Αν ξυπνήσεις,(το κόμμα εδώ) μονομιάς θάρθει ανάποδα ο ντουνιάς!

Ο ΄΄-ισμος΄΄ του ΄΄ΕΓΩ΄΄


πως λεμε πολιτ-ισμος, ο ΄΄-ισμος΄΄ της πολης. Η λεξη πολις αναφερεται στον διαμενοντα πληθυσμο εντος των οικηματων που με την σειρα τους αναφερονται ως το αστυ. Ετσι λοιπον μου γεννηθηκε το εξης ερωτημα. Είναι ο εγωισμος προϊον της πολης, όπως ο πολιτισμος? Η πολις με την έννοια της συναθροισης ανθρωπων επι μακρον κατοικουντων με πολεο-δομημενο τροπο διαβιωσης, οχι αγελαιο. Μπορεί να ΄ναι δεκα igloo Εσκιμωων, ενας οικισμος πενηντα κατοικιων, ή και το Tokyo το ιδιο. Το μεγεθος συμβαλλει στις παραλλαγες του βασικου προϊοντος, το οποιον εστι ο πολιτισμος. Δεν θα εμβαθυνω στην διαδικασία(ες) με την όποια παραγεται, διότι δεν εχω γνωσεις ψυχολογιας μαζων, κοινωνιολογιας, κυβερνητικης κλπ. Υποθετω πως το πρωταρχικο προϊον της πολης είναι ο εγωισμος και δευτερευοντως εμφανιζεται ο πολιτισμος. Εγωισμος λοιπον. Μια δειγματοληψια εγωισμου θα αναφερω σημερα και τιποτα περισσοτερο. Τροφη για σκεψη.

1ο περιστατικο. Σταθμευω το Kawasaki μου ZX135 Ninja(παπι ειναι μηη…φανταστειτε τιποτα) εμπροσθεν της συρομενης θυρας του προαυλιου  χωρου υπεχοντος θεσην σταθμευσεως δια Ι.Χ. αυτοκινητον ενοικου κατοικιας, εις την οποιαν και ο γραφων διαμενει. Πιο απλα ρε παιδι μου, παρκαρα μπροστα στην γκαραζοπορτα!

Ο συνανθρωπος κατοχος ιδιοκτητης του Ι.Χ. με πολυ ευγενικο τροπο οπως επι εποχων Χωροφυλακης, καθοτι αστυφυλαξ ( ο φυλαττων το αστυ τρομαρα του), μου κατεστησε σαφες τας συνεπειας τας οποιας θα υποστω.

Θιχτηκα! Το παραπτωμα το επανελαβα αλλες τρεις φορες, δηλαδη συνολικα τεσσερεις! Ε, την πεμπτη μου μιλησε οπως ο ταξιαρχος μου (να ‘ναι καλα, που τον θυμηθηκα?). Θιχτηκα! Ξανα. Ποιος θιχτηκε? ΕΓΩ! Ποιος εκνευριστηκε απο την παρενοχληση μου? Αυτος! Που εγκειται επακριβως η παρενοχληση? Στο γεγονος της καθυστερησης της εξοδου του κατα +-1 λεπτο. Ειναι υπεραρκετος χρονος για να εξαντληθει η υπομονη του απο την ασκοπη απωλεια ενος ολοκληρου πολυτιμου λεπτου απο την ζωη του. Ετσι δεν ειναι? Ασε που ειναι υποχρεωμενος ή μαλλον τον αναγκαζω να ερθει προσωπο με προσωπο με την δικια μου μουρη, που ορεξη και καημο ειχε να την δει και να την χαιρετησει. Τετοιες ευκαιριες ψαχνει εκαστος απο μας για κοινωνικη συναναστροφη. Ψεμματα? Ετσι κι αυτος.

2ο περιστατικο. Ολοϊδιο με αυτο, αλλα παλαιοτερο και με τον θιγμενο-γραφοντα σε ρολο γκαραζοϊδιοκτητη. Ναι μ’ αρεσουν οι ευφυεις νεολογισμοι μου. Συνεχιζω. Ποσο πολυ μ’ ενοχλουσε, μ’ εκνευριζε αυτη η συμπεριφορα των επισκεπτων των γειτονων μου και των ιδιων ακομα περισσοτερο! Ναι, αλλα ΕΓΩ ειχα δικιο! Εστω και το ‘χα. Το ειχα ομως τοτε, ως υπερηφανος γκαραζοτετοιος! Αρα λοιπον εαν θελω να ειμαι εντιμος, δικαιος, ειλικρινης, και στην 1η περιπτωση ο μπα..(ουπς!) ο αστυφυλαξ ειχε δικιο!!! Και ας αισθανομουν θιγμενος. Αν αναλυσουμε λιγακι γιατι αισθανθηκα ετσι, θα διαπιστωσουμε οτι: Εκανα σε αλλον εις γνωσιν μου αυτο που δεν θελω να μου κανουν. Συνεπως εγω, γνωριζω οτι ειμαι ΄΄λαθος΄΄, συνεπως εγω, νοιωθω  μια εντονη δυσ-αρεσκεια προς το εγω (μου). Το εγω μου ομως σαν αψογο που ειναι, το επερχομενο μπαλακι δυσαρεσκειας λογω ενοχης δεν το αποδεχεται. Ετσι αφου δεν την γλυτωνει την δυσαρεσκεια σκαρφιζεται ενα καταπληκτικο ταχυδακτυλουργικο κολπο γκροσσο. Προβαλει την ευθυνη του, στον απεναντι και ετσι μπορει να βρισκεται σε μια κατασταση δυσαρεσκειας που πλεον βαφτιζεται ως προσβολη(μ’ εθιξες)!

3ο περιστατικο. Φιλος. Απο την φυση της δουλειας του (ναι, καλα το διατυπωσα), παραδιδει ταμειο με την ληξη της. Επειδη ειναι πολυ καλος στην διαχειρηση χρηματων, επεσε στην αναγκη ενος ποσου 100€ εναντι μισθου. Αυτοβουλως και εχοντας ενημερωσει το ταμειο του, τα οικειοποιηθηκε. Την μεθεπομενη το αφεντικο (ναι καθε δουλεία-δουλειά εχει αφεντικο. Ετσι ηταν, ετσι ειναι, ετσι θαναι.) του εκανε παρατηρηση, κοσμιως βεβαιως, διοτι ειναι ευγενης στην συμπεριφορα του γενικως. Προσωπικα δεν μπορω να δεχτω την δικαιολογια οτι ισως η επιχειρηση να τα χρειαζοτανε τα 100€. Μια επιχειρηση με προσωπικο γυρω στα 50 ατομα. Απο καπου αλλου ξεκιναει η δυσφορια-δυσαρεσκεια του αφεντικου. Θεωρω οτι εχει να κανει με την αλλη βαλιτσα που κουβαλαει το ΄΄εγω΄΄. Ρε παιδι μου! τι ντεμεκ αχθοφορος ειναι αυτο το ΄΄εγω΄΄! Και αυτη ειναι η κτητικοτητα, το ΄΄δικο μου΄΄. Τωρα κατα ποσον ειναι δικα του τα χρηματα, εχω τις ενστασεις μου. Το υπ’ αριθμ’ 1(αχ, τι θυμαστε αυτη την εκφραση?!) επιχειρημα ειναι οτι αποτελουν την αμοιβη της επιχειρησης δια τας παρασχεθεισας υπηρεσιας. Ναι, αλλα τινι τροπο η επιχειρηση παρεσχε τας υπηρεσιας της? Μαα, δια της δουλειάς(σικ) των υπ(ο)αλληλων της. Σωστα? Οπως λοιπον το αφεντικο θεωρει οτι τα τρεχοντα χρηματα προ της μηνιαιας εκκαθαρισεως με τα των  πελατων της ειναι δικα του, του ανηκουν, ετσι και ο υπαλληλος. Ακριβως με το ιδιο σκεπτικο. Οπως η επιχειρηση δεν τα εκλεψε απο τους πελατες της,αφου υπαρχουν τα παραστατικα, ετσι και ο υπαλληλος δεν τα εκλεψε απο την επιχειρηση. Αφου ειναι δηλωμενα στο ταμειο του.

΄΄ΕΓΩ΄΄ και ΄΄ΔΙΚΟ ΜΟΥ΄΄ πανε μαζι, χερι χερι, σαν ερωτευμενα πιτσουνακια! Δεν μπορει το΄΄ΈΓΩ΄΄ να ζησει διχως το ΄΄Δικο Του΄΄. Σαν τα ερωτικα λαϊκα ασματα. Εισαι η ζωη μου…, Χωρις εσενα θα πεθανω…., κλπ κλπ.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s