΕ όλες τις αποσκευές σου παρά το γεγονός ότι απέναντι ΔΕΝ τις χρειάζεσαι. Δεν είσαι σίγουρος όμως, η εμπειρία των άλλων δεν σου είναι ικανό επιχείρημα και έτσι επιμένεις να πας απέναντι κουβαλώντας τις αποσκευές σου. Μα ΔΕΝ γίνεται να κολυμπησεις, θα ΠΝΙΓΕΙΣ! Και τελικά μένεις πίσω, μόνο και μόνο για να μην απωλεσεις τις αποσκευές σου.
Ποιές είναι οι αποσκευές? Τα ΠΙΣΤΕΥΩ σου και οι ΦΟΒΟΙ σου! Yes truly, there’s daaark in there!

 

 

 

 

 

 

 

 

Δες κι αυτήν την εικόνα. Τι σου λέει? Σου λέει οτι η ψυχή ΕΙΝΑΙ φώς, διότι είναι ΦΩΤΕΙΝΗ ενέργεια. Και ΜΙΑ φωταχτίδα έχει την δύναμη να διαπεράσει το σκοτάδι. Και ελάχιστη επαφή με την ψυχή σου είναι αρκετή να δεις, να καταλάβεις ότι το σκοτάδι δεν είναι πραγματικότητα. Πραγματικότητα είναι αυτά που φωτίζει έστω και αυτή η μια φωταχτίδα!

 

 

 

 

 

 

 

 

Σ’ έναν τυφλό, άνθρωπο δηλαδή που ζει στο σκοτάδι, ΠΩΣ ΝΑ ΠΕΡΙΓΡΑΨΕΙΣ ΕΝΑ 30φυλλο ??? Απλά ΔΕΝ μπορείς.
Έτσι κι αυτός που απέκτησε και την ελάχιστη επαφή με την ψυχή του, την ουσία του ως ανθρωπίνου όντος.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s