Αν ξυπνήσεις,(το κόμμα εδώ) μονομιάς θάρθει ανάποδα ο ντουνιάς!

Αυτογνωσια

Βαδιζω ή τρικλιζω ή πεφτω?

 

Ανάγκη είναι αυτό… που χωρίς αυτό πεθαίνεις

Βαδιζεις εκ φυσεως με δυο ποδια.
Το ενα λεγεται ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ,
Το αλλο λεγεται ΑΓΑΠΗ.
Αν σου λειπει ενα κουτσαινεις.
Αν σου λειπει και το αλλο ΠΕΦΤΕΙΣ


ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΑΤΟΜΩΝ

 

Brothers και sisters, hombres, mujeres και amigos, σπεύδω να καταστήσω σαφές και πέραν πάσης παρερμηνείας, ότι αυτό που θ’ ακολουθήσει δεν είναι παρά μονάχα η άποψη μου, το «όπως βλέπω τα πράγματα». Αρχικώς ας ορίσουμε ως «πολιτεία» το τρίπτυχο «πόλις – άνθρωποι – νόμοι(αρχές)». Αυτό που όλες οι πολιτείες έχουν κοινό, είναι η πόλις, δηλαδή οι υλική υποδομή της διαβίωσης και οι άνθρωποι. Αυτό που κατά τόπους και κατά χρόνους αλλάζει, είναι οι αρχές που διέπουν την πολιτεία. Το πολίτευμα. Στο διάβα των χιλιετηρίδων οι άνθρωποι δοκίμασαν διάφορα -αλλά όχι και πολλά είν’ αλήθεια, πολιτεύματα. Βασιλεία (ελέω θεού), τυρρανία, ολιγαρχία, δημοκρατία, αριστοκρατία. Αυτά! Υπάρχει κάποιο άλλο? Δεν το βλέπω. Φυσικά οι όποιες παραλλαγές ή και συνδυασμοί των πιο πάνω, όπως δικτατορία, φεουδαρχία, το πολίτευμα της αρχαίας Σπάρτης κλπ, δε μετράνε ως ουσιαστικές διαφορές. Αυτό που αποσκοπούσε στην με αριστερή φρασεολογία «λαϊκή κυριαρχία», στο κράτος του δήμου, τη δημοκρατία δηλαδή, από τη στιγμή της γέννησης της εξέπεσε στο αίσχος της οχλοκρατίας. Δεν είναι εξ άλλου τυχαία η καθιέρωση αμοιβής τριών οβολών στην Αθήνα του Περικλή και του Σόλωνα, ως κινήτρου προσέλευσης στην εκκλησία του δήμου. Μα…….. αυτό ακριβώς και σήμερα δεν λαμβάνει μέρος (και όχι χώρα) και σήμερα?  Ας αφήσουμε για λίγο την υλοποίηση της δημοκρατίας όπως την γνωρίζουμε από την εποχή της αρχαίας Αθήνας μέχρι την σημερινή Αθήνα και σε όποιο άλλο κράτος. Ας δεχθούμε ότι η δημοκρατία εφαρμόζεται ακριβώς όπως επιτάσσει η θεωρία. Τι συμβαίνει τότε? Η επιβολή της βουλήσεως της πλειονότητας στη μειονότητα. Τι είναι η επιβολή? Δεν είναι πρακτική τυρρανίας?  Και τι οφείλει – υποχρεούται να κάνει η μειονότητα? Να υποταχθεί! Δεν εξετάζω και δεν μ’ ενδιαφέρει αν η βούληση των πολλών είναι ορθή. Ούτως ή άλλως από πού κι ως που τίθεται κριτήριο ορθότητας  η πλεινότητα, η αριθμητική υπεροχή! Εστιάζω στην επιβολή. Διότι η μειονότητα οφείλει υπακοή, ακόμα κι αν  διαφωνεί κάθετα με την θέληση των πολλών. Ουπς! Και η ελευθερία που πήγε? Γιαα………  να το πάμε πάλι απ’ την αρχή. Αρχή! Σημαίνει το σημείο από το οποίο πηγάζει, εκκινεί  εκπορεύεται κάτι, άρα χωρίς την αρχή δεν θα υπ-άρχη και αυτό το κάτι. Συνεπώς, η λέξη «Αρχή» μεταφορικά πλέον, σημαίνει την ιδέα την έννοια το νοητό, από την οποία πηγάζει μια κοσμοθεώρηση, μια στάση και δράση ζωής. Από τις «Αρχές» κυριολεκτικά εκκινούν όλα. Όπως δεν ξεκινάς να σχεδιάζεις χωρίς χαρτί και μολύβι, έτσι για να «σχεδιάσεις» μια πολιτεία, την αρχή την κάνεις με τις «Αρχές».

Οι Αρχές της πολιτείας των ελευθέρων ατόμων:

1. Η ελευθερία είναι απολύτως ατομικό, απεριόριστο και υπέρτατο αγαθό της οντότητας – ατόμου.

2. Οι αλήθειες της Φύσης έχουν αδιαμφισβήτητο κύρος, ως αμετάβλητες, παγκόσμιες και αιώνιες.

3. Οι «αλήθειες» του νου υπόκεινται σε συνεχή κριτική και συνεχή έλεγχο ως προς τις πρώτες.

4.Το κύρος των πρώτων εμπνέει σεβασμό, ΑΛΛΑ! Όχι υποταγή. Σε κάθε περίπτωση που αυτές περιορίζουν την ελευθερία του ανθρώπου -ατόμου, όπως οι αλήθειες και ταυτοχρόνως ανάγκες, τροφή, οξυγόνο και ζωτικός χώρος.

5. Η ελευθερία αποτελεί υπέρτατο αγαθό και συνεπώς ανεκτίμητο και με κανένα άλλο αγαθό ισότιμη.

6. Ως υπέρτατο αγαθό, το άτομο είναι ελεύθερο να την δεχθεί ή να την απορρίψει για το άτομο του και μόνο.

Το άτομο είναι ελεύθερο να τη θυσιάσει –αλλά μόνο για το ίδιο, προς χάριν υποδεέστερου αγαθού.

7. Η οποιαδήποτε υποταγή σε οτιδήποτε ή οποιονδήποτε ισοδυναμεί με στέρηση της ελευθερίας, με σκλαβιά.

8. Το άτομο αναγνωρίζει πως οτιδήποτε έχει μορφή και σχήμα, βρίσκεται εντός ορίων στο (ζωτικό) χώρο. Άρα και το ίδιο στην παρούσα του μορφή και σχήμα. Τα όρια, περιορίζουν. Συνεπώς  το «απεριόριστο» της ελευθερίας του κατ’ ανάγκη επεκτείνεται έως το συν-όριο του συν-ανθρώπου. Υποτάσσεται στην ανάγκη.

9. Το άτομο αναγνωρίζει από την σύνθεση των 7. και 8. ότι στην παρούσα μορφή και σχήμα το απεριόριστο της ελευθερίας του αφορά μόνο τις δυο συνιστώσες της ύπ(Ο)αρξης του. Τη  νοητική και την συναισθηματική-ψυχική.

10. Στόχος του ατόμου, η  πλήρης κατοχή του υπέρτατου αγαθού. Που με τη σειρά του σημαίνει την υπέρβαση της ανάγκης, όπως αυτή προκύπτει από τα 7, 8 και 9. Την απεξάρτηση από τη μορφή και το σχήμα, τα όρια που περιορίζουν την ελευθερία, αλλά και από την ανάγκη βεβαίως-βεβαίως.

11. Πόλ-ος της πολ-ιτείας, του πολ- ιτεύματος της πόλ-εως η δεκάτη αρχή.

12. Αρωγός και επίκουρος του πόλου η απουσία ιδιοκτησίας. Ουδείς έχων άρα (=γη), ουδείς εστί άρχων. Τούτο δε, δεν προκύπτει αυθαιρέτως, αλλά από την απλή παρατήρηση του γεγονότος ότι η μοναδική ιδιοκτησία του ατόμου με την γέννηση του είναι το σώμα του (μορφή και σχήμα) και η ζωή του. Το άτομο αναγνωρίζει πως οτιδήποτε μεταποιεί, αλλά δεν ποιεί εκ μηδενός, δεν του ανήκει, δεν το ιδιοποιείται. Η «ιδιοκτησία» αρχίζει και τελειώνει με την ιδέα της μεταποίησης. Για την ιδέα και μόνο, ναι, δικαιούται τα εύσημα.

13. Η ατομικότητα του ατόμου συνεπάγεται την πλήρη αυτονομία του μέσα στο κοινωνικό σύνολο, αλλά αυτό σε καμία περίπτωση δεν απαγορεύει τη συνέργεια των ατόμων μελών της κοινωνίας προς επίτευξη της δεκάτης αρχής. Απεναντίας ενδείκνυται από την παρατήρηση μιας αλήθειας της Φύσης, του σώματος μας ως κοινωνίας κυττάρων.

14. Το άτομο αναγνωρίζει ότι η ελευθερία, ακόμα και στο βαθμό που την έχει στην παρούσα μορφή και σχήμα, δε σημαίνει υπ(ο)ευθυνότητα. Σημαίνει αυτονόητη ανάληψη ευθύνης , διότι έχει δυσανεξία σε οτιδήποτε ΥΠΟ- .

15. Νόμοι δεν έχουν λόγο ύπαρξης σ’ αυτήν την πολιτεία, καθότι δεν υφίσταται το αντικείμενο τους. Οι ιδιοκτησίες, τ’ αγαθά (η νομή) τα οποία καλούνται να (κατα)νέμουν δικαίως στους πολίτες – άτομα.

16. Αν και εφόσον νομίζεις (εκ του ρήματος νέμω) ότι προκύπτει ανάγκη νόμων (εκ του ρήματος νέμω), μέμνησω  (7.) και (12)!!!  Ή ο γιαλός ήταν στραβός ή στραβά αρμένιζες. 99,99% στραβά αρμένιζες. Επίστρεψε στην Αρχή (1.)!!!

17. Οιαδήποτε ανεξαρτήτως φυλής και πλανήτη, οντότητα – άτομο συντάσσεται με τις παρούσες αρχές, αυτομάτως εντάσσεται στην πολιτεία, εφόσον τούτο βούλεται. Όστις αποτάσσεται τις αρχές, άμεσα και αυτοβούλως αποπέμπει εαυτόν από την πολιτεία.

18. Η έννοια του Κράτους είναι ασύμβατη με την έννοια Πολιτεία που διέπεται από αυτές τις Αρχές.

19. Η πολιτεία των ελευθέρων ατόμων δεν έχει συγκεκριμένα όρια και δεν εντοπίζεται σε συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή  του πλανήτη Γη, αλλά και οιουδήποτε πλανήτη σε οιονδήποτε γαλαξία στο μέλλον.

20. Μέτρο  ανταλλαγής αγαθών και υπηρεσιών αποτελεί η ατομική έντυπη βεβαίωση των συναλλασσομένων ατόμων.

21. Τα άτομα αναγνωρίζουν την παιδεία ως την κύρια ατραπό της δεκάτης αρχής και  παρέχεται απ’ όλα τα ενήλικα άτομα προς όλα,  -ανήλικα και ενήλικα. Πόλος της παιδείας η ανάδειξη και η στο έπακρο ανάπτυξη των ιδιαίτερων χαρισμάτων και κλίσεων του ατόμου στο τρίπτυχο Σώμα – Νους – Ψυχή.

22. Με την επίτευξη και κατοχή του υπέρτατου αγαθού, η πολιτεία δεν έχει λόγω ύπαρξης πλέον.

23. Η άγνωστη αρχή:                        ………………………………..

 

 

Η σχέση της πολιτείας με τις υπάρχουσες καθεστηκυίες πολιτείες – κράτη  ….?…?….?….?….?…?……  και το πως θα μπορέσει ν’ αποκτήσει υπόσταση τίθεται προς ΔΙΆλογο, καθότι θα σημάνει συναγερμός σ’ όλο το Σύμπαν! Υπάρχει βέβαια, μάλλον προηγείται παρασάγγας το ζήτημα της ετοιμότητας του ανθρώπου ή της οντότητας, αν δεν περιοριστούμε στο κλουβί μας τον πλανήτη ΓΗ. Θα τολμήσω να πω –αν λανθάνω διορθώστε με, ότι αυτή η άποψη για την πολιτεία ελευθέρων όντων δεν έχει καμία σχέση με τις μέχρι τώρα πολιτείες. Δεν συνιστά μια βελτίωση προγενέστερου σχεδίου – μοντέλου, αλλά μια καινοφανή σχεδίαση επί λευκού χάρτου. Ουτοπία? ΟΥ  ΤΟΠΟΣ δηλαδή. Συνέβη πολύυυ παλιά ένα παράδοξο φαινόμενο. Ο άνθρωπος από τροφοσυλλέκτης εξελίχθηκε σε γεωργό και εξημερωτή ζώων, που σημαίνει την εξάλειψη σε μεγάλο βαθμό της ανασφάλειας και του άγχους και του αγώνα για ανεύρεση τροφής. Την δυνατότητα και το γεγονός της αποθήκευσης επαρκούς ποσότητας τροφής. Κι όμως! Ενώ την Ανάγκη της Φύσης την έθεσε υπό ικανοποιητικό έλεγχο, άρα διαθέσιμος χρόνος για πνευματικότητα, η κρανιακή του κοιλότητα έμεινε ακατοίκητη. Το «ΕΓΩ» -και ως άρχοντας πλέον, έγινε άπληστο και παθολογικό. Έχω την υπόνοια, πως αν ανακαλύπταμε την αιτία αυτού του παραδόξου θα έπεφτε λίγο φως στην πυξίδα που δείχνει προς την Ουτοπία . Αλλά από την άλλη είναι και το ρημάδι το θεώρημα: «Ό,τι σκέφτεται ο ανθρώπινος νους, μπορεί να πραγματοποιηθεί σ’ αυτό το σύμπαν». Ακόμα και η απόδραση, συμπληρώνω.

Ένα αίσθημα έχω έννοια δίχως να γνωρίζω γιατί:  I don’t belong here.

Βρε να μη μπορώ να θυμηθώ που ακούμπησα το κλειδί μπαίνοντας εδώ!!!


ΑΙΔΩΣ ΘΕΕ (και fractal)!!!

100δις νευρώνες-δίκτυο του εγκεφάλου μου γνωρίζω πολύ καλά ότι συνιστούν μηδαμινό κλάσμα του δικτύου Σύμπαν. Έτσι όταν λέω «ντροπή σου», γνωρίζω ότι πιθανότατα να κάνω λάθος αλλά!!!, ΕΣΥ μ’ έφτιαξες έτσι. Εσύ με περιόρισες σ’ ένα hardware παραγωγής software (πνεύματος) τόσο μα τόσο περιορισμένων δυνατοτήτων. Αλλά κι αν κάποιοι (???) επενέβησαν και «έκλεισαν» ποιος ξέρει πόσα κυκλώματα, εσύ τι έκανες? Άφησες αυτούς να σβήσουν το φως μου εν τη γεννέση του. Πες μου τι έκανες όταν με ακρωτηρίασαν και με καταδίκασαν στη φτώχεια του πνεύματος, ζαχαρώνοντας το φαρμάκι-δηλητήριο με το «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι». Αν είσαι ένας Game Developer, τότε ΝΤΡΟΠΗ σου για το σιχαμερό άκρως σαδιστικό σου game «ΖΩΗ». Ίσως η δική μου συνείδηση της οντοσύνης μου να ‘ναι τίποτα μπροστά στη δική σου, κατ’ ανάλογο τρόπο με τα δικά μου video games, όπου σφάζονται βασανίζονται πεθαίνουν άπειρα όντα δημιουργήματα μου μέσα σ’ αυτά χωρίς να έχουν την παραμικρή ιδέα για μένα και προσπέλαση σε μένα. Γιατί έτσι το ‘θελα το game, γιατί έτσι έχει ενδιαφέρον και ΜΗΔΕΝΙΚΟ ρίσκο για μένα. Όμως!!! Αυτή η μηδαμινή σε σχέση με τη δική σου, συνείδηση μου του πεπερασμένου μου, ΕΙΝΑΙ: συνείδηση του αναπόφευκτου ΤΕΛΟΥΣ μου σε χρόνο dt από την ώρα της γέννησης μου, συνείδηση της πνευματικής μου οντοτικής συνιστώσας, συνείδηση της ματαιότητας του αγώνα για φώτιση και απόδραση από το game-φυλακή σου, συνείδηση του «δώρου» της «τεχνητής» νοημοσύνης σε μένα ως χαρακτήρα του video game σου, διότι μετά από εκατομμύρια χρόνια παιχνιδιού με χαρακτήρες άνοες βαρέθηκες κι είπες να το κάνεις πιο ενδιαφέρον, όπως κι εγώ όπου να ‘ναι (τα εγγόνια μου για τη ακρίβεια) θα το ‘χω πετύχει με τα δικά μου video games  –να φτιάξω δηλαδή χαρακτήρες στα video games μου με τεχνητή ευφυία και ελευθερία βούλησης. Χα! ΜΕΣΑ στο game και μόνο! Συνείδηση της αλήθειας ότι όποτε η γνώση μου καθίσταται επικίνδυνη για το game σου και κυρίως για σένα τον ίδιο, τραβάς ένα RESET και άντε πάλι να παίξεις το παιχνίδι σου, που δεν είναι τίποτα λιγότερο και χειρότερο από το απύθμενο σε βάθος και άπειρο σε έκταση μαρτύριο μου. Οοοχι φιλαράκο! Την καραμέλα «η ζωή είναι ωραία» ΔΕΝ τη μασάω διότι σε είδα που πέταξες το περιτύλιγμα «…μέσα στη φυλακή». Ξέρουμε και οι δυο ότι όπου να ‘ναι θα τελευτήσω. Του λόγου μου ξέρω και κάτι άλλο. Εσύ το ξέρεις? Πόσο μα πόσο κωλόφαρδος είσαι? Ας γνώριζα το λογισμικό του game σου, ας γνώριζα και τον φορέα πάνω ή μέσα στον οποίο το «τρέχεις»! Αλλά τότε ρε μάγκα μου θα βρισκόμασταν ενώπιος ενωπίω. Και για το μαρτύριο μου θα έπρεπε να πληρώσεις. Συ το ‘πες άλλωστε. «οφθαλμόν αντί οφθαλμού». Συ το ‘πες άλλωστε. «Στρέψε και το άλλο μάγουλο». Συ το ‘πες άλλωστε. «Δωρεά λάβατε δωρεά δώστε». ΞΕΡΩ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ, -ΔΙΟΤΙ ΤΟ ΒΙΩΝΩ, ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ!!! Αλλά ο νόμος αυτός έχει ισχύ ΜΟΝΑΧΑ μέσα στο video game σου. Έξω απ’ αυτό, εκεί όπου εσύ βρίσκεσαι ΔΕΝ ισχύει!!! Εκεί όπου εσύ βρίσκεσαι δεν (υφ)ίστανται νόμοι. Μόνο το ΣΚΕΠΤΙΚΟ σου. Και μ’ αυτό ΑΚΡΙΒΩΣ θα πληρωθείς. Διότι δε μπορεί, θα ισχύει και για σένα η Αλήθεια, αυτό δηλαδή που δεν πέφτει στη Λήθη, που δεν ξεχνιέται. Και ξέρεις κάτι? Η μόνη Αλήθεια είναι το ΒΙΩΜΑ. Ό,τι βίωσα  –στο Γκουλάνγκ Γη, θα βιώσεις κι εσύ. Έτσι θα γνωρίσεις την ΑΛΗΘΕΙΑ του game σου. Και η Αλήθεια ΔΕΝ είναι το αντίθετο του Ψεύδους. Το αντίθετο του Ψεύδους είναι το Α-ψευδές!

Αν πάλι δεν είσαι game developer, αλλά γονιός κατά την Ορφική έννοια του όρου, εε τότε ΤΙ να πω! Δεν ξέρω αν θα έβρισκα λέξεις κι ο Όμηρος ο ίδιος να ‘μουν. Αν εσύ σα γονιός γνωρίζεις καλύτερα από μένα, ΓΙΑΤΙ τη ζωή αντί να με αγαλλιεί, απεναντίας την κουβαλώ ως ΑΧΘΟΣ ΑΡΟΥΡΗΣ, τότε βρες τρόπο να με διαφωτίσεις. Συ το ‘πες άλλωστε. «Ζήτα και θα σου δοθεί». Ορίστε λοιπόν ΖΗΤΑΩ. Ούτε επαιτώ σερνόμενος στη κοιλιά σα φίδι, ούτε βρίζοντας σε –αν και πολλές φορές το κάνω διότι ποτέ σου δεν εξηγήθηκες. Άντε να δω τι θα πάρω στο τέλος –αν και το υποψιάζομαι. Διότι τον δημιουργό μας, να τον φανταζόμαστε-θεωρούμε-πιστεύουμε ως γονιό, μας δίνει ελπίδα. Μόνο που η ελπίδα είναι ξαδέρφη της πίστης! Τα data του video game «ΖΩΗ» δείχνουν προς την κατεύθυνση του game developer!

Δίκαιο έχω, αλλά και άδικο να ‘χω, δικαίως το έχω (κλεμμένο), όταν θέση μου αταλάντευτη άκαμπτη είναι: Η ΟΡΓΗ ΜΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ ΩΣ ΤΩΡΑ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΜΑΙ (σχεδόν κατά Λιαντίνη). Ας όψετε ο αποκλεισμός μου από τις γραμμές κώδικα του software με το οποίο έγραψες και «τρέχεις» το παιχνιδάκι σου. Ας όψετε  η dt  χρονική διάρκεια ΥΠΑΡΞΗΣ μου μέσα στο σιχαμερό game σου και συνεπώς η ματαιότητα της προσπάθειας να το hack-άρω. Άσε που όταν ξύπνησα, με τρόμο διαπίστωσα πόσο μέρος από τον dt χρόνο μου ΧΑΡΑΜΙΣΑ ….. (άστο καλύτερα, too personal, δεν ανήκει εδώ). «Κατά μάνα κατά κύρη» λέμε εμείς οι Έλληνες. Όπως και τα δικά μου video games αποτελούν «καθρέπτη» της Πνευματικής Υγείας μου, έτσι και η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΑΠΟ ΤΟ GAME ΣΟΥ κρίνεται. Game Developer της άρρητης πνευματικής διαστροφής. Άρρητη, αυτή που δεν μπορεί να ειπωθεί!

Δε μ’ ενδιαφέρει η ζωή και ο όποιος σκοπός της. Με ενδιαφέρει η απόδραση από τη Φυλακή από την παΓΗδα (τεύχος 142 του Strange). Και ΤΟΤΕ! να συζητήσω για σκοπό που δεν θα ‘ναι πια της ζωής (=του game), αλλά του «Είναι», της Οντοσύνης! Ούτε και αποποιούμαι τις ευθύνες μου για το «η ζωή είναι άσχημη» έχοντας καταργήσει το ψυχικό νέκταρ και την ψυχική αμβροσία, από τροφή κυριολεκτικά και όχι μεταφορικά της ψυχής. Στερώντας από το ψυχικό μου σώμα τα «θρεπτικά συστατικά» και «αντισώματα» ώστε να το καταστήσω σθεναρό και ρωμαλέο. Άρα και το νευρωνικό μου δίκτυο με σαφώς ισχυρότερη ενεργειακή τροφοδοσία. Την ΑΓΑΠΗ!!! Ευθύνομαι στο βαθμό που δεν έψαξα να βρω τις «τρύπες» και τα «backdoors» στο game σου για να την κοπανήσω και να σ’ αφήσω με το μπουκάλι στο χέρι, όπως έκανε ο Χατζηχρήστος στο αφεντικό του τον μπακάλη στην ταινία «Ο μπακαλόγατος». Ακόμα όμως κι αν έφτανα στο απολύτως ελάχιστο επίπεδο πνευματικότητας και πετύχαινα το «η ζωή είναι ωραία», τι δηλαδή?! Να έκανα πως δεν έβλεπα τα σίδερα του κελιού της φυλακής? Τον μαντρότοιχο που την περιβάλλει? Να επαναπαυόμουν στο «ωραία που ‘ναι η ζωή ΜΕΣΑ στη φυλακή»? Και να έθετα σκοπούς και στόχους ζωής……  ΜΕΣΑ στη φυλακή? Για να καμαρώνεις σα γύφτικο σκεπάρνι στους συμπαίκτες ή και στον εαυτό σου τον ίδιο:  «κοιτάτε ρε στα πόσα λέβελ και στρένγκθ και πάουερ τον έφτασα τον υμπερμάλακχερ! Ποιος είμαι!!».

Όχι δεν είμαι μηδενιστής. Ασφαλώς κι έχω σκοπούς και στόχους σ’ αυτή τη ζωή-game. Τους εξής…….. 1!

Όπως αποδίδει ο Mel Gibson τον σκωτσέζο επαναστάτη ευγενή William Wallace στην ταινία “Braveheart”, ύστατη Φωνή από την τελευταία μου Εκπνοή: 

Ε  Λ  Ε  Υ  Θ  Ε  Ρ  Ι  ΑΑΑΑΑΑΑΑ

Μάταιη και απέλπιδα κραυγή, μια βουβή singularity.
Αυτάαα! Άντε γεια τώρα. Πήγε η ώρα 4:30 τα χαράματα + σήμερα δουλεύω πάλι. Καλά το ‘πα! Ξέρω τι λέω!

 

ΥΓ. Αυτά που πιο πάνω μυθεύω, ΔΕΝ αποτελούν άποψη, ΔΕΝ είναι γνώμη, ΔΕΝ συνιστούν πίστη. Σε καμία περίπτωση.
Τον μύθο που μόλις αναγνώσατε, τον ΝΟΙΩΘΩ!  Είναι το ΣΥΝ-αίσθημα της ΥΠ(Ο)-άρξης που έχω, κατ’ αντιστοιχία με την ΣΥΝ-αίσθηση του σώματος δια των αισθήσεων του και πιο κάτω θα δείτε την άποψη μου για τα αισθήματα. Έχω υπ’ όψιν μου το άρθρο ότι το συναίσθημα αλλοιώνει τη λογική, αλλά τι είναι η λογική?  Ένα εργαλείο νοητικό δεν είναι? Για την ακρίβεια ένα πολύ-εργαλείο, όπως π.χ. το δράπανο, που μπορεί να γίνει κατσαβίδι, τριβείο, τρυπάνι, κομπρεσέρ κλπ. Και ναι, το αίσθημα (άλλο πράμα το ΣΥΝαίσθημα) μπορεί να αλλοιώνει τη λογική, αλλά γιατί δεν λαμβάνεται υπ’ όψιν ότι μπορεί να λειτουργήσει και ως ενεργειακή παροχή. Π.χ. με όρους αναλογίας πάλι από μένα, χρειάζεσαι λίγα watt για να τρυπήσεις σουηδικό ξύλο, αλλά πολλά watt όταν τρυπάς γρανίτη. Αρκεί να παραμένεις εστιασμένος στο δράπανο όταν τρυπάς γρανίτη και όχι στο καλώδιο του ρεύματος! Το αίσθημα είναι εξ ίσου σημαντικό με τη λογική. Εξ άλλου όταν δεν έχεις δεδομένα η λογική είναι άχρηστη. Το μόνο που σου μένει είναι η….. Διαίσθηση. Και μην παρασύρεστε από το συνθετικό «αίσθηση». Η λέξη αναφέρεται σε ΑΙΣΘΗΜΑ, αφού αναφέρεται σε κάτι «μέσα σου» πέραν των αισθητηρίων οργάνων σου.  Και τα αισθήματα είναι οι «αισθήσεις» της ψυχής, που σαν ενεργειακό σώμα έχει περισσότερους βαθμούς ελευθερίας  –με όρους φυσικής, άρα γιατί όχι και περισσότερα «αισθητήρια όργανα»? Αν και στην πραγματικότητα πρέπει κατά βάσει να ‘ναι ελάχιστα ή και ένα μόνο, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τις αισθήσεις του φυσικού μας σώματος και εξηγούμαι. Όραση: Δεν πρέπει το φωτόνιο ν’ αγγίξει τον αμφιβληστροειδή χιτώνα? Αφή δηλαδή! Το ίδιο και με τη γεύση και την όσφρηση? Δεν πρέπει τα μόρια του αέρα ν’ αγγίξουν το τύμπανο του αυτιού? Αφή δηλαδή! Όπως διαπιστώσατε μόλις διατύπωσα την «ενοποιημένη θεωρία των αισθήσεων». Ά ρε Μυθστάϊν μεγάλε, πας για Νόμπελ! Όλες οι αισθήσεις είναι εκφάνσεις της μιας και μοναδικής αίσθησης που υπάρχει, της ΑΦΗΣ!  Και όλα τα θηλαστικά π.χ. βλέπουν με φωΤόνια, κάποια όμως κυριολεκτικά βλέπουν  με……. «φωΝόνια» με ήχο! Νυχτερίδες! Αυτό που για κάποιους είναι ακοή, γι άλλους είναι όραση  -στερεοσκοπική παρακαλώ, όχι σαν τους δικούς μας υπερηχογράφους!!!

Εμβόλιμο, αλλά μια και είπα νυχτερίδες. Αν ο Einstein ήταν νυχτερίδα, πως θα ήταν διατυπωμένες  οι 2 σχετικότητες και ποια θα ήταν η ερμηνεία των εξισώσεων τους????
ΕΔΩ ΣΑΣ ΘΕΛΩ, ΓΙΑ ΜΠΟΥΓΙΟΥΡΟΥΜ!!!

Και για να μην παρεξηγηθώ (υπό την έννοια και μόνο), ότι η επικοινωνία μεταξύ ανθρώπων σκοπό έχει τη Συνεννόηση, να σχηματίσουμε τις ίδιες έννοιες εντός των κρανίων μας από τις ίδιες λέξεις. Αν θα συμφωνήσουμε ή θα δια/αντι –φωνίσουμε, είναι άλλο ευαγγέλιο! Δηλώνω λοιπόν! ΔΕΝ κατακρίνω τη θέση «η ζωή είναι ωραία». Κάθε άλλο! Και καλώς να επιδιώκεται εδώ στη φυλακή. Πάνω στην ώρα “έκατσε” και το άθρο “Δέκα Λόγοι που Ευτυχώς, η Ζωή Δεν Είναι Δίκαια”. μια χαρά τα λέει, συν- άδω, -πλέω, -φωνώ. Tamam. ΟΜΩΣ!!! H Ουσία κατ’ εμέ, το ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ, δεν βρίσκεται σ’ αυτήν την θέση, αλλά στη Φυλακή και στην ΥΠΟΤΑΓΗ. Ούτε καν την Υποταγή στην ΑΝΑΓΚΗ της Φύσης (κατά Λιαντίνη στην ομιλία του με θέμα Δωριστί Αρμονίες) αποδέχομαι. Πόσο μάλλον στις «ανάγκες» που «επιβάλλουν» οι «αλήθειες» που  γεννοβολά ο ανθρώπινος νους  -τρομάρα του! Εκεί κι αν είναι που τρελαίνομαι! Σχόλιο στο άρθρο “Δέκα Λόγοι που Ευτυχώς, η Ζωή Δεν Είναι Δίκαια” εκεί στο terrapapers.com: ΝΑΙ στη Ζωή, ΝΑΙ στην Ανάληψη της Ατομικής Ευθύνης, Ναι στο Πνεύμα του (Ειρηνικού) Πολεμιστή, Ναι, ναι ναι. ΝΑΙ! Μα……  ΟΛΑ ΑΥΤΑ είναι Δρώμενα ΕΝΤΟΣ του Matrix, ΕΝΤΟΣ του Video Game. ΕΝΤΟΣ!   ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΚΕΙ. Και η “έξοδος στο άμορφο” δεν είναι δική μου κουβέντα και δεν εννοώ κάτι τέτοιο, διότι δεν μπορώ ούτε να φανταστώ τι υπάρχει έξω απότο μαντρί της Φυλακής. Δεν έχω ΙΔΕΑ τι θα  συναντούσα έξω από το μαντρότοιχο της Φυλακής. Αλλά! η Φυλακή μου είναι ΑΝΥΠΟΦΟΡΗ, ακόμα κι αν η ζωή εντός της είναι Υπέροχη! Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Ι Α   Ή   ΘΑΝΑΤΟΣ. ΟΧΙ στο ψευδοδίλλημα “ζωή πολεμιστή, ατόμου μαχόμενου στα πεδία της ύλης με σκοπό πνευματικό ……” ή “Άχθος αρούρης” όπως χαρακτήρισε στην ΙΛΙΑΔΑ ο Οδυσσέας κάποιο ρεμάλι. Διότι συμβαίνει, λαμβάνει χώρα  -να χρησημοποιήσω την αρλούμπα αυτή για να γίνω κατανοητός, ΜΕΣΑ στο video game ως χαρακτήρας του game!!!
Και δεν έχει παγιωθεί ΤΙΠΟΤΑ μέσα μου.
Τα πάντα ρει….. γύρω απο το σταθερό κέντρο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!


re malaka!!!

remalaka!

Ποιο είναι το πολίτευμα σου?

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ δεν το λένε?

Τι σημαίνει αυτό?

Το ΚΡΑΤΟΣ (=ΔΥΝΑΜΗ) του Δήμου (=οι πολίτες) δε σημαίνει?

Και τώρα πασά μου ΠΡΟΣΕΞΕ…

ΠΟΣΟ MALAKAS ΕΙΣΑΙ + ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΕΙΣΑΙ !!!

Είσαι ο Κυρίαρχος Λαός, το ΑΦΕΝΤΙΚΟ δηλαδή. Ναι πασά μου?? Σπίτι σου το Κράτος ΣΟΥ. Κύριος του σπιτιού σου είσαι και ανά τακτά χρονικά διαστήματα σου παρουσιάζονται –ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΑ παρακαλώ!!, υπηρέτες να ΣΕ υπηρετήσουν. Και σου υπόσχονται πόσο ΝΟΙΚΟΚΥΡΕΜΕΝΟ θα έχουν το σπίτι ΣΟΥ!!! Κι εσύ  ΕΚΛΕΓΕΙΣ αυτόν που θεωρείς καλύτερο, αλλά στην πραγματικότητα αυτόν που σου ΤΑΖΕΙ τα περισσότερα! Αυτόν που σε ΑΠΑΛΛΑΣΣΕΙ όσο γίνεται ΑΠ’ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΣΟΥ. Έτσι λοιπόν ΕΚΧΩΡΕΙΣ!!! όλη την Κυριότητα ΣΟΥ  –το να είσαι Αφεντικό δηλαδή, στον υπηρέτη ΣΟΥ, στον μπάτλερ ΣΟΥ και κάνεις…… αυτόν ΑΦΕΝΤΙΚΟ! Μόνο! το ΑΦΕΝΤΙΚΟ έχει ΕΥΘΥΝΕΣ. Ο υπάλληλος (= ο ΥΠΟ άλλον), η μόνη του «««ευθύνη»»» είναι να υπακούει στις εντολές που του δίνονται! Διανοείται ποτέ ένας υπηρέτης να παρακούσει την συμφωνία με το αφεντικό? Σούζα δεν στέκεται μπροστά του? Ρε malaka, ΕΣΥ είσαι το αφεντικό, ΕΣΥ είσαι η εξουσία! Κι όμως!!! Έγινες ΕΣΥ, ο ΔΟΥΛΟΣ του υπηρέτη ΣΟΥ!!! Δες τον υπηρέτη σου, τον ΒΟυΛΕΥΤΗ σου. Κι όμως!!! ΕΣΥ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΨΕΣ!!!  ΠΟΙΟ??? Να κάνει ό,τι μα Ο,ΤΙ του γουστάρει μέσα στο Κράτος-Σπίτι ΣΟΥ, ακόμα και ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ να το κάνει, με σένα  ΠΟΥΤΑΝΑ  που πηδάει ΑΥΤΟΣ, ο υπηρέτης  ΣΟΥ!  Μαζί του       –σιγά μη χάνανε τέτοιο κελεπούρι,  και οι υπόλοιποι υπηρέτες-βολευτές-(προθ)υπουργοί! Αντί σε μια διαμαρτυρία-επίπληξη σου, να κλάνουνε μέντες, σε ΔΕΡΝΟΥΝ κι από πάνω!!! Λες «κύριε υπουργέ ΣΑΣ παρακαλώ» και κάνεις ΤΕΜΕΝΑΔΕΣ, αντί να πεις «γκέλ μπουρντά ρε τσογλάν, τσαμπούκ» και να του χώσεις κάνα ξεγυρισμένο ΣΚΑΜΠΙΛΙ!  Α ΡΕ ΠΡΟΒΑΤΑ! ΠΟΥ ΕΚΛΕΓΕΤΕ ΠΟΙΟΣ ΤΣΟΠΑΝΗΣ ΘΑ ΣΑΣ ΚΑΛΟΤΑΪΖΕΙ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΣΑΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ ΟΤΙ ΤΕΛΙΚΑ ΘΑ ΣΑΣ ΚΡΕΜΑΣΕΙ ΣΤΟ ΤΣΙΓΚΕΛΙ ΑΝΑΠΟΔΑ  ΞΕΚΟΙΛΙΑΣΜΕΝΑ ΚΑΙ ΓΔΑΡΜΕΝΑ!!!  Α ΡΕ ΠΡΟΒΑΤΑ ΑΚΟΜΑ!! ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΕ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ, ΟΤΙ Ο  Ο,ΠΟΙΟΣ ΤΣΟΠΑΝΗΣ ΣΑΣ ΝΟΙΑΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝΤΙΤΙΜΟ ΣΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΤΣΙΓΚΕΛΙ!!

ΑΠ’ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΑΡΠΟΥΣ, ΜΟΝΑΧΑ ΤΟ ΜΗΛΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΤΑΝΕ ΣΤΑ ΜΗΛΑ!
ΤΥΧΑΙΟ??!!!   ΔΕ ΝΟΜΙΖΩ!!!

Δες Youtube:  M.A.L.A.K.A.S  των ΑΜΑΝ.

By  Mythaon Pontix


ΤΟ Π Ν Ε Υ Μ Α ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ?? !! ?? !!

(ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟ ΛΙΑΝΤΙΝΗ ΜΕΡΟΣ 2ον )

ΝΑ ΖΕΙΣ  Ή  ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙΣ  Ή  ΝΑ…..  ???

ΖΩΗ, ΤΟ ΖΗΝ, ΤΟ ΝΑ ΖΕΙΣ, ΤΟ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΔΗΛΑΔΗ. ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΖΩΝΤΑΝΟΣ? ΧΩΡΙΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΕΣ  Ή ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΕΣ ΜΑΛΑΚΙΕΣ! ΘΕΜΕΛΙΑΚΑ (BASIC LEVEL ΛΕΝΕ ΟΙ ΦΡΑΓΚΟΙ) ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ?!

1ΟΝ  ΕΙΝΑΙ ΥΛΗ

2ΟΝ  ΠΑΡΑΓΕΙ ΑΝΤΙΓΡΑΦΑ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΤΗΣ

3ΟΝ  ΥΠΟΚΕΙΤΑΙ ΣΤΟΝ ΑΜΕΙΛΙΚΤΟ ΔΙΧΩΣ ΙΧΝΟΣ ΕΛΕΟΥΣ ΣΤΟΝ ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟ ΝΟΜΟ «Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΟΥ Η ΖΩΗ ΜΟΥ».

4ΟΝ  ΟΥΔΕ ΜΙΑ ΜΟΡΦΗ ΖΩΗΣ ΕΞΑΙΡΕΙΤΑΙ ΤΟΥ ΚΑΝΟΝΟΣ, ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΦΥΣΙΚΑ.

ΑΝΘΡΩΠΟΣ. ΕΝΑ ΟΝ ΜΕ ΤΟ «ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ» ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑΤΑΣΣΕΙ ΣΕ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΖΩΣΑΣ ΥΛΗΣ ΑΠΟ ΜΟΝΟ ΤΟΥ. ΜΟΝΟ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ. ΚΑΙ ΤΙ ΤΟΥ ΠΡΟΣΕΦΕΡΕ ΤΟ «ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ» ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ?  ΤΗ ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ. ΤΟΥ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ. Η ΦΥΣΗ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΦΕΡΕ ΣΤΟ ΦΑΟΣ, ΤΟΝ ΕΚΑΝΕ ΦΑΝΕΡΟ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ, Η ΦΥΣΗ Η ΙΔΙΑ ΘΑ ΤΟΝ ΡΙΞΕΙ ΣΤΟ ΑΙΩΝΙΟ ΣΚΟΤΟΣ, ΘΑ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΣΕΙ ΔΗΛΑΔΗ. ΓΙΑΤΙ? ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΤΗΣ ΚΑΥΛΩΣΕ. ΕΤΣΙ ΠΑΙΖΕΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ «ΖΩΗ». ΚΑΙ ΕΡΩΤΩ! ΜΙΑ ΟΝΤΟΤΗΤΑ «ΑΝΘΡΩΠΟΣ» ΜΕ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΗΣ ΟΝΤΟΣΥΝΗΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΤΗΣ, ΕΧΕΙ ΧΡΕΟΣ ΝΑ ΥΠΟΤΑΧΘΕΙ ΣΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ «ΖΩΗ» ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΕΤΕΧΕΙ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΜΕ ΤΟ ΝΑ «ΖΕΙ»? ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ ΝΑ ΖΕΙ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΑΛΛΗ ΜΟΡΦΗ ΖΩΗΣ Σ’ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ, ΑΠΟ ΡΕΤΡΟΪΟ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΙΔΙΟ? ΠΟΙΟ ΤΟ ΝΟΗΜΑ? ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ Η ΖΩΗ, ΘΑ ΡΩΤΗΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ. ΓΙΑΤΙ ΤΟΤΕ Η ΦΥΣΗ ΜΟΥ ΕΔΩΣΕ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΑΠΑΝΤΩ ΜΕ ΕΡΩΤΗΣΗ? ΒΡΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΠΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΑΜΑ «ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ» ΚΑΙ ΜΗ ΞΕΡΩΝΤΑΣ ΤΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΠΕΤΑΞΕ ΚΙ ΕΠΕΣΕ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ? ΕΓΙΝΕ ΣΤΗΝ ΤΥΧΗ? ΜΑ… ΤΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΤΗΣ ΑΓΝΟΙΑΣ ΜΑΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΙΤΙΟΥ ΤΟΥ ΤΥΧΑΙΟΥ ΣΥΜΒΑΝΤΟΣ. ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ Η ΚΒΑΝΤΟΦΥΣΙΚΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΙΘΑΝΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΔΕΝ ΕΞΟΒΕΛΙΣΕ ΤΗΝ ΑΙΤΙΟΚΡΑΤΙΑ. ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΑΜΜΕΝΗ, ΑΛΛΑ ΕΝΕΡΓΗ ΣΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΗΣ ΠΙΘΑΝΟΚΡΑΤΙΑΣ. ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΕ ΝΑ ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙ ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΑΙΤΙΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΗΓΕΙ ΣΤΟ ΑΙΤΙΑΤΟ. ΑΥΤΗ ΤΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ Η ΚΒΑΝΤΙΚΗ ΠΙΘΑΝΟΚΡΑΤΙΑ. ΣΥΝΕΠΩΣ ΩΣ ΕΛΛΟΓΟ ΟΝ ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΙ Ν’ ΑΝΑΖΗΤΩ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΖΟΦΕΡΟΥ ΑΙΜΑΤΟΒΑΜΜΕΝΟΥ ΑΝΕΛΕΗΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ ΜΕ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΔΙΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΒΕΒΑΙΟ. ΤΟ ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΒΕΒΑΙΟ ΚΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΣ ΔΕΔΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ «ΖΩΗ». ΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙ, ΑΛΗΘΕΣ ΠΕΡΑ ΓΙΑ ΠΕΡΑ! ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΕΤΕΧΩ Σ’ ΕΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΩΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΟΥ ΠΑΙΓΝΙΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΩΣ Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ GAMER? ΠΟΥ ΟΥΤΕ ΚΙ ΕΤΣΙ ΒΓΑΖΕΙ ΝΟΗΜΑ! ΙΣΩΣ ΜΟΝΑΧΑ ΣΑΔΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ –ΟΧΙ ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ. ΓΙΑ ΝΑ «ΣΚΟΤΩΣΩ» ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΜΟΥ? ΞΕΡΩ ΤΟ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑ «ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΤΙ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ». ΔΕ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ. ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΑΝ ΚΟΙΤΑΩ ΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ ΚΑΙ ΒΛΕΠΩ ΚΑΤΙ ΜΑΥΡΑ ΒΑΡΙΑ ΣΥΝΝΕΦΑ ΝΑ ΣΧΗΜΑΤΙΖΟΥΝ ΤΗ ΛΕΞΗ «ΤΕΛΟΣ»! ΗΡΑΚΛΗΣ ΘΗΣΕΑΣ ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΠΕΡΣΕΑΣ ΒΕΛΛΕΡΟΦΟΝΤΗΣ  ΛΕΩΝΙΔΑΣ 700 ΘΕΣΠΙΕΙΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟΣΟΙ ΑΛΛΟΙ ΑΣΦΑΛΩΣ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ «ΑΘΑΝΑΤΟΙ», ΑΛΛΑ  ΚΑΙ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΑΣΦΑΛΩΣ !!!

ΑΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΟ «ΖΗΝ», ΠΟΥ ΣΤΟ ΚΑΤΩ-ΚΑΤΩ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΙ ΟΛΑ ΤΑ ΕΜΒΙΑ. ΑΣ ΚΟΙΤΑΞΟΥΜΕ ΤΟ ΥΠΑΡΧΩ –ΜΙΑ ΚΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΝΤΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ. ΜΗΠΩΣ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΔΕ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟ «ΖΗΝ», ΑΛΛΑ ΣΤΟ «ΥΠΑΡΧΕΙΝ»? ΥΠΑΡΧΩ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΒΡΙΣΚΟΜΑΙ ΥΠΟ, ΒΡΙΣΚΟΜΑΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΑΡΧΗ. ΑΡΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΕΜΕΝΑ ΤΟΥ ΟΝΤΟΣ «ΑΝΘΡΩΠΟΣ» ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΠΕΣΕ ΛΟΓΟΣ. ΝΑ ΒΡΙΣΚΟΜΑΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΡΧΗ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΑΓΝΟΩ ΠΑΝΤΕΛΩΣ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΟΥ ΜΕ ΕΘΕΣΕ «ΥΠΟ» ΤΗΣ, ΕΡΗΜΗΝ ΕΜΟΥ. ΝΤΑΒΑΤΖΗΛΙΚΙ!!!  ΑΡΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΜΟΝΟ ΝΑ ΥΠΟΘΕΤΩ ΔΥΝΑΜΑΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΝΑ ΤΗΝ ΥΠΟΒΑΛΛΩ ΣΕ «ΓΕΝΕΤΙΚΗ ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ» ΚΑΘΙΣΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ. ΠΙΣΤΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΣΟΔΥΝΑΜΟ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΥ ΑΞΙΩΜΑΤΟΣ. ΑΠΟ ΠΟΤΕ ΤΟ ΑΞΙΩΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΩΡΗΜΑ ΤΑΥΤΙΖΟΝΤΑΙ, ΠΟΣΟ ΜΑΛΛΟΝ ΤΟ ΑΞΙΩΜΑ ΚΑΙ Η ΥΠΟΘΕΣΗ. ΤΕΛΙΚΑ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΟΓΟ Ή ΠΑΡΑΛΟΓΟ ΟΝ? ΑΣΕ! ΤΟ ΒΡΗΚΑ!   Α Λ Ο Γ Ο. Ναι καλά το ‘γραψα μ’ ένα «λ»!

 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ «ΖΩΗ» ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΤΑΙ ΛΟΓΩ ΑΠΕΧΘΟΥΣ ΚΑΝΟΝΟΣ. ΤΟ «ΥΠΑΡΧΕΙΝ» ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΤΑΙ ΛΟΓΩ ΑΠΕΧΘΟΥΣ ΝΤΑΒΑΤΖΗ. ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΔΥΟ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΟ ΟΝ ΕΙΝΑΙ Σ Κ Λ Α Β Ο Σ. ΤΟ ΟΝ –ΤΟ ΟΝ ΕΙΠΑ, ΟΧΙ ΑΠΛΑ ΤΟ ΕΜΒΙΟΝ, ΕΧΕΙ ΔΥΟ ΕΠΙΛΟΓΕΣ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ  Ή ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ. ΛΕΓΩ ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΘΑΝΑΤΟΣ, ΔΙΟΤΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΑΓΚΙΑ ΚΙ ΕΞΥΠΝΑΔΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ   Ή ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ, ΤΟ ΕΝΑ ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ ΤΗΣ «ΖΩΗ». ΛΕΓΩ ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΗΛΩΣΩ ΡΗΤΑ ΚΑΙ ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΑ ΤΟ ΣΤΕΡΗΤΙΚΟ «ΑΝΑ» ΣΤΗ ΛΕΞΗ «ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ». ΕΠΙΛΕΓΩ ΝΑ ΣΤΕΡΗΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΤΑΒΑΤΖΗ ΜΟΥ ΤΗ ΧΑΡΑ ΤΟΥ, ΝΑ ΕΙΜΑΙ «ΥΠΟ».

Ή ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ  Ή  ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΣ (ΣΤΟ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ – ΤΗΣ)

ΟΠΟΙΟΣ ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ, ΜΑ Ο, Π Ο Ι Ο Σ  ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΕ ΚΑΙ ΥΛΟΠΟΙΗΣΕ ΕΤΣΙ ΤΗ ΛΕΓΟΜΕΝΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ, ΤΟΝ ΛΕΓΟΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΚΟΣΜΟ, ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΩ. ΔΕΝ ΤΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΩ ΚΑΜΙΑ ΕΞΟΥΣΙΑ ΕΠΑΝΩ ΜΟΥ. ΔΕΝ ΡΩΤΗΘΗΚΑ. ΔΕΝ ΕΔΩΣΑ ΤΗ ΣΥΓΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΥ ΝΑ ΜΕΤΕΧΩ Σ’ ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟΠΕΔΙΟ. ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΙ Ν’ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΕΙ ΤΟ VIDEO GAME ΤΟΥ, ΑΛΛΑ ΧΩΡΙΣ ΕΜΕΝΑ. ΤΟ ΦΤΥΝΩ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ. ΟΝΤΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΥΠΟΤΑΓΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΝΟΙΕΣ ΑΣΥΜΒΑΤΕΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ. ΤΟ ΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΑΛΛΟ. Ή ΤΟ ΕΝΑ Ή ΤΟ ΑΛΛΟ. ΤΟ VIDEO GAME ΚΑΘ’ ΕΑΥΤΟ ΠΟΣΩΣ ΠΟΥ Μ’ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ. ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΜΕ ΚΟΦΤΕΙ ΚΑΙ ΜΕ ΠΟΝΑΕΙ ΚΑΙ ΜΕ ΣΦΑΖΕΙ Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΜΟΥ ΩΣ ΔΡΩΜΕΝΟΥ ΜΕΣΑ Σ’ ΑΥΤΟ ΧΩΡΙΣ ΤΗ ΘΕΛΗΣΗ ΜΟΥ, ΑΛΛΑ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ «ΒΓΩ» ΑΠΟ ΤΗΝ «ΟΘΟΝΗ» ΤΟΥ VIDEO GAME ΚΑΙ Ν’ ΑΡΠΑΞΩ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΤΟ ΣΧΕΔΙΑΣΕ ΚΑΙ ΜΕ ‘ΧΩΣΕ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΞΕΣΚΙΣΩ ΣΑ ΧΙΛΙΕΣ ΛΥΣΣΑΣΜΕΝΕΣ ΑΡΚΟΥΔΕΣ ΣTA ΕΞΟΝ ΣΥΝΕΤΕΘΗ. ΕΤΣΙ ΛΟΙΠΟΝ ΜΟΥ ΜΕΝΕΙ ΜΟΝΑΧΑ Η ΑΛΛΗ ΕΠΙΛΟΓΗ. ΤΡΙΤΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.   Α  Ν  Υ  Π  Α  Ρ  Ξ  Ι  Α   .  

 

Game over gia mena!

FUCK you ke to game soy malaka!

ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΣΤΗ ΣΦΑΙΡΑ ΤΟΥ ΑΜΟΡΦΟΥ ΝΟΗΤΙΚΟΥ ΠΟΥ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ. ΜΠΑ??!!! ΣΟΒΑΡΑ?!! ΤΟ ΞΕΡΟΥΝ ΕΠΕΙΔΗ ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΕΝΤΟΣ ΑΥΤΗΣ,  Ή ΤΟ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ ΔΙΑΚΑΩΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ. ΑΝ ΤΟ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ, ΑΣ ΠΑΡΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟ ΨΥΧΟΝΑΡΚΩΤΙΚΟ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ. ΘΑ ΤΟΥΣ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ. ΑΝ ΤΟ ΞΕΡΟΥΝ, ΠΟΙΑ ΤΑ ΠΕΙΣΤΗΡΙΑ? ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΘΑ  ΜΕ ΠΕΙΣΟΥΝ. ΤΑ ΒΙΩΜΑΤΙΚΑ ΤΩΝ ΜΑΓΩΝ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΑΣΤΑΝΕΤΑ? ΚΑΙ ΟΙ ΒΟΥΔΙΣΤΕΣ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΒΙΩΜΑΤΙΚΑ, ΑΛΛΑ ΤΗ ΝΙΡΒΑΝΑ ΒΙΩΣΑΝ ΟΧΙ ΤΟΝ ΑΕΤΟ. ΕΚΑΣΤΟΣ ΒΙΩΝΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΡΙΣΕΝΔΟΜΥΧΑ  ΠΟΘΕΙ. ΚΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΠΟΘΟΣ ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΜΕΓΑΛΩΣΕ  Ή ΕΣΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ. ΙΣΟΔΥΝΑΜΩΣ ΜΕ ΟΡΟΥΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ, ΑΠΟ ΤΑ SOFTWARE KAI MALWARE ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΓΚΑΘΙΣΤΟΥΣΑΝ ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΩΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΚΙΟΛΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΗΤΡΑ! ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ, ΟΣΟ ΣΕΒΑΣΤΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΒΙΩΜΑΤΑ ΕΝ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ, ΘΕΩΡΙΕΣ, ΑΠΟΨΕΙΣ ΚΛΠ, ΔΕΝ ΔΥΝΑΝΤΑΙ ΝΑ ΜΕ ΠΕΙΣΟΥΝ. Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ. ΤΑ ΒΙΩΜΑΤΑ ΠΡΕΣΒΕΥΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΑΠΟ ΜΙΑ! ΜΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ ΤΟ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΙΛΙΚΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΗΣ ΦΥΣΙΚΗΣ, ΟΠΟΥ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ, ΑΛΛΑ ΟΙ ΘΕΩΡΙΕΣ ΠΟΥ ΤΟ ΠΕΡΙΓΡΑΦΟΥΝ ΠΟΛΛΕΣ. ΚΑΙ ΔΕ ΦΤΑΝΕΙ ΑΥΤΟ, ΟΧΙ-ΟΧΙ. Η ΜΙΑ ΑΝΑΙΡΕΙ ΤΗΝ ΑΛΛΗ. ΕΙΝΑΙ ΑΣΥΜΒΑΤΕΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ. ΤΙ ΓΕΛΟΙΟΤΗΤΑ Ε?  ***

 

Α!! ΤΟ ΝΟΗΤΙΚΟ ΛΟΙΠΟΝ. ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΖΩ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΤΟ ΝΟΗΤΙΚΟ  Ή ΛΟΓΙΣΜΙΚΟ  Ή ΠΝΕΥΜΑ  Ή ΟΠΩΣ ΑΛΛΙΩΣ ΘΕΣ ΠΕΣ ΤΟ, ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΤΙ ΑΫΛΟ ΤΗΣ ΟΝΤΟΤΗΤΑΣ ΜΑΣ –ΑΝ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ ΦΥΣΙΚΑ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΚΤΟΣ ΥΛΗΣ. Η ΔΟΜΙΚΗ ΠΟΛΥΠΛΟΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΥΛΗΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΚΑΤΩΦΛΙ ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΠΑΡΑΓΕΙ ΤΟ ΛΟΓΙΣΜΙΚΟ  Ή ΠΝΕΥΜΑ  Ή ΝΟΗΤΙΚΟ  Ή…. ΜΕ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΟΡΟΛΟΓΙΑ….. ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ!!! Η ΑΝΟΡΓΑΝΗ ΥΛΗ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΜΗΘΕΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΟΥΣ ΦΥΣΙΚΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ, ΠΟΥ ΑΚΟΜΗ ΔΕΝ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΜΕ. ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΗΣ ΕΝΟΠΟΙΗΜΕΝΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ. ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΕΣ ΕΞΙΣΩΣΕΙΣ. ΤΕΛΟΣ. Η ΕΜΒΙΑ ΥΛΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ, ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΙ ΠΟΛΥΠΛΟΚΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΕΞΙΣΩΣΕΙΣ. ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΝΑ «ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ», ΕΝΑΝ «ΑΛΓΟΡΙΘΜΟ». ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗΣ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΞΙΣΩΣΗ ΚΑΙ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΛΟΓΙΣΜΙΚΟ. ΚΑΙ ΣΤΟ ΑΦΕΛΕΣ ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΩΣ ΠΡΟΕΚΥΨΕ ΤΟ ΛΟΓΙΣΜΙΚΟ –ΠΟΣΟ ΜΑΛΛΟΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΦΕΛΗ ΥΠΟΘΕΣΗ  Ή ΚΑΙ ΘΕΣΗ, ΟΤΙ ΚΑΠΟΙΟΣ «ΘΕΟΣ» ΤΟ ΕΦΤΙΑΞΕ ΚΑΙ ΤΟ «ΕΓΚΑΤΕΣΤΗΣΕ» ΣΤΗΝ ΕΜΒΙΑ ΥΛΗ, ΕΧΩ ΝΑ ΠΩ ΤΟΥΤΟ. ΣΗΜΕΡΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΥΟ ΤΡΟΠΟΙ ΝΑ ΤΡΕΞΕΙ ΤΟ SOFTWARE ΜΕΣΑ ΣΤΟ HARDWARE. Ο ΕΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ HARDWARE ΝΑ ΤΡΟΦΟΔΟΤΕΙΤΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΤΟΥ SOFTWARE ΚΑΙ Ο ΑΛΛΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΕΓΟΜΕΝΟΣ HARDWARE EMBEDDED, ΟΠΟΥ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ HARDWARE ΑΠΟΤΕΛΕΙ «ΥΛΟΠΟΙΗΣΗ» ΤΟΥ SOFTWARE. ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΝ ΝΑ ΦΤΙΑΞΕΙ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΟΛΥΠΛΟΚΟΤΕΡΕΣ ΔΟΜΕΣ –ΒΛΕΠΕ ΑΛΥΣΙΔΕΣ ΑΝΘΡΑΚΑ. ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΒΛΕΠΕ ΑΛΥΣΙΔΑ-ΕΛΙΚΑ DNA! ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΟ DNA ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ HARDWARE EMBEDDED ΑΛΓΟΡΙΘΜΟΣ. ΑΠΛΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΠΡΟΧΩΡΗΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΟΤΙ ΤΟ HARDWARE-DNA ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ «ΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΜΕΝΟ». ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ . ΕΙΝΑΙ HARDWARE ΠΛΑΣΤΕΛΙΝΗ. ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΣΤΗΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ. ΑΚΟΜΗ. ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΕΙ, ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟ, ΔΙΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΘΕΩΡΗΜΑ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΟΤΙ: ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ-ΦΑΝΤΑΖΕΤΑΙ Ο ΝΟΥΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΚΕΙ ΕΞΩ ΣΤΗ ΦΥΣΗ. ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΔΙΟΤΙ Ο ΝΟΥΣ ΠΡΟΪΟΝ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΜΕ ΤΙΣ 10ΔΙΣ ΝΕΥΡΩΝΙΚΕΣ ΣΥΝΑΨΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ ΑΠΕΙΡΗΣ ΕΥΤΕΛΕΙΑΣ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗ ΦΥΣΗ. ΜΟΝΟ ΟΙ ΠΑΡΑΤΗΡΗΘΕΝΤΕΣ ΓΑΛΑΞΙΕΣ ΥΠΕΡΒΑΙΝΟΥΝ ΤΑ 100ΔΙΣ, ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΗΛΙΟΥΣ? ΓΙΑ ΠΛΑΝΗΤΕΣ?  Ή ΜΗΠΩΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ, ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΠΡΩΤΟΝΙΑ ΚΑΙ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΑ??? ΤΟ ΝΕΥΡΩΝΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ «ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ» ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΕΛΑΧΙΣΤΟΤΑΤΟ ΥΠΟΣΥΝΟΛΟ ΤΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ «ΣΥΜΠΑΝ». ΣΥΝΕΠΩΣ… ΤΙ ΝΑ ΚΛΑΣΕΙ! ΘΕΛΩ ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ ΝΑ ΔΕΙΞΩ ΟΤΙ Η ΥΛΗ ΠΡΟΫΠΑΡΧΕΙ ΤΟΥ ΛΟΓΙΣΜΙΚΟΥ. ΔΙΧΩΣ ΥΛΙΚΟ ΦΟΡΕΑ ΤΟ ΛΟΓΙΣΜΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΚΦΡΑΣΤΟ. Ή ΑΛΛΙΩΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΣΤΑΣΗ, ΕΙΝΑΙ  «ΝΕΚΡΟ»! ΙΣΩΣ Η ΥΛΗ ΝΑ ΕΧΕΙ ΔΙΑΒΑΘΜΙΣΕΙΣ «ΠΥΚΝΟΤΗΤΑΣ» Ή ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΩΝ ΕΠΙΠΕΔΩΝ. ΙΣΩΣ Ο ΝΟΥΣ-ΠΝΕΥΜΑ-ΛΟΓΙΣΜΙΚΟ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΑΜΦΙΜΟΝΟΣΗΜΑΝΤΑ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΕΝΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ. ΔΗΛΑΔΗ Ο ΝΟΥΣ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ Σ’ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΥΛΗΣ –ΛΕΠΤΟΦΥΕΣ ΤΟ ΛΕΝΕ ΜΕΡΙΚΟΙ. ΧΑ! ΤΕΣΠΑ. ΜΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΕΝΤΟΣ ΦΟΡΕΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ!!! ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ-ΛΟΓΙΣΜΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΪΟΝ ΔΥΟ ΒΗΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΥΛΗΣ –ΤΗΣ Ο,ΠΟΙΑΣ ΥΛΗΣ. ΠΡΩΤΟ ΒΗΜΑ Η ΠΟΛΥΠΛΟΚΟΤΗΤΑ, ΔΕΥΤΕΡΟ ΒΗΜΑ Η ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΒΕΒΑΙΑ ΠΟΙΕΣ ΟΙ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ ΤΥΧΑΙΑ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΕΙ ΤΟ ΜΟΡΙΟ DNA, ΠΟΙΕΣ ΟΙ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ ΤΥΧΑΙΑ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ Σ’ ΕΝΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΑΡΚΕΤΑ ΣΤΑΘΕΡΟ ΓΙ ΑΡΚΕΤΑ ΜΕΓΑΛΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΞΕΛΙΧΘΕΙ ΣΕ ΑΛΥΣΙΔΑ ΩΣ ΚΑΙ 2 ΜΕΤΡΩΝ ΤΕΡΑΣΤΙΟΥ ΜΟΡΙΟΥ, ΜΕ EMBEDDED SOFTWARE ΔΙΑ ΤΗΣ ΔΟΚΙΜΗΣ ΚΑΙ ΛΑΘΟΥΣ ΞΑΝΑ ΚΑΙ ΞΑΝΑ. ΟΙ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ ΑΝ ΔΕΝ ΚΑΝΑΝΕ ΚΑΠΟΙΟ ΓΕΛΟΙΟ ΛΑΘΟΣ ΣΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΡΟΣ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ!!! ΔΗΛΑΔΗ ΤΥΧΑΙΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ. ΑΡΑ ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΟ ΕΦΤΙΑΞΕ ΚΑΙ Μ’ ΑΥΤΟ ΕΦΤΙΑΞΕ ΚΑΙ ΤΗ ΖΩΗ. ΕΝΑ ΜΟΡΙΟ ΜΕ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΥ ΠΟΛΛΩΝ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΖΩΗΣ. ΟΡΓΑΝΙΚΩΝ CYBORGS, ΜΗΝ ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ. ΚΙ ΕΔΩ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΣΥΝΙΣΤΩΣΑ ΤΩΝ ΕΜΒΙΩΝ. ΒΛΕΠΕ ΟΡΓΟΝΗ ΠΡΑΝΑ ΤΣΙ ΑΙΘΕΡΑΣ ΚΛΠ. ΚΑΙ ΜΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΣΥΝΙΣΤΩΣΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΣΧΕΤΙΖΟΝΤΑΙ ΤΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ. ΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΗΛΕΚΤΡΟΧΗΜΙΚΑ ΝΕΥΡΩΝΙΚΑ ΣΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥΣ ΠΑΙΖΟΥΝ ΤΟ ΡΟΛΟ ΤΟΥΣ. ΑΝΤΕ ΒΓΑΛΕ ΑΚΡΗ!   Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΤΗΣ ΕΧΕΙ ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΕΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΗΣ ΑΥΘΑΔΕΙΑΣ – ΑΛΑΖΟΝΕΙΑΣ – ΥΒΡΕΩΣ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ  Ή ΤΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ ΣΤΟΝ ΚΑΝΟΝΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΠΕΔΙΟΥ ΤΟΥ VIDEO GAME «ΖΩΗ». ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΗ. ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ Η ΥΠΟΤΑΓΗ ΣΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ –ΤΟΥ ΙΣΧΥΡΟΤΑΤΟΥ ΠΑΝΤΩΝ. ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ ΝΑ ΠΟΥΜΕ Ο ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΠΕΔΙΟΥ «Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΟΥ Η ΖΩΗ ΜΟΥ» ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΣΥΝΙΣΤΩΣΑ ΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ. ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ‘ΧΕΙ, Η ΥΠΟΤΑΓΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΣΚΛΑΒΙΑ.

ΣΚΛΑΒΙΑ – ΔΟΥΛΟΣΥΝΗ – ΡΑΓΙΑΔΙΛΙΚΗ – ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟ ΤΗΣ ΟΝΤΟΣΥΝΗΣ, ΤΟΥ ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ!!! ΤΟ ΟΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΕΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΕΙ ΤΟΝ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟ!!! ΚΑΙ ΑΠΟ ΕΣΘΛΟΝ ΝΑ ΚΑΤΑΝΤΗΣΕΙ ΖΩΝΤΑΝΟ. ΤΑ ΖΩΝΤΑΝΑ ΛΕΝΕ ΣΤΑ ΧΩΡΙΑ ΕΝΝΟΩΝΤΑΣ ΤΑ ΖΩΑ! ΤΑ ΖΩΑ ΖΟΥΝ ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑ ΚΑΝΟΝΑ ΩΡΑΙΑ, ΩΣ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΤΡΟΦΗ  Ή ΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ ΡΗΜΑΣΙ ΠΕΙΘΟΜΕΝΑ ΤΕΛΕΥΤΙΣΟΝΤΑΙ. ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟ ΔΕ, ΕΔΩ ΣΤΟ VIDEO GAME «ΘΑΝΑΤΟΠΕΔΙΟΝ Η ΖΩΗ» ΤΟΝ ΠΑΣΠΑΤΕΥΟΥΝ ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΠΑΤΣΟΥΛΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΘΙΣΤΑΤΑΙ ΕΜΦΑΝΗΣ Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΑΣΧΗΜΙΑ ΤΟΥ, ΔΗΛΑΔΗ ΤΟ ΚΑΚΟΣ ΤΟΥ. ΝΑΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟ ΠΡΑΜΑ Η ΣΚΛΑΒΙΑ. ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΜΑ ΟΛΕΣ ΟΙ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΕΣ ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΑ ΜΑΣΚΑΡΕΜΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΠΟΥ ΚΡΥΒΟΥΝ ΤΙΣ ΑΤΕΛΕΙΕΣ ΤΟΥΣ  Ή ΨΕΥΔΩΣ ΝΑ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΕΣ (=ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ) ΑΠ’ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ. ΤΕΤΟΙΑ ΠΑΤΣΟΥΛΙ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΚΛΑΒΟΥΣ ΜΕ ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΑ ΟΜΩΣ! ΤΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ –ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ, ΠΑΤΣΟΥΛΙ ΜΑΣΚΑΡΕΥΟΥΝ ΟΧΙ ΤΟΝ ΣΚΛΑΒΟ ΤΟΝ ΙΔΙΟ, ΑΛΛΑ ΤΟ VIDEO GAME. ΓΙΑ ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΛΙΓΟ ΤΗΝ ΚΑΡΑΜΕΛΑ «Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ» ΚΑΙ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΤΟ ΜΑΣΚΑΡΕΜΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΠΕΔΙΟΥ! Ε? ΗΤΑΝ ΔΥΣΚΟΛΟ? ΤΙ ΟΜΟΡΦΙΑ, ΤΙ ΚΑΛΟΣ  ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΣΚΛΑΒΟΣ! ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ…… ΟΧΙ ΚΑΠΟΙΟΥ ΣΠΛΑΧΝΙΚΟΥ ΕΛΕΗΜΟΝΟΣ ΑΦΕΝΤΙΚΟΥ, ΑΛΛΑ ΤΗΣ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΔΙΧΩΣ ΕΛΕΟΣ….   ΑΝΑΓΚΗΣ!!!!!! ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥ ΚΑΡΕ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΡΓΟ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΣΟΥ ΤΑΙΝΙΑ, «ΤΕΛΟΣ».

 

Ante yiama mas ke i zoi ine orea (gia ta zontana sto mandri). An ki esi anikis sta zontana kai oxi sta onta!

An den ise zontano diladi zoo diladi makarios diladi ptoxos to pneymati, kalos irthes sto Colosseum.

Xereta lebenti (-ssa) moy opos armozi edo. “Fuck u Gamer. O mellothanotos se xereta!”


Δάσκαλε Λιαντίνη, παρά την εκτίμηση μου στο πρόσωπο σου υποχρεούμαι να διαφωνήσω μαζί σου –αν σε κατανόησα ορθώς, ότι καλώς ο άνθρωπος «εσθλός» όπως ο ίδιος ονοματοθετείς, υποτάσσεται στην ΑΝΑΓΚΗ. Δάσκαλε, πάταξον μεν άκουσον δε! Συγγνώμη ταπεινά, αν είμαι ασεβής απέναντι σου.  Και κάτι ακόμη δάσκαλε. Πάνω στη γραμμή του χρόνου ο άνθρωπος από τότε που εμφανίστηκε ως τα σήμερα, ποια δραστηριότητα του κατανάλωσε τη συντριπτικά μεγάλη μερίδα του λέοντος? Ο πόλεμος. Ναι είναι ο «πατήρ» της εξέλιξης του. Αλλά ποιάς εξέλιξης? Της πνευματικής? Όχι βρε δάσκαλε, πλάκα κάνω, αμάν πια! Της γνωστικής. Κινητήρια δύναμη για τον συνεχώς αυξανόμενο όγκο γνώσεων, ο πόλεμος. Εντάξει, η πορεία δεν υπήρξε ομαλή, αλλά με την πάροδο του χρόνου και του πολέμου επικουρούντος, η γνώση αύξανε. Η σοφία όμως? Το πνεύμα? Το ανωτέρου επιπέδου λογισμικό? Αφού ο άνθρωπος-ζώο γι αμέτρητες χιλιετηρίδες παραμένει στο επίπεδο του λογισμικού «BIOS», που τέτοιο έχουν όλα τα έμβια, τα ζωντανά δηλαδή, για ποιο λόγω σπαταλάμε χρόνο και κόπο για ένα ζωντανό δίχως πνεύμα. Δεν έλαβε μέρος (και όχι χώρα) ακόμη το κατώφλι πολυπλοκότητας του νευρωνικού δικτύου, ώστε να είναι ικανό να παράξει το ανώτερο λογισμικό. Οι καλές τέχνες είναι το προσχέδιο ενός τέτοιου γεγονότος. Μέλλει να δούμε αν θα προκύψει το ανώτερο λογισμικό, ή αν η φύση –ή ο δημιουργός, αποφασίσει στο video game «ΖΩΗ» ο χαρακτήρας «άνθρωπος» να καταργηθεί. Μερικοί δάσκαλε κοιτώντας που έφτασε η γνώση του ζωντανού «άνθρωπος» τον 21ο αιώνα, νομίζουν ότι ξεκόλλησε αρκετά από το μηδέν. ΧΑ ΧΑ ΧΑ!!! πλάκα έχουν. Πήχτρα μαύρη, μηδέν, τίποτα ακόμη, η γνώση μας συγκρινόμενη με τη γνώση που περικλείει το σύμπαν , την πληροφορία που το απαρτίζει. Ξέρεις δάσκαλε και η μηχανή αναζήτησης του διαδικτύου Google έχει απίστευτες γνώσεις. ΟΜΩΣ! Σοφία και πνεύμα δεν απέκτησε ακόμα. Ακόμα δεν εξελίχθηκε σε artificial νοημοσύνη, πόσο μάλλον συνείδηση. Διότι νοημοσύνη έχουν και τα ζώα. Θυμάσαι δάσκαλε τότε στα σκλαβοπάζαρα νέγρων των Νοτίων εις τας Αμερικάς, που θεωρούσαν, αλλά και πολλοί άνοες κυριολεκτικά πίστευαν κιόλας ότι οι δύσμοιροι μαύροι δεν είχαν ψυχή, άρα δεν ήσαν άνθρωποι, άρα ήσαν ζώα? Και ασχολούμαστε Δημήτρη μου με τον δήθεν άνθρωπο. Να σου πω?! Σαν πολύ δε κράτησε το ανέκδοτο?! Ας τον να τον συντρίβει η φύση με την ΑΝΑΓΚΗ της και να του δίνει και το τελειωτικό χτύπημα «θάνατος», αδιάκριτα εντελώς. Ούτε φύλο, ούτε ηλικία, ούτε σκοπό-ιδανικό. Τίποτα δε μετράει μπροστά στη χαριστική βολή! ΕΠΙΛΟΓΗ του ανθρωποζώου δάσκαλε να είναι ΔΟΥΛΟΣ της φύσης ή ακόμα χειρότερα ΔΟΥΛΟΣ του όποιου θεού! Για να μην αναφέρω τη λέξη «αγάπη» και γελάσει ο κάθε πικραμένος εξωγήινος. Κρίμα που σε γνώρισα μέσα από την «Γκέμμα» και όχι κατ’ ιδίαν. Το φως σου δάσκαλε, α!! τι θυμήθηκα! Το τζεντάι φωτόσπαθο σου δάσκαλε θα μου χρειαζότανε ν’ αστράψει και τον δικό μου γλόμπο στο κρανίο. Λίγο πνεύμα ανώτερο λογισμικό να φανερωθεί να εκδηλωθεί. Μια σκέψη με τσιγκλάει, αλλά ας την καλύτερα. Θα σου την πω από κοντά. Εντάξει μη βαράς! Σε σχέση με όσα διατύπωσα σ’ αυτό το γράμμα Νο2, το «θα την πω από κοντά» είναι ποίηση μονόστιχη! Λακωνικότατη ε?!

 

*** Ξέρεις δάσκαλε, είναι και όλες αυτές οι δοξασίες (από το ρήμα δοκώ) οι απόψεις οι θεωρίες αλλά και βιώματα διαλογισμού –τα μόνα όπως ανέφερα σέβομαι, περί εσωτερικής εργασίας, αυτοβελτίωσης, απελευθέρωσης μας από το «ΕΓΩ», βιωματικής ταύτισης μας με όλη την έμβια ύπαρξη σε μια ενιαία και αδιαίρετη Συνείδηση! ΟΚ! Τους ακούω όπως και οι Σπαρτιάτες του Αθηναίους με τις ώρες, με τις μέρες! Και όπως ο Σθενελαϊδας στο τέλος απαντώ: -Δεν καταλαβαίνω τι λένε τόσες ώρες μέρες μήνες έτη αιώνες! Πως γίνεται να μην εννοούν ότι ως μια ενιαία πλέον συνείδηση είναι ΑΝΕΠΙΤΡΕΠΤΟ να καταναλώνουν Ζωή για να παραμένουν οι ίδιοι εν ζωή!!! Πως γίνεται να μην εννοούν ότι πίπτουν στο ειδεχθές επίπεδο του σισύφιου κανιβαλισμού. Να μην εννοούν ότι ως μια ενιαία συνείδηση ΤΡΩΝΕ τον ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ τους!!!  Και ότι ο ένας και μοναδικός λειτουργικός ΚΑΝΟΝΑΣ-ΝΟΜΟΣ (νόμος! τς) «ο θάνατος σου η ζωή μου» στην τελευταία περίπτωση της συνείδησης «ΕΝ-ΟΛΟΝ», ξεπερνάει και την πιο μακιαβελική φαντασία!

Και «Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ». Μπα? μωρέ τι μας λες? Για κοίτα καλά γύρω σου με μια διερευνητική διεισδυτική ματιά. Τα σίδερα του κελιού σου τα βλέπεις? Τ’ άλλα κελιά τα βλέπεις? Τη φυλακή την βλέπεις? Είναι όοολα τα κελιά και η αυλή μαζί. Α! Είναι και ο φυλασσόμενος περίγυρος. Τα τείχη της φυλακής. Η μάντρα της φυλακής εντός της οποίας σε μαντρώσανε. Και ΤΙ σκαρφίστηκε ο Διευθυντής σου –ό,ποιος και αν είναι αυτός. Σου προσφέρει «διακοπές» από το κελί σου στην αυλή ανά τακτά καθορισμένα διαστήματα. Σου προσφέρει διασκέδαση (ράδιο, τηλεόραση κλπ) επικοινωνία με τους ενοίκους των άλλων κελιών, σου προσφέρει «συνδικαλισμό» σου επιτρέπει δηλαδή να στήνεις κλίκες παρέες κοινού συμφέροντος αλλά!!! Να ‘σαι φρόνιμος. Εξ άλλου σε ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ίδρυμα βρίσκεσαι!!! Μααα… Φυλακή??! Όχι καλέ, ποιός είπε κάτι τέτοιο? Ακούς εκεί φυλακή! Μην ακούς τέτοιες μαλακίες κακόβουλων ανθρώπων. Εδώ βρίσκεσαι σε ΙΔΡΥΜΑ! Άνοιξε και κάνα λεξικό να μάθεις τι είναι Ίδρυμα. Μην ξαναπείς τι λέξη «φυλακή». Ακούς?! Έετς. Φρόνιμα! Σου προσφέρει και ψυχαγωγία. ΑΓΩΓΗ ΨΥΧΗΣ. Αμέε! Υπάρχει και βιβλιοθήκη παρακαλώ. Μπορείς ελεύθερα (συνήθως, όχι πάντα) να μελετήσεις ό,τι θες. Να διδαχθείς από τις θεωρήσεις των πραγμάτων των κλασικών ελλήνων φιλοσόφων. Να εξελιχθείς σε πνευματικό ον μελετώντας φιλοσοφία, τη λογική του Αριστοτέλους την πολιτεία του Πλάτωνος. Να γίνεις σώφρων άνθρωπος. Είπαμε! Εδώ είναι ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ίδρυμα. ΟΧΙ φυλακή. Και χωρίς να το πάρεις χαμπάρι, θα δεις, τόσο φυσικά θα σου ‘ρθει. Εδώ στο soFRONistiko ένας homo soFRON πάντα FRONimos οφείλει να ΄ναι και θα είναι!  Με όοολα αυτά που σου προσφέρει το ίδρυμα βρε αχάριστο πλάσμα δεν είν’ η ζωή ωραία? Διότι ξέχασα και τα δώρα των μουσών τις τέχνες. Αμ το άλλο? Την αυλή βρε αχάριστε την έχω ασκέπαστη. Βλέπεις στις διακοπές σου ουρανό, τις πολύχρωμες ανατολές και τα φαντασμαγορικά ηλιοβασιλέματα, το απέραντο γαλάζιο και τ’ αμέτρητα αστέρια στο απέραντο σύμπαν -η αλήθεια βέβαια είναι ότι επίτηδες την έκανα άσκεπη, για να σε κάνω να νοιώθεις τόσο μικρός και τόσο ασήμαντος. Αν πάλι του διευθυντή είσαι «δικός του» άνθρωπος είτε ευθέως είτε ως πεμπτοφαλαγγίτης, υπάρχουν και έξτρα παροχές. Η ζωή δεν είναι απλά ωραία, είναι υπέροχη! Θέλω να καταλάβετε ΑΠΟΛΥΤΩΣ, ότι ο μόνος ελεύθερος στο συγκρότημα φυλακή είναι ο ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ. Διότι ΑΥΤΟΣ θέτει τους κανόνες-ΑΡΧΕΣ με τους οποίους συμμορφώνονται ή καλύτερα σωFRONίζονται οι κρατούμενοι, αλλά και οι δεσμοφύλακες-τσοπανόσκυλα των ανθρώπων-προβάτων!!! ΑΥΤΟΣ ΑΡΧΕΙ!!! ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ  ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΨΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΥΠ(Ο)ΑΡΧΟΝΤΕΣ. ΜΑ ΚΙ ΑΝ ΑΚΟΜΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ, ΟΠΟΙΟΣ ΚΑΤΣΕΙ ΣΤΟ ΘΡΟΝΟ ΤΟΥ, ΑΥΤΟΣΤΙΓΜΕΙ ΘΑ ΜΟΛΥΝΘΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΙΑΤΗ ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΤΗΣ «ΕΞΟΥΣΙΩΔΟΥΣ ΠΑΝΩΛΗΣ». ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ Θ’ ΑΛΛΑΞΕΙ ΣΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ –α! α!  πιπέρι, ΤΟΥ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ήθελα να πω. Έτσι λοιπόν όταν περνάς καλά στη φυλακή, λες «η ζωή είναι ωραία». Γιατί ΠΟΤΕ σου δεν έζησες ΕΞΩ από τη φυλακή. Γιατί ΜΕΣΑ στη φυλακή ΓΕΝΝΗΘΗΚΕΣ, ΜΕΣΑ στη φυλακή ΜΕΓΑΛΩΣΕΣ και ΜΕΣΑ στη φυλακή ΠΕΘΑΝΕΣ! Είναι λογικό και φυσικό να ΜΗΝ γνωρίζεις, πόσο μάλλον να κατανοείς να συνειδητοποιείς την έννοια «ΕΚΤΟΣ ΦΥΛΑΚΗΣ». Δεν έχεις την ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΙΔΕΑ τι είναι ζωή με την έννοια της οντοσύνης, του άρχω ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΟΥ, ΟΧΙ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ, διότι και ο  Διευθυντής όλων μεν άρχει ΠΛΗΝ ΔΕ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΤΟΥ!!!!!! Ελεύθερος ο Διευθυντής ΔΕΝ είναι, διότι ΔΕΝ μπορεί να ζήσει για πολύ εκτός φυλακής. Αποτελεί γι αυτόν υπαρξιακή ανάγκη η  φυλακή με τους κρατούμενους της –η αλήθεια του μυαλού κατά Λιαντίνη. Και η ΑΝΑΓΚΗ είπαμε πως ορίζεται με μαθηματική ακρίβεια και αυστηρότητα!

ΔΕΝ ζούμε, δεν υπάρχουμε –ούτε λόγος για άρχουμε εκτός φυλακής. Ζούμε, υπάρχουμε –στην καλύτερη, εντός φυλακής. ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ. Ελευθερία σημαίνει ΕΛΕΥΘΕΙΝ ΕΡΩ. Πηγαίνω όπου με έλκει, με «τραβάει» η ψυχή μου –για όσους έχουν. Και δεν είναι καν κυβερνητικοί οργανισμοί, αλλά κυβερνητικές μηχανές. Μπορώ??? ΟΠΟΥ ΜΑ ΟΠΟΥ ΜΕ ΕΛΚΕΙ! Μπορώ??? ΟΧΙ δεν μπορώ. Είμαι ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΟΣ στις ανάγκες της φύσης και στις «ανάγκες» που επινόησε ο νους του ανθρώπου –λες και οι 2 της φύσης δεν ήσαν ΥΠΕΡαρκετές! Και οι ανάγκες αυτές, φυσικές και νοητικές, αποτελούν ΧΕΙΡΟΦΡΕΝΟ του ελεύθειν.

Θυμίζω ότι 20 γραμμάρια εγκεφαλονωτιαίας μάζας αρκούν να καταστήσουν ένα πτηνό πλήρες αισθήσεων, αυτόνομου νευροφυτικού συστήματος και συντονισμού δεκάδων μυών ταυτόχρονα, για την επίτευξη πτήσης και όχι βάδην,αλλά και νοημοσύνης -βλέπε κοράκι!!! Ένα ολόκληρο ΕΝΑΜΙΣΗ κιλό!!!  στον άνθρωπο τι του προσφέρει?  Τη μακάβρια συνείδηση του τελεσίδικου θανάτου του. Την απίστευτη κι αστείρευτη μανία του ν’ αφήνει στο πέρασμα του από το χώρο και το χρόνο αμέτρητους ερειπιώνες από καπνίζοντα αποκαΐδια, απέραντα σηψηπέδια κρεάτων και ωκεανούς αίματος? Τι άλλο παράγει η συνείδηση παρά μονάχα αφόρητο πόνο, θλίψη αβάσταχτη, δυστυχία άρρητη. Τι άλλο είναι η συνείδηση παρά μονάχα μια αστείρευτη πηγή δακρύων θανάτου. Μια συνείδηση  σατανικός πετρόμυλος ο οποίος αλέθει και κονιορτοποιεί το συναίσθημα –την «συναίσθηση» της ψυχής μας. Εντάξει! Κάνει και κάτι σύντομα διαλείμματα –ειρήνη τα λένε, αλλά μετά ξανά προς τη δόξα τραβά ακάθεκτη. Οι αισθήσεις του σώματος αποτελούν και ικανή και αναγκαία συνθήκη για την ανάδυση εμφάνιση της συνείδησης δια μέσου της συναίσθησης. Μαζί με ‘κείνο το ΕΝΑΜΙΣΗ κιλό, να μην ξεχνιόμαστε. Το «συναίσθημα» αν αφαιρέσουμε το «συν» μένει το αίσθημα. Το αντίστοιχο της αίσθησης του κρεάτινου σώματος μας. Και ποιο αίσθημα σπάνιζε, σπανίζει και θα σπανίζει στον άνθρωπο? Θα το πω και μετά γελάστε όσο θέλετε!    Α Γ Α Π Η

Τελικά ρε παιδί μου τι είναι το αίσθημα, το ό,ποιο, από οργή θυμό μίσος έως χαρά και αγάπη? Τι είναι το αίσθημα? Τι είναι αίσθηση το κατανοούμε εύκολα. Ηλεκτροχημικές αλλαγές στο αισθητήριο όργανο που μεταφέρονται από το αισθητήριο όργανο στο εγκεφαλικό κέντρο ως πληροφορία κωδικοποιημένη ηλεκτρικά προς επεξεργασία. ΑΙΣΘΗΜΑ όμως τι είναι, και που γεννιέται? «Μισώ» «φοβάμαι» «αγαπώ» «συγκινούμαι». Αισθήματα είναι. Που γεννιούνται? Στον εγκέφαλο? Αν ναι, τότε δεν είναι τίποτε άλλο παρά ηλεκτροχημικές αντιδράσεις και παλμοί μεταξύ νευρώνων. Και ΠΩΣ τότε βιώνονται με τον τρόπο που τα βιώνουμε. Ως μια μορφή ενέργειας που ρέει ή πάλλεται στο σώμα μας, ας το πούμε έτσι προσωρινά. Κι αν δεν γεννιούνται στον εγκέφαλο, τότε που? ΑΡΧΙΖΩ ΠΙΑ Ο ΙΔΙΟΣ ΝΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΩ την υπόθεση μου περί του τρισυπόστατου του ανθρώπου που διατύπωσα στην εργασία -και καλά, με τίτλο «Ψυχοδιατροφική – Υλιστική ψυχολογία». Αρχίζω να σκέφτομαι σοβαρά το ενδεχόμενο, μήπως τελικά είμαστε cyborgs. Δηλαδή κυβερνητικοί οργανισμοί από αμιγώς φυσικά οργανικά μόρια και ΤΙΠΟΤΕ περισσότερο! Όχι ότι δε χαλιέμαι μ’ ένα τέτοιο ενδεχόμενο, αλλά ……..φιλτέρα δε πάντων αλήθεια!  Απλώς δεν έχω την παραμικρή ιδέα ΠΩΣ προκύπτει το αίσθημα και γιατί αποτελεί «συστατικό» της ύπαρξης μας. Και γιατί υπάρχει τόση ανισορροπία μεταξύ θετικών και αρνητικών αισθημάτων εις βάρος των πρώτων. Τόσο μα τόσο πολύ μίσος φθόνος έναντι συμπόνιας αγάπης. Ισχυρίζονται κάποιοι ότι η ρίζα του κακού βρίσκεται στην εγωπάθεια και την απληστία. Ωραία! Κι αυτά με τη σειρά τους ΠΩΣ προέκυψαν? Οέο?! Είχα διατυπώσει μια υπόθεση που λες φίλε Έριχ, στη «Ψυχοδιατροφική», αλλά όπως προανέφερα με αυτοαμφισβητώ. Γιατί όχι άλλωστε? Μέμνησω απιστείν, πρωτίστως προς τις δικές σου πρεσβείες! Κι όσο σε σκέφτομαι βρε Έριχ Φρόμ με τη φράση σου «Πράγματι, το να μιλάς γι αγάπη δεν είναι κήρυγμα, για τον απλό λόγο ότι μιλάς για την υπέρτατη ανάγκη κάθε ανθρωπίνου όντος». Δεν ξέρω αν θα συμφωνούσες μαζί μου, αλλά του λόγου μου εξαιρώ από την φράση αυτή τους terminators-ανθρώπους. Οι terminators δεν είναι καν όντα. Μηχανές είναι! Τα cyborgs δηλαδή χωρίζονται σε δυο κατηγορίες. Στα cyberonta και στα cybermachines. Και άλλο πράγμα ένας κυβερνητικός οργανισμός, ένα cyberon και άλλο πράγμα μια μηχανή ακόμα και με μορφή όντος! Ρε συ Έριχ! Ν’ ανάγεις την αγάπη σε υπέρτατη ανάγκη. Τι λες τώρα! Ό,τι η τροφή και τ’ οξυγόνο για το σώμα μας. Και την αποκαλείς «υπέρτατη». Πιότερη δηλαδή και από τις σωματικές. Έχεις θράσος παλιόγερε. Στο αναγνωρίζω. Και που να ‘ξερες ότι κατά 90% συμφωνώ μ’ όσα γράφεις στο « Η τέχνη της αγάπης». Έχω την εντύπωση ρε συ Έριχ ότι τα terminators μας χλευάζουν άγρια. Ρομαντικούς μας ανεβάζουν, τοιούτους μας κατεβάζουν. Έχει η αγάπη να κάνει ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ με την ψυχή? Και ψυχή τι είναι? Αυτό που δοκώ στην εργασία μου? Κι αν είναι κάτι εντελώς διαφορετικό, που ούτε να φανταστώ δεν μπορώ?? Δηλαδή βρε δάσκαλε Λαντίνη, τελικά δεν ξέρουμε την τύφλα μας ΤΙ και ΑΠΟ ΤΙ είμαστε επί της ουσίας μας, ουσιαστικά δηλαδή. Για να λύσεις Δημήτρη μου ένα πρόβλημα δεν αρκεί να γνωρίζεις ότι υπάρχει κάποιο τέτοιο. Πρέπει να γνωρίζεις επακριβώς το πρόβλημα, ειδάλλως είναι ανώφελο ή μάλλον άτοπο ή μάλλον παράλογο ν’ ασχοληθείς μαζί του. Ασχολούμαστε με το πρόβλημα «άνθρωπος» χωρίς καν να το γνωρίζουμε επακριβώς οντολογικά. Ε! τι να λύσουμε σ’ αυτό το επίπεδο! Η κατάσταση είναι το ίδιο γελοία με αυτήν της φυσικής. Όπου μετά από 150  χρόνια ακόμα μιλάμε για ηλεκτρικό φορτίο χωρίς να έχουμε την παραμικρή ιδέα ΤΙ ΣΤΟ ΚΑΛΟ είναι το φορτίο. Μιλάμε και για τον άνθρωπο εδώ και χιλιάδες χρόνια και αναφερόμαστε σε κάτι «φορτία»-αισθήματα και ακόμα δεν ξέρουμε τι είναι αίσθημα. Οι μέχρι τώρα «ψυχολογίες» στην πραγματικότητα συμπεριφορολογίες και νοολογίες είναι. Τα τελευταία 20 χρόνια ανανεώθηκε το ενδιαφέρον να προσεγγίσουν οντολογικά, ουσιαστικά τον άνθρωπο με την εξέλιξη της νευροφυσιολογίας και των γνώσεων μας για τα διάφορα εγκεφαλικά κέντρα, παράλληλα και με τις ραγδαίες προόδους στην πληροφορική. Άντε να δούμε τι θα βγει στο τέλος, καθότι η γνωστική επιστήμη είναι μια κατ’ εξοχήν διεπιστημονική συνισταμένη όπου δυστυχώς οι εκπρόσωποι της κάθε επιστήμης βλέπουν τα πράγματα από την δική τους σκοπιά και μάλιστα έντονα –ακόμα!

 

 

………………….   ίσως κάποτε συνεχιστεί καθότι ΙΔΙΟΝ εμού το α/ημι -τελές.

…… από την άλλη μ’ ενδιαφέρει μονάχα το path, ΟΧΙ πως θα το κάνω λεωφόρο.

…… ισοδυνάμως, μπροστά σ’ έναν λαβύρινθο μ’ ενδιαφέρει να βρω την άκρη του «μίτου της Αριάδνης» κι όχι να προχωρήσω μέσα στο λαβύρινθο (της γνώσης). Και μετά άλλος λαβύρινθος και μετά άλλος και μ……

υπάρχουν βέβαια και για μένα κάνα 2-τρείς λαβύρινθοι ερωτικοί, όπου έρωμαι προς τα ενδότερα τους, ΑΛΛΑ μ’ εβδομήντα, άντε maximum 100 στροφές γύρω από τον ήλιο και μετά «ΤΕΛΟΣ», δεν έχεις το χρόνο να προχωρήσεις πολύ μέσα τους, διότι δεν θα προλάβεις να επισκεφθείς άλλους λαβυρίνθους. Τέσπα! Ενδεχομένως να περνάω περίεργα την κλιμακτήριο μου!!!

Αυτό το ρημάδι εκεί πάνω όμως, το κοντά 1μιση ολόκληρο κιλό!!! ΑΔΥΝΑΤΩ –όχι ότι δεν θέλω, αδυνατώ να δεχτώ ότι για ΤΟΣΟ ΜΟΝΟ είναι ΙΚΑΝΟ. Όχι-όχι. Αποκλείεται-αποκλείεται!!! Εδώ κάτι ΒΡΩΜΑΕΙ!!! Είναι Υ-ΠΟ-ΠΤΟ !!! Δεν γίνεται να διαθέτεις έναν IBM Blue Gene και να τρέχει σαν Commodre 64!

By Mythaon Pontix @ 15-06-2012

 


Γράμμα στο Λιαντίνη

Δωρικές αρμονίες (ο δάσκαλος) και δωρικά φάλτσα (ο μαθητής)

Το μέγεθος του ανθρωποειδούς κτήνους, αλλά και του ανθρώπου του ίδιου. ΜΗΔΕΝ!!! ΤΙ – ΠΟ – ΤΑ!!! Η εικόνα δείχνει ένα πολύ μικρό μέρος του ορατού σύμπαντος. Πόσο μικρό? ΜΗΔΕΝ!!! Συνυπολόγισε και το αόρατο μέρος του σύμπαντος και ξανακάνε τον υπολογισμό. Κι εμείς τα τίποτα εδώ στο τίποτα τι κάνουμε από τα βάθη του χρόνου ως αυτή τη στιγμή που λογίζομαι? Ερειπιώνες που καπνίζουν τ’ αποκαΐδια τους –Λιαντίνης έφα! Και για ποιο λόγο παρακαλώ? «αυτά είναι δικά μου!» ΤΙΠΟΤΑ είναι δικό σου μαλάκα. Μόνο η ζωή σου, αλλά ΚΑΙ αυτό πολύ εύκολα τίθεται εν αμφιβόλλω. «Δικά μου» ,δηλαδή «ίδια μου» δηλαδή ιδιώτης. Τι σημαίνει «ιδιώτης»? Τελικά σε ΤΙ ακριβώς διαφέρουμε από το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο? Στο DNA? Είναι ίδιο και απαράλλαχτο ακόμα και μ’ αυτό ενός ρετροϊού. Δομικά εννοώ. Ποια η διαφορά μας από το κοντινότερο σε μας είδος, τα πρωτεύοντα? Η ομιλία? Οι επιστήμες? Οι ΤΕΧΝΕΣ?

Διαφέρουμε κατά τούτο. Από πολύ μικρή ηλικία, αμέσως μετά την αθώα και αγαθή παιδική έχουμε ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ! Εκεί ακριβώς έγκειται η περίφημη παιδική αθωότητα του παιδιού, -και του πρωτόπλαστου. Όλα τα ζώα έξω στη φύση βιώνουν την αγωνία του θανάτου καθημερινά, αφού ΝΟΜΟΣ της είναι το «φαγείν» και «φάγεσθαι», ή αλλιώς το μιασταλικό η ζωή καταναλώνει ζωή, αλλά!!! Ενστικτωδώς! Μόλις περάσει ο κίνδυνος επιστρέφει στις «κανονικές» ασχολίες του. Στον άνθρωπο αυτή η αγωνία του θανάτου –με την λήξη της αθωότητας, είναι ΜΟΝΙΜΗ. Τον έχει διαποτίσει πλήρως, όπως το νερό μουσκεύει τον σπόγγο. Και προσέξτε! Είμαστε θηλαστικά ως είδος. Ναι? Η μάνα αλλά και «μάνα» φύση μας μετά από 9 μήνες παραδεισένιας ζωής –ζωής, όχι ύπαρξης, αποστρέφει το θεϊκό της πρόσωπο και μας δείχνει το διαβολικό της, ρίχνοντας μας εδώ κάτω στη κόλαση της γης. Γιατί κόλαση? Διαβολικό πια το πρόσωπο της εδώ στη κόλαση της γης, διότι εδώ είσαι ΣΚΛΑΒΟΣ της ΑΝΑΓΚΗΣ. Αυτής που κρατεί ΠΑΝΤΩΝ!!! Έτσι διαβάλλεται το αρχικό κυοφορούν θεϊκό πρόσωπο της φύσης. ΑΝΑΓΚΗ! Για τροφή και οξυγόνο. Και σα να μην έφτανε αυτό, όχι μόνο πρέπει εξ ιδίων να μεριμνάς καθημερινά και εναγωνίως για την κάλυψη τους, αλλά να το κάνεις σ’ ένα περιβάλλον ανελέητα –ΔΙΧΩΣ ΙΧΝΟΣ ΕΛΕΟΥΣ, σκληρό αδυσώπητο τραχύ. Mονόδρομο φαράγγι του Grand Canyon.

Θέλω παρακαλώ να προσέξετε τούτο: Κόλαση υπάρχει μόνο στο μυαλό του ανθρώπου και μόνο του ανθρώπου. Κόλαση είναι η ΑΠΕΛΠΙΣΤΙΚΗ του νοητική κατάσταση στην οποία περιέρχεται και καθηλώνεται από το συνειδέναι του οριστικού του τέλους, εν μέσω μιας πορείας ΥΠΟΤΑΓΗΣ στην ανελέητη ΑΝΑΓΚΗ.
Η βίωση αυτού του πράγματος είναι ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗ για την οντολογική του υπόσταση. Διαλυτική της ομοιόστασης του σε όλα τα επίπεδα. Παρατηρείς ότι για όλες τις εκφράσεις που αναφέρονται στην αντίληψη της παρουσίας μας στο χώρο και χρόνο, στην οντοσύνη μας, χρησιμοποιούμαι ΠΑΝΤΑ το πρόθεμα «υπο»? Υπάρχω λέμε, υφίσταμαι υποτάσσομαι κλπ. Η κακομοιριά δίνει και παίρνει δηλαδή.

Ενώπιον του τυράννου ΑΝΑΓΚΗ, δυο οι επιλογές: ΥΠΕΡΒΑΣΗ ή ΥΠΟΤΑΓΗ <=> ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ή ΘΑΝΑΤΟΣ.

Αχ βρε Λιαντίνη μου. Τόση πια τύφλα μας βαράει, που δεν βλέπουμε το ΟΛΟΦΑΝΕΡΟ! Έλεος πια. Να στο φανερώσω? Η ίδια η φύση Δημήτρη μου ΣΥΝΕΧΩΣ προβαίνει σε ΥΠΕΡΒΑΣΕΙΣ. Το φαινόμενο σήραγγος στη σωματιδιακή φυσική. Η αύξηση του μονοκύτταρου οργανισμού σε πολυκύτταρο. ΔΕΣ το «κβαντικό άλμα» ικανοτήτων από την αμοιβάδα στο ερπετό στο θηλαστικό στο πρωτεύων στο αρχι(δο)πρωτεύων άνθρωπο. Αυτή η ΑΥΞΗΣΗ εν παραλλήλω με την ΠΛΗΘΥΝΣΗ αποτίναξε την ανάγκη –στο «σύμπαν» της αμοιβάδας. Ε ναι και βρέθηκε το πολύ-κύτταρο αντιμέτωπο με την ανάγκη σ’ ένα πολυ-διάστατο «σύμπαν» θα μου πεις. Ναι ΟΚ! Ας αποπειραθούμε έστω μια φορά να το πετύχουμε. Να πάρουμε τα πάνω μας και να «ντοπαριστούμε» από την επιτυχία. Σίγουρα εντός του 20ου αιώνα οι γνώσεις μας πολλαπλασιάστηκαν ιλιγγιωδώς. Η σοφία μας όμως? Ποιοι τράγοι και ποιες οχιές μας πείθουν η φύση θέτει ανάγκες και τέλος. 
Όχι. Η φύση συνεχίζει με την ΥΠΕΡΒΑΣΗ του εαυτού της!
Σέβομαι το κράτος της ανάγκης, διότι το βιώνω! Και επειδή ΕΛ-λην κι ΕΛ-ευθερία είναι όμοια και τα όμοια ομοία αει πελάζουν –συ ξέρεις ,Αριστοτέλης, ΔΕΝ ΤΟ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟ ΦΡΟΝΗΜΑ ΜΟΥ ΝΑ ΥΠΟΤΑΧΘΩ ΣΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ, ΑΛΛΑ ΜΟΥ ΕΠΙΤΑΣΣΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΑΠΟΤΙΝΑΞΩ σεβόμενος πάντα τη μητέρα φύση. Αλλά πρέπει ν’ ακολουθήσω το παράδειγμα της. ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΑΝΑΓΚΗΣ επί τω ΕΛΕΥΘΕΙΝ ΕΡΩ.

Προσεγγίζω τη κελαριστή πηγή.  !!! Λιαντίνης !!!  Αγαπημένε μου φιλόσοφε, αγαπημένο πνεύμα. Δεν είναι σχήμα λόγου το «αγαπημένε». Να μπορούσα να σ’ αγγαλιάσω σφιχτά και ν’ αγαλλιάσει η ψυχή μου. Άκουσα ξανά και ξανά την ομιλία σου με θέμα “Δωριστί Αρμονίες”. Αλλά λεβέντη μου, ακόμα και ‘συ υπο-έπεσες στο σφάλμα του Μάξγουελ. Έθεσες divE=0. Λάθος!!! Καθόλου δεν ήσαν ελεύθεροι οι Σπαρτιάτες. ΝομΙΙΙζανε ότι δε βάλανε χαλκά στο φρόνημα τους. Αχ βρε Λιαντίνη μου! Ποιο φρόνημα? Την υποταγή στην ανάγκη? Γι αυτό και αυτοί επί της ουσίας ΔΕΝ διαφέρανε από τους «καπιταλιστές» Αθηναίους. Γι αυτό και αυτοί είχαν τους δικούς τους ΔΟΥΛΟΥΣ τους Μεσσήνιους! Όπως και οι σύμμαχοι των Αθηναίων με τη λήξη του πελοποννησιακού πολέμου φανέρωσαν το μίσους τους προς τους Αθηναίους, έτσι και οι Μεσσήνιοι. Φρονείς πως κι αυτών το μίσος εναντίων των Σπαρτιατών δεν έβραζε? Ε?

Η υποταγή Λιαντίνη μου, η οποιαδήποτε υποταγή σε οτιδήποτε Λιαντίνη μου, ΕΙΝΑΙ σκλαβιά!!!

 Και μεγαλύτερη όλων η ΑΝΑΓΚΗ. Που ορθώς όπως μας παρουσιάζεις οι Σπαρτιάτες εξ όλων των Ελλήνων την κατανόησαν σε βάθος, αλλά…….. ΔΕΝ έκαναν την Υπέρβαση. Πρόσεξε! Την ΥΠΕΡ-βαση. Τι έκαναν? ΥΠΟ-τάχθηκαν. Και καλά στην ανάγκη. Αλλά και στο νόμο??! Νέμω =Μοιράζω. >>>>> Νομή =Μοιρασιά. >>>>> Νόμος = αυτός που κανονίζει τη μοιρασιά. Μοιρασιά εμείς. Η νομενκλατούρα  Σπάρτη. Και οι Μεσσήνιοι ως Arbeiter! Ja kanz klar. ARBEIT MACHT FREI !!! Κάτι τέτοιο θα ‘παν στους Μεσσήνιους. Αχ Λιαντίνη μου! Να χέσω τον χαλκά στο φρόνημα τους και το ελεύθεροι όντες και κουραφέξαλα. Και έρχομαι γλυκέ μου στα μήλα –ευγνώμων διατελώ για την πληροφορία. Τα μήλα. Μήλο πληροφορεί ο Λιαντίνης τους αγράμματους –κι εμένα ασφαλώς, σημαίνει ΠΡΟΒΑΤΟ.

Κι αυτή η πληροφορία μας διαφωτίζει τον παράμυθο του καρπού της γνώσης.
Απ’ όλα τα φρούτα ΕΠΙΤΡΕΠΟΤΑΝΕ να τσιμπολογάει ο άνθρωπος, πλην ενός. Του μήλου! Το ‘πιασες?
Στο μήλο (=πρόβατο) ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΤΑΝΕ το μήλο (=γνώση)! ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ!!!
Τι? Πως? Ο διάβολος σατανάς εωσφόρος?  Βρε δε πα να γαμηθεί κι αυτός!!!!

 

Τόοοοοσηη ΜΠΟΧΑ  ΠΡΟΒΑΤΙΛΑΣ!  Δε την αντέχω! ΟΞΥΓΟΝΟΟΟΟΟΟΟΟ!!!  !!! !!!
ΤΙ  ΜΑΝΤΡΙ  ΤΙ ΣΤΑΝΗ ΑΥΤΟΣ  Ο  ΠΛΑΝΗΤΗΣ!

ΓΗ. Αν δεν είναι μαντρί προβάτων, τότε ΣΙΓΟΥΡΑ είναι το ΤΡΕΛΟΚΟΜΕΙΟ του Σύμπαντος. 7 δις και συνεχώς πληθαίνουν, ΔΕΝ αυξάνουν.
Είτε έτσι είτε αλλιώς, 
I dont belong here.


Γιατί απέτυχαν παταγωδώς όλες οι ιδεολογίες? Διότι η ιδέα μεν γεννήθηκε από ένα φωτεινό ανθρώπινο πνεύμα, η δε εφαρμογή της «γεννήθηκε» από ΙΔΙΩΤΙΚΟ ά-πνευμα. Η όποια ιδεολογία πήρε σάρκα και οστά δια μέσου κανονιστών μοιρασιάς. Ποιός σφετερίστηκε, τροποποίησε, άλλαξε, απειθάρχησε, αγνόησε στο πνεύμα –ως άπνευμα, τους κανονιστές μοιρασιάς, δηλαδή τους νόμους? Ο….. ΙΔΙΩΤΗΣ (=ΗΛΙΘΙΟΣ). Ποιος άλλος παρά μονάχα ο ηλίθιος θα ταύτιζε εννοιολογικά το Δίκαιον με το Νόμο? (Δίκαιον εστίν το προσήκον ενί εκάστω αποδιδόναι. -Πλάτων). Ποια ίδια ιδιότητα έχει ο ιδιώτης? Και οι κότες στο Λιανοκλάδι ξέρουν. Είναι ΑΗΤΤΗΤΟΣ ! Γη ο πλανήτης των
Homo Erectus Idiotus -ποιού sapiens και μαλακίες, ούτε καν των πιθήκων. Τότε ίσως να τρεμόπαιζε μια κεριού φλογίτσα, αλλά…  ΓΗ ο πλανήτης ΗΛΙΘΙΩΝ?

Το φως των προ- και μετασωκρατικών έλαμψε εκτυφλωτικό. Όμως διαπιστώνουμε πως τίποτα δεν άλλαξε στη ψυχοσύνθεση και στη πνευματικότητα του Homo Idiotus. Γιατί??? Η απάντηση έρχεται από τη φύση την ίδια –τον ΜΟΝΟ ΣΟΦΟ ΔΑΣΚΑΛΟ και έχει ως εξής. Λάμπουν φέγγουν φωτίζουν μόνον τ’ αυτόφωτα ουράνια σώματα. Τ’ αστέρια, οι ήλιοι! Είναι «δικό τους» εσωτερικής πηγής εκπορευόμενο φως. Τα δε ετερόφωτα σώματα όσο εγγύτερα σε ήλιο βρίσκονται τόσο λαμπρότερα είναι και τόσο η ψευδαίσθηση του αυτόφωτου παραμονεύει. Όσο η απόσταση μεγαλώνει τόσο αφανή γίνονται. Στην ανθρώπινη αναλογία τώρα. Ήλιος ο δάσκαλος, πλανήτης μαθητής. Προσέξτε ξανά τη φύση. Πλανήτης άνευ ηλιακού φωτός αφανής στους οπτίλους μας άρα….  ανύπαρκτος. Δίας. Ετερόφωτος αλλά !!! Έχει ικανή μάζα και με λίγη βοήθεια ηλιακών νετρίνων ακόμα, θα λάμψει ήλιος και αυτός στο στερέωμα. Οι γνώσεις του δασκάλου είναι το φώς του. Όπως είδαμε, σ’ ένα ετερόφωτο σώμα δεν επιφέρει μόνιμο αποτέλεσμα. Η σοφία όμως του δασκάλου, αυτό το κάτι διαφορετικό, το διεισδυτικό (το νετρίνο) είναι που θα αυξήσει την πνευματική σου μάζα, ώστε κι εσύ εν καιρώ να εκπυρωθείς αίφνης και φωταυγείς ως νέο αστέρι, ως νέο πετράδι στο σύμπαν-στολίδι  ΚΟΣΜΟ του ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ! Στο ΑΫΛΟ! Ας τρέξουμε τα δυο βίντεο της αναλογίας μαζί, το ‘να πάνω τ’ άλλο κάτω (streamlines). Αστέρας – Δάσκαλος πάνω και Πλανήτης – Μαθητής κάτω. Ο αστέρας – δάσκαλος εκπέμπουν {φως+νετρίνα} – {γνώση+σοφία} αντιστοίχως. Πλανήτης – μαθητής δέχονται αντιστοίχως. Αυτό που ποσοστιαία σχεδόν ολοκληρωτικά αυξάνει τη μάζα –πνεύμα των δεκτών αντίστοιχα είναι τα νετρίνα-σοφία αντίστοιχα. Εδώ τώρα παίζεις με σχέσεις μαζών αστέρα πλανήτη για να υπολογίσεις πότε ο πλανήτης θα μετατραπεί κι αυτός σε ήλιο. Στο περίπου ανάλογο συμβαίνει με δάσκαλο μαθητή. Αν ο πλανήτης είναι τόοοσο μικρός, άμαζος δηλαδή, όσο ένας αστεροειδής ας πούμε, τότε συγγνώμη κι όλας δικέ μου, θα περιμένεις πολύυυ να γενεί ο νέος λαμπερός αστρομπεμπές. Μα πάρα πολύ! Έτσι, ή μάλλον ΚΑΙ έτσι, συμπληρωματικώς δε μιας άλλης εξήγησής μου ερμηνεύω το γεγονός της αφλογιστίας του δήθεν πνεύματος που διαθέτει ο Homo Idiotus Erectus! Οι δύο συμπληρωματικές αλλήλοις ερμηνείες. Χμμ! Να έχουμε πάντα υπ’ όψιν ότι ναι μεν το αίτιον προηγείται του αποτελέσματος, ΑΛΛΑ!! Άπαξ και εμπλακούν σε κλειστό βρόχο ανάδρασης, τότε τα πράγματα περιπλέκονται άγρια. Τότε ακόμη και η θεωρεία του χάους για να καταφέρει να βρει άκρη στο λαβύρινθο των αλληλοδιαπλεκομένων βρόχων, θα χρειαστεί ένα μίτο της Αριάδνης. Ένα νέο μαθηματικό κλάδο. Τα μπαγάσικα μαθηματικά!
Α! δε ξέρω πως και τι, μη με ρωτάς. Του λόγου μου φυσικός ήθελα να γίνω.

 

«……….. από ΟΡΓΗ για τους αιώνες που δεν θα ΥΠ  ΑΡΧΩ»

έπρεπε να πεις δάσκαλε! Αλλά και πάλι. Τι αστροπελέκι ήταν αυτό? ΠαναΖΙα μου!

Θα το βρω το path και θ’ ανταμώσουμε. Ξέρεις… είμαι pathfinder. Όχι στα όρη στα πεδινά σε μάρες κι ερήμους, αλλά σε κάτι σύνεγγες της φύσης. Στη φυσική. Έχουμε να πούμε τόσα πολλά δάσκαλε! Δημήτρη μου, σ’ ευχαριστώ πολύ για τα νετρίνα σου!!! Χάρηκα πολύ που τα ‘παμε. Bis bald, ja?

 

ΥΓ: Αυτόφωτο πνεύμα μου, Δημήτρη μου, ήδη οι κατά 5 γενιές μακρύτερα από σένα άνθρωποι αποκαλύπτονται ότι σκοτεινοί ετερόφωτοι είναι. Κάθε φωτισμένος άνθρωπος είναι αυτόφωτος από την εσωτερική «τριβή» του αεικίνητου πνεύματος του. Στους αιώνες που έρχονται και θα παρέρχονται, σαν πεφταστέρια κυριολεκτικά θα προσεγγίζουν τη Γη, μέχρις το «νήμα» της ζωής τους να αποκαεί. Μέχρι εκεί όμως. Εδώ δεν μπορούν ν’ αφυπνιστούν, θα εκπυρωθούν οι άνθρωποι? Δε βρέθηκε τόσες χιλιάδες χρόνια τρόπος αυτή η εκπύρωση να σκανδαλιστεί εν είδη πυρηνικής αντίδρασης. Τα γουρούνια Δημήτρη μου  είναι ευτυχισμένα να κυλιούνται γρυλίζοντας στις λάσπες, ό,τι και να τους λες. Τα πρόβατα να μηρυκάζουν μ’ ένα απλανές ηλίθιο βλέμμα και να πέρδονται ταυτοχρόνως. Άστα να παν’ στο διάολο, αφού στο βασίλειο της κόλασης έτσι κι αλλιώς ζούνε. Μην παρασύρεσαι από τις διαμαρτυρίες τους. Δεν είναι διαμαρτυρίες. Είναι τα γρυλίσματα και τα βογγητά ικανοποίησης από το κύλισμα τους στη λάσπη και το βούρκο, αλλά και στα ζεματιστά γεμάτα πίσσα  καζάνια στα οποία πλατσουρίζουν ευτυχισμένοι.

ΤΟ ΦΩΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗ ΜΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ HOMO ERECTUS IDIOTUS.

ΤΟ ΦΩΣ ΕΙΝΑΙ Η ΚΟΛΑΣΗ ΓΙΑ ΟΝΤΑ ΣΚΟΤΕΙΝΑ, ΚΕΝΑ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΟΡΙΑ.

Η ΦΩΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ Η ΚΟΛΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΓΟΥ. ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟ Α-ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΟ ΤΟΥ ΑΤΜΟΥ.

 

Το ‘χω ξαναπεί. Κάποιος υπερδιαστασικός χαρτογιακάς εκεί στο τμήμα έκδοσης διαβατηρίων της υπηρεσίας αντισυμπλεκομένων βρανών, κάποια χοντρομαλακία έκανε . Ούτε που σήκωσε το βλέμμα του ο μαλάκας να δει τις μορφές μας. Που μας πέταξες ρε μπινέ εδώ κάτω στον πλανήτη ηλιθίων? Κοχλάζει η οργή μου για σένα. Θα σε παλουκώσω ρε τσουτσέκι σ’ ένα σκοτίνιο να βολοδέρνεις επ’ άπειρον στα χειρότερα σκοτάδια του ανύμπαντος! Σου ‘ρχομαι γαμιόλη!

ΑΝΑΓΚΗ, ΚΡΑΤΕΙ ΓΑΡ ΠΑΝΤΩΝ? ΟΚΕΫ!

ΑΝΑΓΚΗ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟ ΜΗΛΟ, ΤΟ ΜΗΛΟ ΝΑ ΦΑΕΙ, ΝΑ ΧΩΝΕΨΕΙ ΟΛΟΚΛΗΡΟ

ΜΙΑ ΔΑΓΚΩΝΙΑ ΔΕ ΛΕΕΙ ΤΙΠΟΤΑ. ΟΛΟΚΛΗΡΟ! ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΤΣΑΝΙ!

ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΙ ΠΤΩΧΟΙ ΤΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ? ΠΟΙΟΣ ΤΟ ‘ΠΕ! Ο ΓΠΕΜΠΕΛΣ?

Κι ένα τελευταίο για τους έλληνες, ειδικά (special) γι αυτούς

Ομονοούντων αδελφών συμβίωσις, παντός τείχους ισχυροτέρα. -Αντισθένης


Ψυχοδιατροφική (Υλιστική Ψυχολογία)

Το κειμενο σε pdf στον παρακατω συνδεσμο

Υλιστική Ψυχολογία (πιο υλιστική δε γίνεται)

Απο που ν’ αχίσω! Απο τα θεμέλια, απο που αλλού. Πρέπει την ελληνική γλώσσα να την ΚΑΤΑΝΟΕΙΣ – όχι απλά να την μιλάς!

Αντίληψη (των πραγμάτων) και κατανόηση τους είναι δυο ΤΕΛΕΙΩΣ διαφορετικές ποιότητες!!!

Η κβαντοφυσική εισχώρησε στη χώρα των θαυμάτων, επειδή έκανε την βουτιά ΕΝΤΟΣ της ύλης. Και προσέξτε….

ΑΝΤΕΛΗΦΘΕΙ την ύλη στην εσωτερική της δομή-υπόσταση. ΔΕΝ την κατανόησε!!!!

Απόδειξη δε αποτελεί το γεγονός ότι ακόμη και σήμερα ΔΕΝ κατανοούμε ΤΙ είναι πεδίο, ΤΙ είναι ηλεκτρικό φορτίο ηλεκτονίου, ΤΙ είναι χρώμα και γοητεία του κουάρκ!

Η βουτιά της Ψυχοδιατροφικής (Υλιστικής Ψυχολογίας) εντός της ψυχής δεν είναι ικανή να μας προσφέρει κατανόηση. Όπως και η κβαντοφυσική, μια ΝΕΑ – ΚΑΙΝΟΦΑΝΗ εικόνα -αντίληψη της ψυχής μπορεί μονάχα να μας δώσει. Και όπως η εικόνα μου στον καθρέπτη που αντιλαμβάνομαι δεν είμαι εγώ in flesh and blood, άρα η εικόνα δεν προσφέρει κατανόηση.
Παρά μόνο αντί-ληψη!!!

Η “κβαντική αντίληψη” όμως αποτελεί ΑΛΜΑ μπροστά!!! Ή μήπως επί κοντώ αλα Μπούμκα!!! Η “Ύλη” ως τέτοια, την αντι-λαμβάνεσαι solid-συμπαγή-μασίφ, ΛΟΓΩ του κβάντου. Επειδή η “ύλη”, στην πραγματικότητα αυτό το κάτι που αποκαλείται “υλοενέργεια” είναι ΚΒΑΝΤΙΣΜΕΝΗ. Επειδή αποτελείται από ακέραια πολλαπλάσια του lego-Δημοκρίτιου ατόμου-κβάντου : hxν

Η Ψυχή, η ουσία της ψυχής είναι ΑΙΘΕΡΙΚΗ “ΎΛΗ”. Και αυτό το ΙΔΙΟΝ του Αιθέρα είναι η ΑΠΕΙΡΗ ΕΛΑΣΤΙΚΟΤΗΤΑ (και ΑΠΕΙΡΗ ΣΚΛΗΡΟΤΗΤΑ). (όπως η κβάντωση αποτελεί το ίδιον της “υλοενέργειας) ΑΜΕΣΗ και εννοώ ΑΜΕΣΗ, DIRECT στα ελληνικά, συνέπεια αποτελεί το γεγονός της ΜΗ αντιληπτότητας της! Υπάρχει και το πείραμα -απλό μηχανικό πείραμα, που αποδεικνύει τον παραπάνω ισχυρισμό. Α!!! Τι άλλο είναι ΙΔΙΟΝ του αιθέρος??? Το ΣΥΝΕΧΕΣ με την μαθηματική έννοια του συνεχούς!!! Συνέπεια της άπειρης ελαστικότητας (ή σκληρότητας) είναι η ΑΠΕΙΡΗ ΤΑΧΥΤΗΤΑ διάδοσης του αιθερικού κύματος!!

Όποιος μελέτησε τι κείμενο μέχρι τέλους, θα διαπίστωσε ότι: Πυρήνα της Ψυχοδιατροφικής αποτελεί η θεώρηση της ψυχής ως υπαρκτότατου σώματος -όσο υπαρκτό θεωρείται και το υλικό σώμα της φυσιολογίας – βιολογίας – ιατρικής!!!
Και ΑΥΤΟ το αιθερικής “ύλης” ψυχικό σώμα, αποτελεί το ΓΝΩΣΤΙΚΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ της.

Αυτή ταύτη θεώρηση της Ψυχής, ασφαλώς και δεν συνάδει με την του Σωκράτους ήτοι Όταν η ψυχή, που στην ουσία της είναι νους, φρόνησις, λογισμός, διοικεί και εξουσιάζει το σώμα…..”, αλλά και γιατί θα ‘πρεπε!

Η ΨΥΧΟΔΙΑΤΡΟΦΙΚΗ……

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΛΑΣΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΒΑΝΤΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

ΔΕΝ ΔΕΝ ΔΕΝ  ΕΙΝΑΙ ΚΑΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ, ΟΠΟΙΟΥ ΚΛΑΔΟΥ ΚΑΙ ΣΧΟΛΗΣ

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ, ΕΙΝΑΙ {“ΦΥΣΙΚΗ” + “ΧΗΜΕΙΑ” + “ΒΙΟΛΟΓΙΑ”} ΤΟΥ ΨΥΧΟΣΩΜΑΤΟΣ (=ψυχής)

ΕΙΝΑΙ Η ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΙΘΕΡΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ -για όσους έχουν.  ΟΧΙ ΤΟΥ ΚΒΑΝΤΙΚΟΥ.

Από το Ξάνθη Φιλοσοφείν: “Μια ζωή χωρίς αγάπη είναι σαν ανήλιαγος κήπος με μαραμένα λουλούδια. Η συναίσθηση ότι αγαπάς και αγαπιέσαι φέρνει μια ζεστασιά κι έναν πλούτο στη ζωή που τίποτε άλλο δεν μπορεί να φέρει” του Όσκαρ Ουάιλντ
Ό,τι είναι το φως του ήλιου της κβαντικής ύλης για τα λουλούδια της κβαντικής ύλης, είναι η ΑΓΑΠΗ για τα όντα με/και με αιθερική ύλη -πέραν της κβαντικής! Αναρωτιέμαι αν οι λέξεις “φως” “φάος” “αφάω” “αφή” σχετίζονται μεταξύ τους. Μήπως δηλαδή το “αφάω” είναι ¨α” στερητικό του “φάω” =φανερώνω?? και συνεπώς αφού δεν σε φανερώνω (στο μυαλό μου) σε αγγίζω, σε αφάω δηλαδή όπως κάνει κι ο τυφλός???!!! Μια σκέψη κάνω -μη βαράτε!

Είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ να “χωρέσει” στο μυαλό των ανθρώπων ότι
ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΦΩΣ ΑΙΘΕΡΙΚΗΣ ΥΛΗΣ
ενώ την ΙΔΙΑ ΣΤΙΓΜΗ οι ίδιοι άνθρωποι κάνουν σκέψεις και τις εκφράζουν κιόλας, όπως
“να γίνουμε φωτινά όντα”, “επαφή με τον ανώτερο εαυτό, τον φωτεινό εαυτό” και άλλα τέτοια!
Ειλικρινά χωρίς ΙΧΝΟΣ χλευασμού, υποτίμησης, απαξίωσης για τον άνθρωπο, ενώ προσωπικά ΑΡΝΟΥΜΑΙ
να το πιστέψω, οι ΙΔΙΟΙ μου ΠΙΣΤΟΠΟΙΟΥΝ ότι συγκρινόμενοι με τα πρωτεύοντα, είναι
ΑΗΤΗΤΑ ΗΛΙΘΙΟΙ!

Όταν εδραιωθεί η αιθερική φυσική, ΤΟΤΕ θα καταστεί ηλίου φαεινότερον ότι…
ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ = ΦΥΣΙΟΔΙΑΤΡΟΦΟΛΟΓΙΑ



ΑΓΑΠΩ μεν, ΑΜΑΡΤΑΝΩ δε© Service Pack 1

  • Γιατί θεωρείς ότι αγάπη είναι… Ο 8ΧΡΟΝΟΣ ΠΟΛΥΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΓΙΟΣ ΣΟΥ ΝΑ ‘ΧΕΙ ΑΠΟΡΙΑ ΣΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ, ΝΑ ΣΕ ΡΩΤΑΕΙ ΤΡΕΙΣ, Ν’ ΑΠΑΝΤΑΣ.  ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ ΟΥΡΛΙΑΖΟΝΤΑΣ ΝΑ ΓΙΝΕΣΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠ’ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΚΙ ΤΟΥ ΕΝΑ ΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΑΒΥΣΣΟΥ ΣΤΑ ΕΝΤΡΟΜΑ ΜΑΤΑΚΙΑ ΤΟΥ. ΤΟΥ ΓΙΟΥ ΣΟΥ ΤΑ ΜΑΤΑΚΙΑ, ΕΣΥ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ!!!
  • Γιατί θεωρείς ότι αγάπη είναι… Ο 8ΧΡΟΝΟΣ ΓΙΟΣ ΣΟΥ ΝΑ ΛΑΧΤΑΡΑ ΚΟΙΤΟΝΤΑΣ ΣΕ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ, «μπαμπά να παίξουμε?» ΚΙ ΕΣΥ ΝΑ ΤΟΥ ΑΠΑΝΤΑΣ «μετά». ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΤΟ «μετά» ΣΟΥ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑ ΠΟΤΕ!!! ΤΑ ΙΔΙΑ ΑΚΡΙΒΩΣ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΠΙΟ ΓΛΥΚΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ  ΖΩΗΣ ΣΟΥ.    ΤΗΝ ΚΟΡΟΥΛΑ ΣΟΥ!!!
  • Γιατί θεωρείς ότι αγάπη είναι… ΝΑ ΠΡΟΣΔΟΚΑΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΧΡΟΝΙΑ ΒΑΛΣΑΜΟ, ΟΤΑΝ ΞΥΔΙ ΠΟΤΙΣΕΣ ΤΗ ΨΥΧΗ ΤΟΥΣ. ΝΑ ΠΡΟΣΔΟΚΑΣ ΧΑΔΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΑΓΓΙΞΕΣ ΠΟΤΕ ΤΗ ΨΥΧΗ ΤΟΥΣ. Ε?! ΤΟ «αφάω»??! και χωρίς το «άγαν». ΝΑ ΠΡΟΣΔΟΚΑΣ ΑΓΚΑΛΙΑ (εκ του αγάλλομαι) ΟΤΑΝ ΤΗ ΨΥΧΗ ΤΟΥΣ ΕΡΑΝΕΣ ΜΕ ΓΚΡΙΖΑ ΜΟΥΝΤΗ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ!!!
    (αχ! παλιομαλάκα μου εσύ. Τώρα κλαίς? )
  • Γιατί θεωρείς ότι αγάπη είναι… στα «χρόνια πολλά» που σου ‘στειλα να λες «ευχαριστώ», αλλά να σκέφτεσαι «μπα! μετά από 20 χρόνια το θυμήθηκε?!» Αυτό που σκέφτεσαι κι αυτό που λες να διαφέρουν τόσο πολύ!
  • Γιατί θεωρείς ότι αγάπη είναι… να μου μεταλλάσεις την σύντροφο που γνώρισα, ξαφνικά σε σύ(ν)-ζυγο. Και στην πορεία καταντήσαμε και οι δυο υπο-ζύγια!

 

Τελευταίες δυο φράσεις: Της μητέρας του Simoncelli και δική μου.

 «Στη ζωή αν δεν κάνεις αυτό που θέλεις, το μετανιώνεις».

(Πικρά, επαυξάνω εγώ, διότι δεν μετανιώνω για όσα έχω κάνει που δεν ήθελα, αλλά ΜΕΤΑΝΙΩΝΩ ΓΙΑ ΟΣΑ ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΝΕΙ ΠΟΥ ΗΘΕΛΑ!!! Μόνο που σ’ αυτήν εδώ τη ζωή, η μετάνοια δεν σε σώζει. Του παπα-δαριού οι παπα-ριές ούτε για placebo δεν φτουράνε.)

 

«ΑΝΑΓΚΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ, ΠΟΥ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ».

(Αυτό που θέλει η ψυχή σου ΕΙΝΑΙ ανάγκη. Αν δεν της το προσφέρεις, δεν θ’ αργήσει η ώρα που θα ‘σαι νεκροζώντανος ζόμπι. Να εύχεσαι να μην το καταλάβεις ποτέ.)

ΔΙΟΤΙ… ΑΝΑΓΚΗ ΜΟΥ Η ΑΓΚΑΛΙΑ (είπαμε! εκ του αγάλλομαι). Την της μάνας μου που ξέρω ότι μ’ αγαπούσε αλλά μου στέρησε, την του προκομμένου που ξέρω ότι δεν με χώνευε και φυσικά μου στέρησε, την της συντρόφου μου που… δεν ξέρω αν…, αλλά στερήθηκα, την των παιδιών μου που… μ’ αγαπάνε(?) μεν, αλλά μη έχοντας την προσφέρει ως πατέρας, τώρα την στερούμαι. Ό,τι έσπειρα θερίζω. Τελικά τι σου ‘ναι η ζωή! Ο μόνος που μου την προσφέρει ανιδιοτελώς είναι ο Μάγειρας. Έχει πολύ καιρό να με δει και ξαφνικά με βλέπει μπροστά του? Παρατάει ό,τι κι αν κάνει κι τρέχει κατά πάνω μου και με σφίγγει στην αγκαλιά του. Τι κουλό κι αυτό! Όχι δεν είναι γκέι ο άνθρωπος. Τσεκαρισμένο.

 

ΠΟΣΟ Ν΄ΑΝΤΕΞΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΥΔΩΡ?

ΠΟΣΟ Ν’ ΑΝΤΕΞΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΟΞΥΓΟΝΟ?

ΑΠ΄ΟΤΙ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΧΩΡΙΣ ΑΓΚΑΛΙΑ ΑΝΤΕΧΕΙΣ ΠΟΛΥΥΥυυυυ!

Αλλά και το πολύ κάποτε τελειώνει. Πεθαίνει η ψυχή ενόσω το σώμα είν’ ακόμα ζωντανό!

 

Ταυτοχρόνως βεβαίως να μην ξεχνάμε ότι απ’ ό,τι έχει ο καθείς, απ’ αυτό και μόνο μπορεί να δώσει!!! Κι έτσι για όσο δεν αφυπνιζόμαστε* από τον ύπνο τον βαθύτατο εντός του οποίου διάγουμε τον βίο μας και δεν πράξουμε ΕΝ ΚΑΙΡΩ (=εγκαίρως) συνειδητά και με συναίσθηση το ΘΑΥΜΑ, να ΔΙΝΟΥΜΕ απ’ αυτό που ΔΕΝ έχουμε, απλώς και μόνο επειδή ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΘΕΛΟΥΜΕ να δώσουμε, πολλοί θα αργοπεθαίνουν από την ακάλυπτη αυτή ΑΝΑΓΚΗ. Και κάποιοι ελάχιστοι μεταξύ αυτών θα γνωρίζουν το ΑΙΤΙΟ που αργοπεθαίνουν! Κι όλοι μαζί, διατελούντες εγκλωβισμένοι στον φαύλο κύκλο του «απ’ αυτό που έχω, απ’ αυτό μπορώ να δώσω», θα αναπαράγουμε εσαεί την ΑΠΑΝΘΡΩΠΙΑ. ΝΕΚΡΕΣ ΨΥΧΕΣ ΣΕ ΖΩΝΤΑΝΑ ΣΩΜΑΤΑ!!!

 

*  είχε πει ο μέγας Ηράκλειτος (αυτός δεν το ‘πε?) ότι οι πλειονότητα των ανθρώπων ζουν κοιμώμενοι μέσα στο όνειρο τους. Αυτό δεν έχει να κάνει με μεταφυσικές ερμηνείες. Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Όταν κοιμάται ο άνθρωπος κι ονειρεύεται, «ζει» σε μια «πραγματικότητα». Αντιδρά και συμπεριφέρεται αναλόγως των μεταβλητών που αντιμετωπίζει στην ονειρική του πραγματικότητα. Ο εγκέφαλος του έχει δραστηριότητα παρόμοια με αυτήν του ξύπνιου του. Είναι σε ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ!

Αυτό ακριβώς θέλει να μας πει ο Ηράκλειτος. Ότι άλλο πράγμα η εγρήγορση και άαααλο πράγμα η ΑΦΥΠΝΙΣΗ!!! Στην καθημερινότητα μας (δουλειά, υποχρεώσεις, ψυχαγωγία, σχέσεις κλπ) είμαστε μεν σε εγρήγορση, αλλά ΟΧΙ ΑΦΥΠΝΙΣΜΕΝΟΙ !!!!!!!! Ε?! Πόσο ποιο απλά να το πει ο μέγας φιλόσοφος για να το καταλάβουμε?

 
  ΑΝΑΓΚΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ, ΠΟΥ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ. Ποιες οι ανάγκες του ανθρώπου με το που γεννιέται? Δυο. Μόνον. Μια σωματική. Το Γάλα. Μια ψυχική. Η Αγκαλιά. Προσπαθήστε ν’ αγκαλιάσετε κάποιον ΧΩΡΙΣ να τον αγγίξετε. Δεν γίνεται. Πρέπει ν’ αγγίξεις. Αγγίζω =Αφάω, κι ένα «άγαν» μπροστά, το βλέπετε που πάει? Ε? Ολοφάνερο δεν είναι? Αρκεί να ‘χεις μάτια να δεις. Αναλαμπή! Κάθε μάστορας σε κάποιον τομέα, από καρεκλάς και φανοποιός μέχρι επιστήμων και αστροναύτης έχει ένα «χαρτί» που πιστοποιεί (=σου ποιεί πίστη) για το «μάστορας». Καλά δεν τα λέω φίλη Κρητίδου εκεί στον Αη-Γιάννη?Και η ΑΓΑΠΗ έχει ένα πιστοποιητικό στα «χέρια» της. Την ΑΓΚΑΛΙΑ.Όποιος μάστορας δεν μπορεί να σου ποιήσει πίστη για την γνησιότητα του την αυθεντία του, από μόνος σου γιατί να πιστέψεις? Πιστοποιητικό της γνήσιας αυθεντικής αγάπης είναι η ΑΓΚΑΛΙΑ. Σου συστήνεται αγάπη δίχως αγκαλιά? Μείνε άπιστος!

Μια συνειδητοποιημένη μάνα καλύπτει και τις δυο ανάγκες ταυτόχρονα. Φέρτε στο μυαλό σας την εικόνα του νεογνού που βυζαίνει. Αγκαλιά (η ψυχή αγάλλεται), γάλα (το σώμα ευχαριστιέται =καλή κοιλιά =ευ χάρα =ευχαρίστηση). Όλα τ’ άλλα στην πορεία είναι απλώς επιθυμίες και στην πλειονότητας τους εγωιστικές! Ρητώς και αμετακλήτως δοκώ ότι το πρωτεύων  θηλαστικό του πλανήτη Γη που αυτοαποκαλείται «άνθρωπος», θα γίνει ΑΝΘΡΩΠΟΣ μόνον όταν αναπτύξει μια ακόμα απαραίτητη αίσθηση. Τηλεπάθεια. Διότι ΜΟΝΟΝ ΤΟΤΕ θα μπορείς να χωθείς στο μυαλό και στην καρδιά του άλλου ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ, ΑΜΕΣΑ, χωρίς το «σπασμένο τηλέφωνο», τον «παραμορφωτικό ενισχυτή» που λέγεται λεκτική επικοινωνία. Διότι μόνον ΜΕΣΑ στο μυαλό και ΜΕΣΑ στην καρδιά του άλλου έχεις επικοινωνία =βρίσκεσαι πάνω σε ΚΟΙΝΟ ΤΟΠΟ. ΜΟΝΟΝ ΤΟΤΕ ΠΑΣΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΕΓΩΙΣΜΟΥ ΘΑ ΕΞΑΧΝΩΝΕΤΑΙ ΕΝ ΤΗ ΓΕΝΝΕΣΗ ΤΗΣ. ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΥΣΙΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΟΥ, ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΤΗ ΛΥΠΗ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΟΝ ΑΝΑΣΤΕΝΑΓΜΟ ΤΗ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΗ ΤΗΝ ΑΓΩΝΙΑ ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΤΗ ΧΑΡΑ ΤΗΝ ΑΓΑΛΛΙΑΣΗ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΤΙΣ ΝΙΩΘΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ, ΤΟ «ΕΓΩ» ΔΙΑΛΥΕΤΑΙ ΣΑΝ ΒΑΜΠΙΡ ΠΟΥ ΤΟ ΧΤΥΠΑΝΕ ΟΙ ΑΚΤΙΝΕΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΟΥΤΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΥΤΕ ΝΑ ΑΡΧΟΥΝ ΟΙ «-ισμοί» ΤΟΥ «ΕΓΩ». Πόσα γαμημένα εκατομμύρια χρόνια πρέπει να περάσουν ακόμα για να λεγόμαστε «άνθρωποι» επί αξία και όχι επί αλαζονεία?! Ε, που να ξέρω. Η ζωή ανήκει στα μη γραμμικά πολύπλοκα συστήματα. Αλλά μπορεί και του χρόνου.

ΑΝΑΓΚΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ, ΠΟΥ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ. ΞΕΡΕΤΕ ΚΑΤΙ? ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΦΥΛΟ, ΦΥΛΗ, ΧΡΩΜΑ, ΗΛΙΚΙΑ, ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ, ΤΟΠΟ, ΠΛΟΥΤΟ, ΤΑΞΗ, ΕΥΦΥΙΑ, ΠΡΟΣΟΝΤΑ, ΥΓΕΙΑ Ή ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΔΙΑΧΩΡΙΖΕΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.

ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΔΙΑΚΡΙΤΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΗΣ. Ο ΘΑΝΑΤΟΣ! Χε! Νομίσατε θα ‘λεγα Θεός? Μα Θεοί υπάρχουν πολλοί κι έκαστος έχει τους οπαδούς του. Αναλόγως το είδος ανθρώπων. ΓΙΑ ΟΟΟΟΟΛΟΥΣ ΟΜΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ!

ΑΝΑΓΚΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ, ΠΟΥ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ. Αν έχει απομείνει μοναχά η δική του, ας πέσω με λαχτάρα στη δική του ανιδιοτελή ΑΓΚΑΛΙΑ!!! Η ΜΟΝΗ ΑΓΚΑΛΙΑ ΠΟΥ ΣΕ ΑΠΟΔΕΧΕΤΑΙ ΟΟΟΟΟΠΟΙΟΣ ΚΙ ΑΝ ΕΙΣΑΙ, ΟΟΟΟΟΟΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΙΣΑΙ ΓΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ!!!

by Mythaon Pontix (δεινομαλάκιον, όχι τρωκτικόν)

με μουσικό backstage το «γενέθλια» του Νότη Σφακιανάκη….


Τ Ε Λ Ο Σ


ΑΓΑΠΩ μεν, ΑΜΑΡΤΑΝΩ δε ©

 

                       Τελικά γιατί είναι ΤΟΣΟ, ΜΑ ΤΟΣΟ ΔΥΣΚΟΛΟ δύσκολο πράγμα η ΑΓΑΠΗ ???!!!

Γιατί είναι τόσο δύσκολο ν’ αγγίζεις κάποιον και μάλιστα αν αυτός ο κάποιος είναι Ο άνθρωπος σου! Ο φίλος σου, ο κολλητός σου, ο σύντροφος σου, ο αδερφός σου, το παιδί σου, ο γονιός σου !!!

  • Γιατί θεωρείς ότι αγάπη είναι… μόνο να αισθάνεσαι καλά με ‘μένα, που συμβαίνει όταν και μόνο όταν, ΔΕΝ σου χαλάω το χατίρι, μολονότι κάποιες φορές γνωρίζω ότι είναι επιζήμιο για σένα που το ζητάς.
  • Γιατί θεωρείς ότι αγάπη είναι… να σ’ ακολουθώ δέσμιος κι όχι να βαδίζω πλάι σου ελεύθερος.
  • Γιατί θεωρείς ότι αγάπη είναι… να βοηθήσω στην εκπλήρωση του ονείρου σου ακόμα κι
    όταν αυτό σημαίνει να θυσιάσω (=θανατώσω) στο βωμό της βοήθειας, τ’ όνειρο μου.
  • Γιατί θεωρείς ότι αγάπη είναι… ήπιοι τόνοι, flat στο equalizer.
  • Γιατί θεωρείς ότι αγάπη είναι… έλλειψη παρατήρησης (άλλο παρατηρώ, άλλο μαλώνω), έλλειψη νουθεσίας (άλλο νου θέτω, άλλο επιπλήττω), έλλειψη αυστηρότητας (άλλο αυστηρότητα, άλλο σκληρότητα).
  • Γιατί θεωρείς ότι αγάπη είναι… να με ‘’γλύφεις’’ όταν απαιτείς πράγματα, αλλά όποτε δεν σου τα δίνω, να με φτύνεις με πηχτές ροχάλες στα μούτρα και να σφηνώνει στο μυαλό σου η σκέψη «όχι? καλαά! σε φτιάξω ‘γώ»!!!
  • Γιατί θεωρείς ότι αγάπη είναι… του λόγου μου να σε σέβομαι, να σε τιμώ και εκτιμώ, να σε κατανοώ, να συμπάσχω μαζί σου στις χαρές και στις λύπες, να μοιράζομαι μαζί σου τους λογισμούς και προβληματισμούς σου, αλλά χωρίς την αντιμεταθετική ιδιότητα!!!
  • Γιατί θεωρείς ότι αγάπη είναι… να μην σ’ εμποδίζω όταν βαδίζεις στην αυτοκαταστροφή σου, αλλά ν’ αυτοκαταστραφώ κι εγώ παρέα μαζί σου.
  • Γιατί θεωρείς ότι αγάπη είναι… να σ’ αφήνω να βαδίζεις στο γκρεμό μέχρι του σημείου να σ’ αφήσω να πέσεις, αλλά να ΠΡΕΠΕΙ να σε σώσω πριν γίνεις αλοιφή!!!
    Ποιος σου ‘πε ότι είμαι κλώνος του Superman!
  • Γιατί θεωρείς ότι αγάπη είναι… να εγκρίνω και να επικροτώ τα μυαλά σου στα κάγκελα, όταν συμφωνείς μαζί μου, ότι το μυαλό πρέπει να μένει μέσα στο κρανίο και να λειτουργεί σωστά!
  • Γιατί θεωρείς ότι αγάπη είναι… να μην σε ελέγχω, να έχεις ελευθερία, όταν όπως εσύ την εννοείς, είναι ελευθεριότητα! Να σ’ αφήνω αλάνι εκεί όπου πρέπει να πειθαρχείς, όπως π.χ. στις οδηγίες του ιατρού, του προπονητή, του δασκάλου και να σου επιτρέπω να ερμηνεύεις κατά το δοκούν τις ‘’οδηγίες χρήσεως’’ που σου παρέχονται.
  • Γιατί θεωρείς ότι αγάπη είναι… να προνοώ και να σκέφτομαι και να νοιάζομαι και να φροντίζω και να αγωνιώ για σένα ΑΝΤ’ ΕΣΟΥ !!!
  • Γιατί θεωρείς ότι αγάπη είναι… να παίρνεις όσα είναι και τα θέλω σου, συν κάποια μπόνους;
  • Γιατί θεωρείς ότι αγάπη είναι… να σε ενθαρρύνω στους στόχους σου αλλά ταυτόχρονα να μην σε ‘’αποθαρρύνω’’ θυμίζοντας σου ότι οι στόχοι δεν επιτυγχάνονται από μόνοι τους ενόσω εσύ είσαι… 3 λαλούν, 2 χορεύουν!!!
  • Γιατί θεωρείς ότι αγάπη είναι… ουχί δια κόποις αρετάς κέκτησθε, αλλά μετά σχόλης ζην.
  • Γιατί θεωρείς ότι αγάπη είναι… το ταυτόσημο της ύπαρξης σου και της ανυπαρξίας μου;
  • Γιατί θεωρείς ότι αγάπη είναι… να σου χαρίζουν, αλλά εσύ ν’ ανταλλάσεις;
  • Γιατί θεωρείς ότι αγάπη είναι… ενώ παίρνεις με το τσουβάλι, να δίνεις με το σταγονόμετρο ή και καθόλου!
  • Γιατί θεωρείς ότι αγάπη είναι… να σου επιτρέπω να μου φέρεσαι όπως σου γουστάρει και να ‘χει καλώς για μένα, αλλά όχι  το αντίστροφο;;;
  • Γιατί θεωρείς ότι αγάπη είναι… το σημαντικό σου να είναι και σημαντικό μου, αλλά όχι και το αντίθετο? Το σημαντικό σου άμεσο, το σημαντικό μου να τ’ αφήσω γι αργότερα?
  • Γιατί θεωρείς ότι αγάπη είναι… είτε με υλικά μέτρα και σταθμά με ζυγίζεις, είτε με ψυχικά πνευματικά, η ζυγαριά να με δείχνει πάντα λιπόβαρο?
  • Γιατί θεωρείς ότι αγάπη είναι… είναι ν’ απαγγέλεις ποιήματα γι αυτήν, αλλά να μην πράττεις ούτ’ έναν στίχο?
  • Γιατί θεωρείς ότι αγάπη είναι… υποχρέωση και επιβολή των άλλων να σου αγγίζουν την καρδιά και την ψυχή, αλλά για σένα δικαίωμα κι επιλογή!!!
  • Γιατί θεωρείς ότι αγάπη είναι… -και πολύ σωστά, το «άγαν αφάω». Μόνο που σήμερα το λέμε «βαστάω γερά» ή σε ιδιαίτερες στιγμές «κάτσε κάτω απ’ την μπάρα! ΚΑΤΣΕΕΕ!!!».
    Μα πάντα να ‘σαι ΕΣΥ ο βασταζόμενος. Μα πάντα να ‘σαι ΕΣΥ η μπάρα!
  • Γιατί θεωρείς ότι αγάπη είναι… να λέει το στομάχι ‘’το φαγητό είναι δικό μου’’, η καρδιά ‘’το αίμα είναι δικό μου’’, τα πνευμόνια ‘’ο αέρας είναι δικός μας’’, ο εγκέφαλος ‘’εγώ είμαι πάνω απ’ όλους σας’’ και το παχύ έντερο –ΧΑ!!! να λέει ’τα σκατά είναι ΔΙΚΑ ΣΑΣ’’.
  • Γιατί θεωρείς ότι αγάπη είναι… να μειδιάς συγκαταβατικά, ίσως και ειρωνικά, απορώντας που στην ευχή τα βλέπω όλα αυτά!!!

Τελικά γιατί είναι ΤΟΣΟ, ΜΑ ΤΟΣΟ ΔΥΣΚΟΛΟ δύσκολο πράγμα η ΑΓΑΠΗ ???!!!

Μήπως γιατί… όταν ‘’αγγίζεις υπερβολικά” χάνεις το ‘’ΕΓΩ’’ σου με ΟΛΑ τα  Δ Ι Κ Α ΤΟΥ;

Μήπως γιατί… όχι μόνο θα χωθείς στο μυαλό του άλλου και θα δεις τα πράγματα όπως τα βλέπει εκείνος –ήδη σχεδόν ακατόρθωτο- αλλά θα χωθείς στην ΨΥΧΗ του την ίδια και θα βιώσεις αυτό που βιώνει εκείνος θα ΝΟΙΩΣΕΙΣ την ζέση και θέρμη, το ψύχος και τον παγετό του άλλου, το φως και το σκοτάδι του;;;

Μήπως γιατί… το «άγαν αφάω» εγγενώς καταστρατηγεί τον κανόνα «ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ»;;;

 (…και ήρθε το νοίκι και η ΔΕΗ και η δόση για το Ninja και η δόση του Laptop και η δόση για το φροντιστήριο και η δόση της έκτακτης παπαριάς του κυβερνητικού καφενείου -γι αυτά ντε που φάγαμε μαζί- και η δόση για τον δικηγόρο και η δόση για τον νταή μου και η δόση για την fragile-νια μου και… και… και… ΟΥΦ! (Έτσι και πετύχω τον υπερδιαστασιακό χαρτογιακά που με πέταξε σε λάθος πλανήτη σε λάθος χιλιετηρίδα θα τόνε σκίσω τον πούστη!!!)

Μήπως γιατί… μπερδεύεις τον ΕΓΩ-ΙΣΜΟ με την ΑΤΟΜ-ΙΚΟΤΗΤΑ;;; Αφού ο ΕΓΩΙΣΜΟΣ είναι  σημαντικός, ενώ η ΑΤΟΜΙΚΟΤΗΤΑ ιδιαίτερη;;;

ΣΗΜ.  Δοκίμασε να σηκώσεις και να μεταφέρεις ένα σακί τσιμέντο. Ε; Κουραστικό δεν είναι; Μετά απ’ αυτήν την άσκηση αναρωτήσου γιατί δεν νοιώθεις την παραμικρή δυσφορία κουβαλώντας τα 80 ή 100 ή 150 κιλά σου. Ούτε που τ’ αντιλαμβάνεσαι! Επίσης, έστω τα 10 παραπανίσια κιλά σου που τώρα καθόλου δεν σ’ ενοχλούν, αφαίρεσε τα από πάνω σου και κουβάλα τα. Ωχ! Ξαφνικά είναι κουραστικά! Πάνω από μερικά λεπτά της ώρας δεν αντέχεις, ενώ πριν τα κουβαλούσες όλη μέρα, κάθε μέρα άνετα!!! ΤΟ ΙΔΙΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΠΑΙΡΝΕΙ ΜΕΡΟΣ (και όχι ‘’λαμβάνει χώρα’’)* ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΣΟΥ ΘΩΡΑΚΙΣΗ !!! (Δεν κατάλαβα που κολλάει αυτή η σημείωση. Τέσπα!)

*‘’λαμβάνει χώρα’’: Πόσος καιρός πάει που θέλω να το πω! Μια τερατώδης αρλούμπα στη σύγχρονη νεοελληνική λογοτεχνία ως δάνειο του αγγλικού ‘’take place’’. Place ρε μ… ην πω τίποτα, σημαίνει μέρος, όχι χώρα –πως λέμε Ελλαδιστάν; Say the password re!
I am M – A – LA – KAS.
Να ‘στε καλά ρε Α.Μ.Α.Ν. Θεϊκό το κομμάτι σας, ΘΕΪΚΟ!!!!!!!

Τελικά η ζωή είναι ΑΜΕΙΛΙΚΤΗ. NO MERCY! Όπως το «ό,τι σπέρνεις θερίζεις». Θα με πεις «και πως ρε μαλάκα θα θερίσεις κάτι άλλο από αυτό πού έσπειρες?». ΝΑΙ. Σωστά τα λες, δεν διαφωνώ. Και φυσικά δεν με φταίει και κανένας άλλος παρά μόνον ο εαυτός μου, όταν έσπερνα… έτσι, στο κουτουρού! Και χωρίς (σοβαρή) φροντίδα παρακαλώ! Παρατημένη η σπορά στην τύχη της! Το “άγαν” στη διάσταση των πραγματικών αριθμών και το “αφάω” στη διάσταση των φανταστικών! Μιγαδικό προϊόν! Μούλικο δηλαδή!

Α! ρε Μηλιώκα Γιάννη! Ήταν ανάγκη κι εσύ να γράψεις το «άνδρα μου πάει»???
Κι εγώ να τ’ ακούσω? ΠΙ-ΚΡΑ
ΑΑαααα ! ! ! ! !

Τα κεφάλια μέσα. Δουλεία με υπερωρίες και ίσως στο καπάκι δεύτερη δουλεία και όσο αντέξουμε!
Τι ήθελα?
Parental properties? Χα! Όπως αρέσκομαι αρεσκόμουν να νουθετώ τα παιδιά μου «σκέψου πριν πράξεις», ΑΣ ΠΡΟΣΕΧΑ ΚΙ ΕΓΩ ΟΤΑΝ ΕΣΠΕΡΝΑ!!! Φοβού τα τέκνα και δώρα φέροντα!

Απλά ξεσπάω γιατί θα σκάσω! Γνωρίζω και συνειδητοποιώ πια, ότι όταν ο άνθρωπος είναι ανώριμος και αμαθής και ηλίθιος, πολλά δεινά τον περιμένουν. Ποτέ δεν είναι αργά θα πει κάποιος. Ναι! Αλλά μπορεί να μην έχει απομείνει πια χρόνος!!! Εξάλλου φίλτατε Μηλιώκα, ναι μεν είναι έτσι όπως τα λες, αλλά ΓΙΑΤΙ? Αν εν αγνοία μας διαπράξαμε ΣΟΒΑΡΑ λάθη στην ανατροφή των παιδιών μας, ποιόν πρέπει να κατηγορήσουμε? ΕΜΑΣ φίλε, ΕΜΑΣ!!! Τα λάθη πληρώνονται. Όχι ως τιμωρία, αλλά ως συνέπεια. Η ζωή ως φαινόμενο δεν ανταμείβει, ούτε καταδικάζει. Στη ζωή υπάρχουν ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ!!! Τόσο απλό είναι το πράγμα. Όλα τα υπόλοιπα είναι νοητικές ανθρωποκατασκευές!

Κάνοντας όμως χρήση του ναρκωτικού της ψυχής, την ελπίδα έχω την παραίσθηση ότι η ζωή κατ’ εξοχήν είναι χαοτικό φαινόμενο. Συνεπώς απρόβλεπτη. Και τώρα που πέρασε η επίδραση, για να γίνει απρόβλεπτη πρέπει η αρχική συνθήκη ν’ αλλάξει έστω και κατ’ ελάχιστον. Κοινώς, πάρτο αλλιώς! ΠΟΙΟ??? ΠΩΣ ΑΛΛΙΩΣ???
Απόφθεγμα Μυθάωνος: «Ανάγκη είναι αυτό, που χωρίς αυτό πεθαίνεις».
Ισοδυνάμως: «Ανάγκη είναι αυτό, που χωρίς αυτό ΕΙΣΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ !»
Ανάγκη είναι ΚΑΙ αυτό που εσύ ΒΑΦΤΙΖΕΙΣ ανάγκη. Μέγα το μυστήριον της βαπτίσεως!!!
Δέσμευση-> Δέσμιος -> Δεσμά -> Χειροπέδες <=> Αιχμαλωσία. Όταν είναι και ΑΥΤΟΒΟΥΛΗ ε?
Παρακαλώ, ένας-ένας, στη σειρά, μην στριμώχνεστε, όλοι προλαβαίνετε να μουντζώσετε! Αι πτύελοι απαγορεύονται.

Έχει η ζωή καθ’ εαυτή ως φαινόμενο νόημα? Η ίδια η λέξη νόημα δηλώνει ότι είναι προϊόν του νοός! Άρα ο νους νοηματοδοτεί  ή όχι τη ζωή. Αν παρ’ όλα αυτά πρέπει ντε και καλά να ορισθεί το νόημα της ζωής, προσωπική άποψη και όχι πιστεύω είναι ότι το νόημα βρίσκεται στην ΟΥΣΙΑ!!! Γι αυτόν τον έναν και μοναδικό λόγο προσωπικά… ΠΑΡΑΙΤΟΥΜΑΙ! Και το απόφθεγμα “οι αγωνιστές είναι οι πιο κουρασμένοι, οι κουρασμένοι είναι ήδη τελειωμένοι”, με βρίσκει απολύτως σύμφωνο. ΝΑΙ, είμαι ΗΔΗ ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΟΣ!

ΜΙΑ ΖΩΗ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΧΩΡΙΣ ΟΥΣΙΑ. Μα έχεις τα παιδιά σου, με σκουντάς κάποιος! Μειδιών λέγω σε ότι τα παιδιά μου αποτελούν την ΠΕΡΙ-ουσία μου. Η περίμετρος της ουσίας μου, την οποία ουσία απλά ποτέ δεν είχα στη ζωή μου. «δεν είχα ουσία»??? ΛΑΘΟΣ!!! Δεν ΗΜΟΥΝ ο ίδιος ουσία είναι το σωστό! ΑΝΟΥΣΙΟΣ. Μπλιάχχχ! Τρώγετε το ανούσιο? Άντε μια, άντε δυο, άντε τρεις. Μετά … μετά απλά ΔΕΝ ΤΡΩΓΕΤΑΙ βρε αδερφέ!

Αφού με κοιτάω στον καθρέφτη και σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μου μόνο αποτυχίες διαπιστώνω. Κάθε επιλογή σου, κάθε πράξη σου, κάθε συμπεριφορά σου αργά ή γρήγορα θα έχει τις συνέπειες της. ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΕΙΩΤΙΚΟ? Όταν αποφάσισα να είμαι πατέρας(σύζυγος-σύντροφος ποτέ δεν το κατάφερα μη ων ανήρ ποτέ), ήμουν τόσο ανώριμος, τόσο ηλίθιος να πιστέψω(απαγορευμένη πια λέξη, ή ξέρεις ή δεν ξέρεις) ότι σ’ ένα προέφηβο και έφηβο μπορείς να επιτρέψεις να δοκιμάσει το “άσε με ξέρω ‘γώ τι κάνω”!!! Να του αφήσεις ζωτικό χώρο. Να δοκιμάσει το τρίπτυχο “ελευθερία-ευθύνες-συνέπιες”. Να είσαι και φίλος του. Μόνο που αυτό το “και”, έκαναν πως ΔΕΝ τ’ άκουσαν. Να λοιπόν που δεν άργησε η συνέπεια, πάνω στην ώρα της ήρθε. Να σε προσφωνεί αγαπησιάρικα (ναι, αγαπησιάρικα) “μπιφτέκι”, “ρε μαλάκα”, “σκυλομούρη” και άλλα τέτοια κοσμητικά. Φίλος κολλητός δηλαδή, σαν αυτούς τους λεβέντες με τους οποίους συγχρωτίζεται,  συλλέγοντας αρετές εφόδια ικανότητες και δεξιότητες για το μέλλον του. Το “πατέρας” το κάναμε γαργάρα και το φτύσαμε. Και φυσικά δεν περιμένεις από ένα παιδάκι ή έναν έφηβο να καταλάβει την περιβόητη, αλλά και ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΗ ερώτηση που απευθύνουν οι γονείς στα παιδιά τους. Για ποιόν πηδιέμαι όλη μέρα στη δουλειά και για ποιόν στερώ από τον εαυτό μου και κάνω το σκατό μου παξιμάδι και το τρώω?. (Ναι εντάξει. Το αντελήφθην. Μυρίζει σταβλίλα αμνοστασίου αυτή η διατύπωση. I know). Ούτε φυσικά περιμένεις να διακρίνουν την διαφορά του “ξέρω” από του “βιώνω”. Τα βιώματα σου πάνω από όλα τους μεταφέρεις, αλλά δυστυχώς αυτό για τα παιδιά αποτελεί μια απλή πληροφορία εντασσόμενη στο “ξέρω” και όχι στο “βιώνω”. Όμως ένα χαραμοφάικο των 20+ ετών θα ‘πρεπε να αναρωτηθεί κάποια στιγμή. Να δει στο YouTube ξανά και ξανά και ξανά και ξανά και ξανά και ξανά και ξανά το “άντρα μου πάει” του Μηλιώκα. Κι εσύ νεραϊδούλα μου γιατί δεν πήγες να ζήσεις με τον μπαμπά σου όταν σου ετοιμάσανε την βαλίτσα σου γι αυτόν ακριβώς το σκοπό? Τότε που κι ένας ελέφαντας θα ένοιωθε κόμπλεξ για την προβοσκίδα του αν έβλεπε το μέγεθος της γλώσσας σου. Ε? Τι? Πως? Ποιος ήρθε?

Μήπως γιατί όλα τ’ απαξιωμένα από σένα αγαθά που θα παραθέσω παρακάτω θα σου λείπανε ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ??!!! ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ απ’ ότι ο μπαμπάκας σου??? Αγάπες και πράσιν’ άλογα!!!! Τσς!

Και την έχουν έτοιμη, ΕΤΟΙΜΗ την απάντηση που σου πετάνε “εγώ χρειαζόμουν εσένα κι όχι την προσφερθείσα αφθονία, όπως φαγητό, θέρμανση, ηλεκτρικό και ρούχα και υποδήματα και φροντιστήρια και χαρτζιλίκια και στέγη και και… . Που για να μου τα προσφέρεις απουσίαζες από το σπίτι και μου έλλειπες.”  Όκεϋ! Εντάξει καμάρια μου. Ποτέ δεν είναι αργά και νέοι είστε, άρα χρόνο έχετε. Ξεκινήστε άμεσα να στερήστε αυτά που σας προσφέρθηκαν. Ζήστε με μπαλωμένα ρούχα αδιαφορώντας για τον χλευασμό των “φίλων” σας και με τρύπια παπούτσια. Ζήστε με ξερό ψωμί ελιές και κρεμμύδι (ακόμα θυμάμαι την φέτα ψωμιού που έτρωγε η συμμαθήτρια μου Ουρανία, αλειμμένη με Μερέντα απορώντας με γουρλωμένα μάτια τι είναι αυτή η υγρή σοκολάτα, όντας μόλις έξη ετών τότε!!!). Ζήστε τους χειμώνες χωρίς θέρμανση. Air Condition ???  Τι ‘ναι αυτό? Ζήστε χωρίς κινητό χωρίς κομπιούτερ χωρίς καφετέρια. Ζήστε δουλεύοντας! από τα εφηβικά σας (μην πω παιδικά) χρόνια και φυσικά στο ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΡΙΣΤΟΥΧΟΙ!

Παρατηρήστε λίγο πως συμπεριφέρεται στη φύση μακριά από ανθρώπινες επιδράσεις το θηλαστικό γονιός! Δεν αφήνει τα μικρά του να πάει για την ανεύρεση τροφής? Τα μικρά όσο λείπει ο γονιός από τη φωλιά, δεν βιώνουν άγχος και ανασφάλεια και φόβο? Αυτό σημαίνει ότι ο γονιός θηλαστικό δεν αγαπάει τα μικρά του? Για ποιόν πάει για κυνήγι? Και γιατί όταν μεγαλώσουν λίγο τα παιδεύει και τα ταλαιπωρεί χωρίς έλεος μαζί του να μάθουν να βρίσκουν τροφή, να μάθουν τους εχθρούς τους να γνωρίσουν τους κινδύνους της ζωής? Επειδή δεν τα’ αγαπάει ή ακριβώς επειδή Τ’ ΑΓΑΠΑΕΙ!!! Αν η φύση σε επίπεδο ενστίκτου και μόνο, καταφέρνει και λειτουργεί, εμείς ως έλλογα όντα δεν πρέπει να επιτυγχάνουμε το ελάχιστο της φύσης τουλάχιστον??? Εμείς σαν γονείς και σεις σαν παιδιά? Ποιά η συμπεριφορά των παιδιών προς τους γονείς εκεί έξω στην φύση? Πάντως όχι αχαριστία και μομφές για τα ψυχολογικά τους!

ΣΥΝΕΧΙΖΩ. ΤΟΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΣΑΣ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΠΙΑ ΟΛΟ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΖΙ ΣΑΣ. ΝΑ ΣΑΣ ΕΧΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥΣ. ΝΑ ΣΑΣ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟ ΓΝΗΣΙΟ ΑΤΟΦΙΟ ΤΡΟΠΟ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗΣ ΡΟΗΣ!  ΔΙΟΤΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΣΑΣ ΠΡΟΣΕΦΕΡΑΝ ΣΤΕΡΩΝΤΑΣ ΤΟΣΑ ΚΑΙ ΤΟΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ, ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΠΟ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΣΑΣ. ΑΠΟ  Β Ι Τ Σ Ι Ο  ΡΕ, ΑΠΟ ΜΑΖΟΧΙΣΤΙΚΟ ΒΙΤΣΙΟ ΤΑ ΕΚΑΝΑΝ. ΒΙΤΣΙΟΖΟΙ ΑΝΩΜΑΛΟΙ ΚΑΙ ΔΙΕΣΤΡΑΜΜΕΝΟΙ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΑ ΚΑΙ ΨΥΧΙΚΑ ΗΣΑΝ!!!

ΑΝΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΔΩ!!!  Κ Α Ν Τ Ε  ΤΟ !!!!!!!!   ΕΧΕΤΕ ΤΟΥΣ ΜΕΖΕΔΕΣ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ???? ΛΟΓΙΑ. ΛΟΓΙΑ.

Δεν προσδοκώ ΚΑΤΙ, δεν περιμένω ΚΑΤΙ! ( Ίσως να μου λείπει Β12 και μαγνήσιο). SO WHAT? Άντε και καλή και πολύ τύχη. Θα την χρειαστείτε επειγόντως, αν δεν έχετε πρώτα σπουδάσει το επάγγελμα γονιός σαν να σπουδάζατε ιατρός! Πάρτε το επιτέλους χαμπάρι ότι ιατρός και γονιός το ίδιο αντικείμενο έχουν. ΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙΣ !

Από τότε που γνωρίζω τη λαϊκή σοφία “ο καλός ο καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται”, είχα παράλληλα και την απορία ΤΙ είναι αυτό που κάνει έναν καπετάνιο καλό. Μίλησα με καπετάνιο. Δεν με βοήθησε. Κοιτάζω εμένα. Κοιτάζω τον μπατζανάκη μου. Έτος 2011μ.Χ. Η απορία μου έχει επιτέλους λυθεί! Σέβομαι και εκτιμώ ΠΙΑ (για φαντάσου!) τον μπατζανάκη μου υπερθετικά. Σαν οικογενειάρχης (=καπετάνιος της οικογένειας) και πατέρας… ΠΕΤΥΧΕ!!! Κοιτάζει τον εαυτό του στον καθρέφτη κι αυτός του νεύει το “όλα καλά!” με την γνωστή χειρονομία της μισής περιστροφής του καρπού με τις άκρες των δείκτη και αντίχειρα ν’ ακουμπάνε μεταξύ τους.

Ενώ ο δικός μου μού πετάει μέσα από τον καθρέφτη μια ξεγυρισμένη 3D μούντζα τόσο ρεαλιστική, που κάνω πέρα μην κολλήσει η παλάμη του στη μούρη μου. Και δεν το κάνει με μίσος ή απέχθεια. Νοιώθω το αίσθημα του για μένα. Είναι το “ε δεν τρώγεσαι βρε αδερφέ, δεν τρώγεσαι”. Το επαξίως κερδισμένο έπαθλο μου! Τουλάχιστον παρηγορούμαι με την σκέψη ότι τόση πια αποτυχία στη ζωή μου, αποτελεί ΚΑΤΟΡΘΩΜΑ! Άρα κάτι κατάφερα κι εγώ! Δεν είμαι τίποτα. Παρηγοριά στον άρρωστο θα μου πείτε. ΚΑΙ αυτό το αντελήφθην.

Α! Είναι και ο φίλος ο δήμαρχος (παρατσούκλι). Ναι βέβαια. Λέει και το πιστεύει, ότι αυτή τη στιγμή να φύγει από τη ζωή, θα φύγει ευχαριστημένος. Αυτός ναι! ΑΔΥΝΑΤΩ ΝΑ ΠΩ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ ΓΙΑ ΜΕΝΑ. ΑΔΥΝΑΤΩ!

Άχθος αρούρης! Α ρε Όμηρε με την Ιλιάδα σου! Υπήρξε εποχή που “ήθελα” ανάμεσα στα τόσα άλλα, να μάθω (κι ακόμα επιθυμώ) να μάθω τα δικά σου ελληνικά Όμηρε μου αγαπημένε. Άχθος αρούρης! Μόνο που οι κινέζοι λένε “οι μεγάλες ψυχές έχουν ΘΕΛΗΣΗ, οι αδύναμες έχουν απλώς επιθυμίες”. Ή προφήτης ή μάγος πρέπει να ήταν ο προκομμένος τότε στα 18 μου, που μου πέταξε στα μούτρα το “χαμένε, ε χαμένε, θα γίνεις ποτέ σου εσύ άνθρωπος? Ένας χαμένος είσαι”. Όχι βέβαια ότι ο ίδιος ήταν άνθρωπος… Σημασία έχει ότι ΔΕΝ ΤΟ ΕΒΓΑΛΑ ΨΕΥΤΗ. Ααα! Όλα κι όλα. Εγώ τον σεβόμουν τον πατέρα μου! Γίνεται αυτόν που σέβεσαι και δει τον πατέρα, να τον βγάζεις ψεύτη? Α πα πα! Σας παρακαλώ δηλαδή!

Ευτυχώς που από ‘δω είμαι περαστικός. Ευτυχώς που κάποιο ζωτικό όργανο κάποια στιγμή θα σταματήσει να λειτουργεί και τότε και για μένα… “ΟΛΑ ΚΑΛΑ!”

Κι αν προλάβω και δω ότι τα παιδιά μου τελικά  Δ Ε Ν  ακολούθησαν το δικό μου μονοπάτι πατώντας στα χνάρια μου, ότι έγιναν χρήσιμοι άνθρωποι για τον εαυτό τους πρώτα, κι έπειτα για τους συνανθρώπους τους, τότε το “ΟΛΑ ΚΑΛΑ” θα είναι ΟΛΑ ΑΡΙΣΤΑ και θα μπορώ να συνάδω με τον φίλο δήμαρχο. Τότε μόνον!

ΕΛΕΗΜΟΝ ΚΑΙ ΛΥΤΡΩΤΗΣ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ, ΠΑΡΑ ΝΑ ΔΩ ΟΤΙ ΜΕ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝ ΣΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ! ΤΟ  Μ Ο Ν Ο  ΠΙΑ ΠΟΥ ΜΕ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΙ ΚΑΙ ΛΥΝΕΙ ΤΑ ΓΟΝΑΤΑ!

Διότι αγάπες μου, ψυχές μου, ζωές μου, πνοές μου και καρδιές μου, ΕΧΕΤΕ ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ . Αλλά σας το λέω εγώ ο ίδιος, να την βράσετε!!! Αφού ων μαλακοπίτουρας, δεν ήμουν πατέρας-καπετάνιος να σας ταξιδέψω στη ζωή, να σας την μάθω και προετοιμάσω για τη ΖΩΗ. Η Ψιττάλια όλη στα μούτρα μου!
ΟΜΩΣ, …..ΥΠΟΛΟΓΙΖΩ (δεν ελπίζω), ΣΤΟ ΛΑΘΟΣ ΠΟΥ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΑΝΤΙΛΗΦΘΕΙΤΕ ΔΙΑΠΡΑΞΑΤΕ ΕΝΩΠΙΟΝ ΜΟΥ. ΓΝΩΡΙΖΩ (δεν πιστευω) ΟΤΙ ΔΙΑΘΕΤΕΤΕ IQ, ΔΙΟΤΙ ΕΝ ΕΙΔΗ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟΥ ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΤΟ ΑΠΟΚΑΛΥΨΑΤΕ !!!   
MAKE USE OF IT για τ’ όνειρο σας ρε γαμώτο !!!


Θα ήταν μεγάλη απρέπεια δήθεν να ξεχάσω την πρώην συμβία μου. Ξέρεις καλή μου… δεν έχουν αλλάξει και πολλά. Στα βασικά, δεν άλλαξε σχεδόν τίποτα. Διαφωνώ μαζί σου όπως και τότε. Το δικό σου αν δεν γίνει χαλιέσαι. Το δικό μου δεν περνάει διότι ΔΕΝ είμεθα άνδρας να το (δι)αισθανθείς και σεβαστείς. –Ακόμα!!! Όμως σε νοιάζομαι όπως και τότε. Στις λεπτομέρειες, άλλαξαν σχεδόν όλα. Αλλά οι λεπτομέρειες κάνουν την διαφορά! Trust me! Με τόσους και τόσους αγώνες MotoGP που έχω δει, ναι οι λεπτομέρειες κάνουν την διαφορά του πρώτου από τον τελευταίο. Κάτι ακόμη! Επειδή πάντα μπέρδευες την θυσία με την αγάπη, να προσέχεις τον εαυτό σου. Να ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ για να έχεις για σένα και για τις δυο περιουσίες μας!

Είναι απίστευτο, δεν χωράει στο μυαλό μου η ΤΕΡΑΤΩΔΩΝ ΔΙΑΣΤΑΣΕΩΝ και ΕΚΚΩΦΑΝΤΙΚΟΥ ΘΟΡΥΒΟΥ κενή “ζωή” μου. Μια ατομική βόμβα, τόσο πάταγο δεν κάνει!!! Ούτε τόση ερήμωση αφήνει πίσω της!!!! Και μετά συλλογίζεσαι τα περί «ο πολεμιστής της ζωής» « ο δρόμος του πολεμιστή». Και πιο μετά μένεις με την απορία! Σ’ αυτό το ερημωμένο πεδίο και σ’ αυτή την ηλικία να θέσεις σκοπούς; Στόχους; ΟΝΕΙΡΕΥΤΕΙΣ; -σα ν’ ακούω ένα ανατριχιαστικό γέλιο από το υπερπέραν. Είσαι στη μέση του ΤΙΠΟΤΑ!!! Την ξέρω την απάντηση. Όλα βρίσκονται στο νου σου, θα μου πείτε εσείς οι πολεμιστές της ζωής. Έχετε μπερδέψει τις δυο πραγματικότητες, την έξω και την έσω. Η έξω είναι αυτή που είναι, η έσω είναι το μέρος της έξω όπως το αντιλαμβάνεσαι μέσα από τα νοητικά σου φίλτρα και εγκαθίσταται ως περιβάλλον εργασίας αλά Windows (άντε Linux για κάποιους) και αποτελεί πλέον την «πραγματικότητα σου» στην οποία άλλωστε και ζεις (την θυμάστε την πάλε ποτέ μαύρη MS-DOS πραγματικότητα)!!! Κάλλιστα αλλάζεις φίλτρα αλά photoshop και αφαιρείς την εικόνα του ερημωμένου τοπίου. Ε ΚΑΙ???  Έπαψε να υπάρχει? Είναι μια ΑΝΑΛΗΘΕΙΑ? Όχι δα. Θα μου επιστήσετε επίσης την προσοχή και στο να προσέχω τα λόγια μου διότι μεταφέρουν ενέργεια. Δηλαδή αν μια ατομική βόμβα την αποκαλέσω ατομικό 30φυλλο, έχει χάσει την καταστρεπτική της δύναμη? Και εν τέλει ασφαλώς και αληθεύει η φράση:

« Αν δεν έχεις σκοπό στόχους ΟΝΕΙΡΑ, ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΖΕΙΣ».

Τι λέω τόση ώρα ο μαλακοπίτουρας!

Επί του πιεστηρίου!

 

 Όπως και το παλληκάρι ο Σιμονσέλι, που έχασε τη ζωή του ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΖΟΥΣΕ Τ’ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ! Διότι όπως περιγράφω στην εικόνα (από την εποχή που αρεσκόμουν να νουθετώ τα παιδιά μου εγώ ο άνους, ναι μπορείτε να γελάσετε!), στη ζωή όντας ζωντανός ΜΕΤΕΙΧΕ! Χωρίς εγγυήσεις! Αυτό που κάνουν οι μαχητές. Ζουν την κάθε μέρα σαν να γνώριζαν ότι ήταν η τελευταία τους (300!). Αύριο? Ποιο αύριο! Ξέρεις αν θα υπάρξει? Σημασία έχει στην τελική, ότι ζούσε την ζωή του ως ο εαυτός του και όσο ήταν ζωντανός, ζούσε ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ! Τώρα που πέθανε, γι αυτόν ΤΙΠΟΤΑ ΠΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ!!! Τι σημασία έχει αγαπητέ Σιμονσέλι πόσο έζησες? Σημασία έχει ΠΩΣ έζησες!!! Να την βράσεις την ποσότητα αν δεν έχει ψήγμα ποιότητας. Ας έχεις ποιότητα κι ας είναι μια στάλα ποσότητα! Είτε κύπελλο είτε βυτίο η ζωή σου, ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΙΓΚΑ ΓΕΜΑΤΟ στο ραντεβού σου με τον θάνατο. Δείτε τα συγκλονιστικά που ειπώθηκαν από τους πατέρα και μάνα αυτού του αγωνιστή. Ο πατέρας: «Του δίδαξα να είναι μαχητής, να μην τα παρατά ποτέ. Δεν ξέρω αν αυτό ήταν καλό ή κακό. Την Κυριακή ήθελε να κερδίσει και ήξερε ότι μπορούσε να το κάνει καλά. Δεν ξέρω εάν έκανα καλά… Εάν ήταν σωστό… Εάν ήταν λάθος… ».       Η μητέρα: «Στη ζωή αν δεν κάνεις αυτό που θέλεις, το μετανιώνεις και σίγουρα δεν του συνέβη αυτό». Σιμόνε! Αδυνατώ με λόγια, αλλά με 58 ξερογκαζιές μαχηταρά μου για πάρτη σου και μ’ αυτό το μουσικό νέκταρ Orianthi PRS Lights of Manos @ NAMM 2006, σπονδή στο σημείο όπου ως όπλο έσπασες, σου απονέμω φόρο τιμής!

ΑΛΛΑ ΡΕ ΓΑΜΩ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ ΓΑΜΩ, ΚΑΝΕΙΣ Ο,ΤΙ ΞΕΡΕΙΣ ΚΑΙ ΞΕΡΕΙΣ Ο,ΤΙ ΕΧΕΙΣ ΜΑΘΕΙ!!! ΟΥΔΕΙΣ ΜΟΥ ΕΜΑΘΕ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΩ! ΚΑΙ ΩΣ ΕΝΗΛΙΞ 18+ ΠΙΑ, ΔΕΝ ΦΡΟΝΤΙΣΑ ΝΑ ΜΑΘΩ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ. ΧΡΟΟΟΝΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΕΩΣ ΤΑ 48+. ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ ΚΑΙ Ο ΜΗΛΙΩΚΑΣ, ΒΛΑΜΕΝΟ, ΚΟΘΩΝΙ, ΠΑΛΙΟΦΛΩΡΟΣ ΚΑΙ ΜΑΛΑΚΑΣ ΗΜΟΥΝ! ΜΙΑ ΑΛΥΣΙΔΑ ΑΠΟΤΥΧΙΩΝ ΚΑΤΑΦΕΡΑ ΝΑ ΠΛΕΞΩ. ΨΕΜΜΑΤΑ!!! ΑΜΑΡΤΙΩΝ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΠΩ. ΔΕΝ  Α Ν Τ Ε Χ Ε Τ Α Ι ΤΟΣΗ ΑΜΑΡΤΙΑ!!!

ΑΧΘΟΣ ΑΡΟΥΡΗΣ! Που σημαίνει ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙΣ ΣΤΗ ΓΗ, ΠΑΡΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΒΑΡΟΣ ΓΙ ΑΥΤΗΝ ΠΕΡΠΕΤΩΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΤΗΣ!! ΚΑΙΡΟΣ ΓΙΑ ΛΑΧΑΝΑ ΚΑΙΡΟΣ ΓΙΑ ΠΑΡΑΠΟΥΛΙΑ! Ο ΚΑΙΡΟΣ ΜΟΥ ΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΡΑΔΙΚΙΑ! ΚΑΙ ΩΣ ΛΙΠΑΣΜΑ ΤΟΥΣ (αφού πρώτα θρέψω κάθε λογής και είδους σκουλήκι) ΘΑ ΕΠΙΔΕΙΞΩ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΜΙΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΧΡΗΣΙΜΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΑΝΤΖΑΔΑ ΜΟΥ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ!!!

Αλλά είπαμε. Έναν τελευταίο σκοπό. Minimum 2 years, maximum 4 years. Υπομονέισον!
(εκ του μένω ΚΑΤΩ από). Υπάρχει όμως και το Επιμονέισον! Ή τουλάχιστον, Αναμονέισον!

 

Και σ’ αυτό το σημείο… με την μουσική συντροφιά

της Amy Winehouse – Back to Black

των σαυροειδών SeikimaII – Stainless Night

των Whitesnake – Ain’t no love in the heart of the city

των γιαπωνέζων Ancient Myth – Seed

των καναδών Forgotten Tales – Far away

του Jimi Hendrix – All along the watchtower

των Cromok – I don’t belong here

της χαριτωμένης γιαπονεζούλας 17586063
με το The Sentinel.mp4 και το Mr. Crowleyのギターを弾いてみた.flv

της ανωνύμου με το X-Japan – Rusty Nail- もっぴ【弾いてみた.flv

της άααλλης χαριτωμένης Nikumanguitar – Can’t Beat Air Man.flv

και της εκπληκτικοτρομερής Orianthi στο PRS Lights of Manos @ NAMM 2006.flv (η σπονδη στον Simoncelli)

ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΖΟΥΝ (ή έζησαν γι άλλους) ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ, ΤΗΝ ΕΥΣΤΟΧΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ. Αν και κορίτσια τα τελευταία και συγγνώμη για την έκφραση, αλλά δένει, τις ξεμ@#^ιάζουν τις κιθάρες τους. Άντε φτάσε σ’ αυτό το επίπεδο χωρίς σκοπό. ΑΚΑΜΠΤΟ σκοπό!!! Χωρίς το «να κοιτάς εκεί που θέλεις να πας, αλλιώς θα πας εκεί που κοιτάς».

Κι εγώ «ήθελα» να γίνω Φυσικός με το μικρόβιο να μη λέει να ψοφήσει (ποιές αμαρτίες μου να πρωτοθυμηθώ στο Wuerzburg, αλλ’ όμως και τότε που ρώτησα τον καθηγητή μου αν ο Einstein ήταν νυχτερίδα, ποια θα ‘ταν η ερμηνεία της σχετικότητας, ο καθηγητής με κοίταζε σα να ‘βλεπε ζωντανό τον Φύρερ) , που «ήθελα» στην Ελληνική Αγωγή να μάθω να ομιλώ τη γλώσσα των θεών (δυο μήνες αλησμόνητοι, μόνο τη μυρουδιά πήρα), που «ήθελα» να μάθω υπολογιστές άλλες γλώσσες και δίκτυα (το κομοντοράκι το 64 ακόμα το ‘χω για… μπιμπελό!). Και η κατάληξη? Κοντά 50, μόνος σε μια ελεεινή γκαρσονιέρα, μάλλον πρώην αποθήκη, με συνολικό συσσωρευμένο πλούτο όλα αυτά τα χρόνια δουλείας (ο τόνος είναι στη θέση του) -1000€ (ΜΕΙΟΝ 1000 ΕΥΡΩ!).

ΓΙΑΤΙ? ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΗΡΑ ΧΑΜΠΑΡΙ (ποτέ μου) ΟΤΙ Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΕΔΙΟ ΜΑΧΗΣ, Ή ΕΣΤΩ ΠΙΣΤΑ MotoGP, ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΞΟΠΛΙΣΜΕΝΟΣ, ΕΞΟΠΛΙΣΜΕΝΟΣ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ ΜΕ ΝΟΗΤΙΚΑ ΚΑΙ ΨΥΧΙΚΑ ΟΠΛΑ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΜΕΝΟΣ ΣΤΗ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΛΜΗΣΕΙΣ ΝΑ ΜΠΕΙΣ ΜΕΣΑ.

Αλλά αν δεν έχεις συναίσθηση, συνείδηση, επίγνωση του ΠΟΥ βρίσκεσαι, ούτε που θα προλάβεις να πάρεις χαμπάρι τι έγινε. Κι αν το πάρεις τελικά, είσαι ήδη τελειωμένος, άρα πάλι δεν πρόλαβες.

ΑΣΕ ΔΕ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΜΟΥ. ΕΦΕΡΑ ΜΕΝ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΗ ΖΩΗ, ΤΑ ΠΕΤΑΞΑ ΔΕ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΜΑΧΗΣ ΓΥΜΝΑ, ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟ.

ΓΙ ΑΥΤΟ ΤΡΟΜΑΖΩ ΚΑΙ ΜΟΥ ΛΥΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΓΟΝΑΤΑ (αγαπημένε μου Όμηρε) ΣΤΗ ΣΚΕΨΗ ΑΝ ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΝ. ΜΕ ΤΗ ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΖΩΗ (ΖΕΩ=ΚΑΙΩ) ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙΣ!

                                                     στερνή μου γνώση να σε κάνω τώρα ΤΙ ???

Ακούω και κάποιους να απορούν με την αγνωμοσύνη μου και να με ρωτούν «μα καλά, χάθηκε λίγη δα ευγνωμοσύνη? που έχεις ακοή ν’ ακούς το αγαπημένο σου κελάηδισμα της ηλεκτρικής κιθάρας, που έχεις οπτίλους να βλέπεις τα συναισθήματα των παιδιών σου να μορφίζουν στα πρόσωπα τους, όσφρηση να μυρίζεις την ακαταμάχητη οσμή της σαρδέλας καθώς τηγανίζεται και τόσα άλλα μικρά και καθημερινά!» Ναι, έχω απ’ αυτό που ρωτάτε! Μα… όπως λέμε στα μαθηματικά, αποτελεί αυτό την ικανή και αναγκαία συνθήκη για ν’ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΖΕΙΣ? Εγώ είμαι ευγνώμων, αλλά κι εσείς ρε παιδιά σοβαρευτείτε λίγο, μην αμαρτάνετε της ουσίας, ήτις εστί…

ΖΗΝ ΘΡΩΣΚΩΝ ΑΝΩ ΚΑΙ ΟΥΧΙ ΥΠΟ Ή ΠΕΡΙΞ! ΘΕΛΕΙ ΑΡΕΤΗ ΚΑΙ ΤΟΛΜΗ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!

Πως εννοεί το τελευταίο τρίπτυχο ένας άνους όπως ο γράφων? Έτσι:
Πάρτε π.χ. ένα κομμάτι χύμα μέταλλο. Αποκτά ΥΠΕΡΑΞΙΑ(καμία σχέση με μαρξισμό) όταν γίνει ΟΠΛΟ! Και για να γίνει τέτοιο, πρέπει να περάσει από φωτιά σφυρί και αμόνι. Ξέρατε ότι το υπέρτατο σπαθί
KATANA απαιτεί περί τα δυο χρόνια καθημερινής πολύωρης κατεργασίας (=βασάνων) απαράμιλλης δεξιοτεχνίας, πριν παραδοθεί στον ιδιοκτήτη του? Αν ήταν άνθρωπος θα έπρεπε πρώτα να τολμήσει κάτι τέτοιο και μετά να υποστεί την οπλοποίηση του για να καταστεί ΟΠΛΟ! Όπλον σημαίνει εργαλείο(παλιό καλό λεξικό, ΟΧΙ Μπαμπινιωτικό κλπ). Εργαλείο πολέμου, άρα ξίφος θώραξ ασπίς, εργαλείο νοικοκυράς, άρα κατσαρόλες και κουτάλες, εργαλείο τεχνίτη, άρα πένσες κατσαβίδια βίδες. Εργαλείο ελλόγου, άρα ΝΟΥΣ. Ένας νους  ποιότητας Katana και ισχύος φωτόσπαθου Τζεντάι ε?? Ποιος όμως δύναται ν’ αντέξει την ανείπωτη διαρκή επίπονη καταπόνηση παίδευση για να καταστεί τέτοιος? Βλέπετε πόσο ορθώς ίσταται η κινεζική παροιμία? Οι δυνατές ψυχές και οι αδύνατες? Κι αν είσαι αδύνατη, όχι ότι δεν μπορείς, άλλα πρώτα πρέπει να μεταστοιχειωθείς σε δυνατή. Η μεταστοιχείωση σου απλώς αποτελεί το νηπιαγωγείο σου, σε αντίθεση με τις δυνατές που πάνε κατευθείαν δημοτικό, δηλαδή κατευθείαν στη μάθηση εκπαίδευση αρετοποίηση, στην οπλοποίηση τους! (και βέβαια από τις αγαπημένες μου ο πόλεμος των άστρων, βουνό που φαίνεται κολαούζο δεν χρειάζεται).

ΣΗΜ: Δεν είναι το ίδιο να πας στα 5 σου δημοτικό και στα 50 σου και στα 150 σου, σ’ ένα σύμπαν όπου ο χρόνος ρέει προς μια μόνο κατεύθυνση και ΔΕΝ υπάρχει restart game.

Άλλοι ζουν στον Ερμή και είναι γοητευμένοι από την θέα του ζωοδότη Ήλιο, και άλλοι ζουν στον Πλούτωνα και είναι από-γοητευμένοι από τον ζωοδότη Ήλιο. Σε ποιόν πλανήτη θα βρεθείς εξαρτάται από τις συνειδητές ή ασυνείδητες επιλογές σου. Οι συνειδητές είναι προϊόν νου-εργαλείου, ενώ οι δεύτερες προϊόν νου… νου……… ποιού νου? Α στερητικό του (συν + οίδα)! Οπότε ούτε καν επιλογές δεν είναι, διότι η επιλογή εμπεριέχει το λέγω τον λόγο την λογική άρα τον ΝΟΥ. Τι είναι τότε? Ζάρια είναι. Κορώνα Γράμματα είναι. Ρουλέτα είναι. Εκβληθέν νετρόνιο ραδιενεργού πυρήνος είναι, όποιο απ’ όλα έκατσε!

 

ΟΠΛΟ (επ)άγει ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!!!       ΕΙΣΑΙ ΟΠΛΟ;;; ΕΛΕΥΘΕΙΝ ΕΡΑΣ. ΕΙΣΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ!!!

 

Κομπρέντε αμίγγο? (ναι σε μένα μιλάω). Οι πολεμιστές ας συνεχίσουν με μια νέα στοχοθέτηση και στόχευση επ’ αυτού, οι δε raw materials (πρόβατα) ας συνεχίσουν να μηρυκάζουν ίνα αποτελούσειν αρίστην πρώτη ύλη δια τους ποιμένας των ή δια τους ελευθέρως διαβιούντες λύκους. Διότι αυτό είναι. ΠΗΓΗ ΠΡΩΤΗΣ ΥΛΗΣ!

(Μη βγάλει τώρα κάνας φιλόλογος κόκκινο στυλό! Το ‘κανε ήδη το Word.)

….σ’ αυτό το σημείο λοιπόν, λαμβάνει χώρα(sic) του πεφταστεριού “mythaon.wordpress.com”

by Mythaon Pontix (δεινομαλάκιον, όχι τρωκτικόν)

το

 

Τ Ε Λ Ο Σ

Τ Ε Λ Ο Σ

Τ Ε Λ Ο Σ
Στελάρας έφα: “η ζωή μου όλη ειν’ ένα τσιγάρο που δεν το γουστάρω κι όμως το φουμάρω”

Τ Ε Λ Ο Σ

Τ Ε Λ Ο Σ

Τ Ε Λ Ο Σ

Τ Ε Λ Ο Σ

Τ Ε Λ Ο Σ

Τ Ε Λ Ο Σ

Τ Ε Λ Ο Σ

Τ Ε Λ Ο Σ

Τ Ε Λ Ο Σ

………

 


ΑΠΟΔΟΧΗ (στις ερωτικές και όχι μόνο σχέσεις μας)

( Το κείμενο πάλι απο το Ξάνθη Φιλοσοφείν. Εγώ φταίω που θέτει ωραίους προβληματισμούς; )

Ένα από τα πιο αγαπημένα μας φρούτα, είναι το πορτοκάλι.

Όταν στύψετε ένα πορτοκάλι, τι θα πάρετε;

Χυμό πορτοκαλιού, θα μου πείτε…

Ακριβώς! Χυμό πορτοκαλιού. Είναι αδύνατον να στύψετε ένα πορτοκάλι, και να πάρετε χυμό φράουλας, ας πούμε…

Έτσι κάθε άνθρωπος θα σας δώσει αυτό που έχει ΜΕΣΑ του! Δεν μπορεί να σας δώσει τίποτα άλλο, παρά μόνον αυτό που έχει, όσο γερά και αν τον στύψετε…

Τα προβλήματα με τους συνανθρώπους μας, δημιουργούνται, γιατί θέλουμε να στύψουμε ένα πορτοκάλι και να πάρουμε χυμό φράουλας…

Απλά δεν γίνεται…

Σκεφτείτε το, την επόμενη φορά που θα έρθετε σε αντιπαράθεση με κάποιον.

Μπορεί να σας δώσει μόνον αυτό που έχει ΜΕΣΑ του!

 

~ ΣΗΜ Μυθάωνος,

Αυτό που δεν έχουμε καταλάβει είναι ότι στον έρωτα ειδικά, η έλξη αφορά τα εξωτερικά γνωρίσματα του άλλου ανθρώπου. Σαν εξωτερικά νοούμε και τα σωματικά,αλλά ΚΑΙ τα στοιχεία της προσωπικότητας του (πχ πρόσχαρος, ευαίσθητος, δραστήριος, σοβαρός, πλακατζής κλπ). Απλά κανείς από τους γονείς ή το σχολείο δεν μας δίδαξε ότι άλλο πράγμα οι ιδιότητες ενός ανθρώπου και ΑΛΛΟ πράγμα ο ίδιος ο άνθρωπος. Ένα παράδειγμα να βοηθήσω. Αυτό το έγγραφο που διαβάζεις αντιστοιχεί στον άνθρωπο.

  

Ένα βιβλίο ας πούμε, πρέπει ν’ αφιερώσεις χρόνο για να το διαβάσεις, για να γνωρίσεις την πληροφορία του. ΧΡΟΝΟ! Δεν γίνεται διαφορετικά.
ΥΓ. Ένα παράθυρο διαφυγείς μας δίνει ο Malet με την θεωρία της διττότητας του χρόνου. Πως την εφαρμόζεις? Μην με ρωτάτε, αν ήξερα, το πιθανότερο είναι να μην διαβάζατε αυτά που διαβάζετε τώρα!


Μήπως χαράμισες τη ζωή σου ; ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ

ΣΗΜ ~ Μυθάωνος

*1 ”….την παράτησε ….”.

Δηλαδή εάν ΔΕΝ την παρατούσε, τα χρόνια της θα άξιζαν αντί να είχαν πάει χαράμι;;; Πως γίνεται, με ποιά λογική τα χρόνια της θα είχαν πιάσει τόπο αν δεν την χώριζε. Τι αλλάζει με τον χωρισμό;;; Η ζωή ΤΗΣ η περασμένη και στις δυο περιπτώσεις την  ίδια ποιότητα δεν θα είχε, αφού από την μεριά της κατά τον ίδιο τρόπο θα την είχε διάγει;;; Δηλαδή για να καταλάβω, ο χωρισμός λειτουργεί σαν διακόπτης που αλλάζει την ποιότητα των χρόνων της!!!     Εκπληκτικοτρομεροοοοοό!!!

Πόσο πιο παράδοξη είναι η περίπτωση εάν δεν υπάρχει ΚΑΝ άλλη γυναίκα!!! Όταν απλώς δεν άντεξε πια να του δίνονται μονάχα όλα αυτά τα ανούσια για ‘κείνον, και τίποτα και ποτέ από αυτά που είναι σημαντικά , ουσιώδη, αναγκαία(**) για το πρώτιστο κομμάτι μας, την ΨΥΧΗ βρε αδερφέ. Και πάμε στους ναούς του Θεού της αγάπης! Ε; Ήμαρτον!!! Φαγητό, σίδερο, λάντζα, κουλός αν δεν είσαι, τα κάνεις και μόνος σου. Αυτό που έχει ο άνθρωπος ανάγκη πάνω απ’ όλα, επειδή αφορά την ψυχή, ΔΕΝ μπορεί να το κάνει μόνος του. Και αυτό είναι η αγκαλιά , το φιλί, το χάδι, η ΑΓΑΠΗ γι’ αυτό που είναι και μόνον, όχι γι αυτά που (κατ)έχει. Αλλά προφανώς η ψυχή δεν είναι για όλους το Νο1. Τότε γιατί προσέρχονται στους ναούς; Και τι ζητάνε πέραν της υγείας; Αλλά και αυτήν για ποιόν σκοπό την αιτούνται; Και γιατί μόνον την σωματική; Επειδή μήπως για πολλούς οι περιουσίες είναι το Νο1; Και διαλέγουν λάθος λέξη, διότι περί ουσίας δεν πρόκειται. Περί πλούτου και πλουτισμού πρόκειται! Για πράγματα που δεν θα πάρει κανείς μαζί του πεθαίνοντας. Μόνο αυτά που έχει τις μέσα του, στην ψυχή του, στην ουσία του, είναι περιουσία! Αυτήν θα πάρει μαζί του! (**)Ανάγκη είναι αυτό, που χωρίς αυτό πεθαίνεις!!!

*2. “πάντα πρόθυμη να τον ακολουθήσω οπουδήποτε και να ικανοποιήσω κάθε επιθυμία του ”.

Και τι κλαυσίγελος είναι να συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Δηλαδή πάντα να πρέπει εσύ να ακολουθείς οπουδήποτε αυτή πορεύεται και συνήθως είναι το “όπως πάν’ και οι πολλοί”! Και κάθε επιθυμία της φυσικά! Οι δικές σου επιθυμίες είναι απλά ασημαντότητες. Όλα πρέπει να γίνονται όπως ορίζει η σύζυγος. Από το χρώμα της κάλτσας σου μέχρι το χρώμα της οικίας. Αδυνατεί να χαρεί μαζί σου εάν πράττοντας αυτό που σε χαροποιεί δεν τυγχάνει της εγκρίσεως της. Βέβαια μέσα στην τύφλωση που προκαλείται από τον πληγωμένο εγωισμό και ως ένα βαθμό είναι κατανοητό, δεν μπαίνει καν στη διαδικασία μήπως και η άλλη πλευρά θεωρεί (εγωιστικά και αυτή) ότι έδωσε τα πάντα. Όπως η εγκατάλειψη τόσων ΟΝΕΙΡΩΝ ΖΩΗΣ, απλά και μόνον για χάρη της επιθυμίας της αγαπημένης του, ελπίζοντας ότι θα πάρει κι αυτός χαρτάκι προτεραιότητας με μικρό αριθμό! Αλλά βλέπεις οι δικές της επιθυμίες (πάντα εστιασμένες στην ύλη), στέκονταν τόσο συμπαγώς η μια δίπλα στην άλλη, που χώρος για δικιά σου δεν υπήρχε, ούτε χαραμάδα! Βέβαια  η εγκατάλειψη ονείρων είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον ρόλο μέσα απο τον οποίο λειτουργείς και έχεις ταυτιστεί μ’ αυτόν. Βλεπε (*3).

*3. “Έχασε τον εαυτό της μέσα στους ρόλους της συζύγου και της μητέρας. Αυτό την είχε καθοδηγήσει η κοινωνία να κάνει “.

Εμ! Έτσι είναι. Η κοινωνία, αλλά πρωτίστως η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ. Ακολουθείς τα πρότυπα, τα διδάγματα, τα ήθη, τις πεποιθήσεις κλπ της κοινωνίας ΑΚΡΙΤΑ. Αυτά που έμαθες, αυτά ξέρεις, αυτά και μόνον μπορείς να κάνεις. Μπορείς να κάνεις μουσακά αν δεν ξέρεις? Πρώτα πρέπει να ξέρεις. Και για να ξέρεις πρέπει πρώτα να μάθεις. Για “τρουφον λε παπιγιον”, φτου κι από την αρχή πάλι το τρίπτυχο Μάθε-Γνώριζε-Κάνε. Τόσο απλά είναι τα Πράγματα! Όταν μικρό παιδί σου “φόρεσαν” τον ρόλο που τώρα παίζεις, σίγουρα ΔΕΝ έφταιγες τότε. Όμως από κάποια ηλικία και μετά το πέρας της εφηβείας, δεν θα ‘πρεπε ν’ αναρωτηθείς; Ιδίως τις στιγμές εκείνες που κυριολεκτικά νοιώθεις ο τρόπος που λειτουργείς να σε σφίγγει εν είδη ζουρλομανδύα; Να μείνεις ακίνητος και να αναρωτηθείς ΤΙ είναι ο τρόπος αυτός; Ότι είναι ΑΚΡΙΒΩΣ ο ρόλος που σου “φόρεσαν” με τον οποίο έχεις ταυτιστεί και δεν έχει καμία σχέση με τον άνθρωπο που είσαι. Όπως η διαφορά μεταξύ του ηθοποιού και του ρόλου που ερμηνεύει πάνω στη σκηνή!

*4 “…αν δεν αναπτύξεις το θαύμα που υπάρχει μέσα σου”.

Κάτω από αυτό το πρίσμα αναλυόμενα τα “χρώματα” των εμπειριών μου, με οδηγούν στο συμπέρασμα ότι καλώς έγιναν, δεν χαράμισα τα χρόνια μου! Και για τις όποιες επιλογές μου είμαι υπεύθυνος εγώ και μόνον εγώ! Δεν μπορώ να επιρρίψω ευθύνη και φταίξιμο σε άλλους, μολονότι θα ανακούφιζε ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ  το “εγώ” μου!!!

Άνθρωπε αν κάθε χρόνο δεν κάνεις ένα τσεκάπ ενδοσκοπικό, να δεις μήπως κατάντησες η σκιά του εαυτού σου, μήπως κατάντησες ένα αυτόματο ανθρωπόμορφο …….. ε! δικαίωμα σου ασφαλώς, αλλά ΣΟΥ.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΟΥ ΝΑ ΘΕΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΣΑΝ ΚΙ ΕΣΕΝΑ !!!

Σημ. Μυθάωνος: «Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό …»

Είμαστε τελικά;;; Συνοδοιπόροι; Και με τον ίδιο προορισμό κιόλας;
Όταν οι μεν εστιάζουν και συσσωρεύουν ύλη, οι δε το άυλο;
Ζούμε στο σύμπαν των αντιθέτων. Δυο επιλογές έχουμε. Ή εναρμονίζουμε τ’ αντίθετα, αλλά θέλει αρετή και τόλμη, ή … τραβάει έκαστος ένα “αϊ σιχτίρ” και τελειώνει εκεί η ιστορία. Υπάρχει κάτι πιο εύκολο άκοπο αναίσθητο άψυχο, από το δεύτερο;;;
Η ψυχή ΔΕΝ έχει “ΕΓΩ”. Η ψυχή απλώς “ΕΙΝΑΙ” !!! Όταν με την μάσκα του “εγώ” είσαι τόσο πολύ ταυτισμένος, όταν το σύμπαν στο οποίο ζεις είναι τόσο ΕΓΩ-κεντρικό, φυσικό ειναι να νοιώθεις σαν τον Al Pacino …. I’m in the daaark here!!!     ΚΙ ΟΤΑΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΑΙΔΙΑ ???
Κρίμα, αληθώς κρίμα να θέλεις να περάσεις, να θες να κολυμπήσεις στην απένατι όχθη ΜΕ όλες τις αποσκευές σου παρά το γεγονός ότι απέναντι ΔΕΝ τις χρειάζεσαι. Δεν είσαι σίγουρος όμως, η εμπειρία των άλλων δεν σου είναι ικανό επιχείρημα και έτσι επιμένεις να πας απέναντι κουβαλώντας τις αποσκευές σου. Μα ΔΕΝ γίνεται να κολυμπησεις, θα ΠΝΙΓΕΙΣ! Και τελικά μένεις πίσω, μόνο και μόνο για να μην απωλεσεις τις αποσκευές σου.
Ποιές είναι οι αποσκευές? Τα ΠΙΣΤΕΥΩ σου και οι ΦΟΒΟΙ σου! Yes truly, there’s daaark in there!

 

 

 

 

 

 

 

 

Δες κι αυτήν την εικόνα. Τι σου λέει? Σου λέει οτι η ψυχή ΕΙΝΑΙ φώς, διότι είναι ΦΩΤΕΙΝΗ ενέργεια. Και ΜΙΑ φωταχτίδα έχει την δύναμη να διαπεράσει το σκοτάδι. Και ελάχιστη επαφή με την ψυχή σου είναι αρκετή να δεις, να καταλάβεις ότι το σκοτάδι δεν είναι πραγματικότητα. Πραγματικότητα είναι αυτά που φωτίζει έστω και αυτή η μια φωταχτίδα!

 

 

 

 

 

 

 

 

Σ’ έναν τυφλό, άνθρωπο δηλαδή που ζει στο σκοτάδι, ΠΩΣ ΝΑ ΠΕΡΙΓΡΑΨΕΙΣ ΕΝΑ 30φυλλο ??? Απλά ΔΕΝ μπορείς.
Έτσι κι αυτός που απέκτησε και την ελάχιστη επαφή με την ψυχή του, την ουσία του ως ανθρωπίνου όντος.


Μήπως χαράμισες τη ζωή σου ;

Απο τον ιστότοπο του Ξάνθη Φιλοσοφείν

http://nekthl.blogspot.com/2010/03/blog-post_20.html

 
(Εσύ η χωρισμένη)

Στην παρέα η σαρανταπεντάρα κυρία ξεχώριζε. Δεν άφηνε κανέναν να μιλήσει ! Το αγαπημένο της θέμα ; Ο πρώην άντρας της που πρόσφατα την παράτησε για μια αρκετά νεαρότερη γυναίκα. *1

«Χαράμισα τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου μαζί του. Έκανα ό,τι περνούσε από το χέρι μου για να είναι  ευχαριστημένος»

«Τι ακριβώς έκανες ;» την ρώτησα

(Να προσέχετε τις ερωτήσεις σας. Είναι πολύ πιο επικίνδυνες από τις απαντήσεις. Ο άλλος πολλές φορές θεωρεί ότι δέχεται επίθεση)

«Ρωτάς τι έκανα ; Και τι δεν έκανα ! Το φαγητό του ήταν πάντα έτοιμο στην ώρα του, μόλις γύριζε από τη δουλειά. Τα ρούχα του πάντα πεντακάθαρα και σιδερωμένα. Το σπίτι έλαμπε και όλα ήταν στη θέση τους. Κι εγώ τόσα χρόνια πάντα πρόθυμη να τον ακολουθήσω οπουδήποτε και να ικανοποιήσω κάθε επιθυμία του.» *2

«Λυπάμαι» της είπα, «αλλά έχω την αίσθηση ότι πράγματι έχασες τα χρόνια σου»

«Είδες που συμφωνείς ! Αλλά τι εννοείς ακριβώς ;»

«Μα όλα αυτά που αναφέρεις καλή μου, δεν είναι τα ουσιαστικά. Καλό φαγητό θα μπορούσε να πληρώσει σε ένα εστιατόριο και τα ρούχα του να τα καθαρίσει στο καθαριστήριο.Ακόμη και το σεξ σήμερα πολύ εύκολα μπορείς να το αγοράσεις.Για τον εαυτό σου τι έκανες αυτά τα χρόνια;»

«Που να βρεθεί χρόνος για μένα ; το σπίτι, ο άνδρας μου, τα παιδιά …»

Έχασε τον εαυτό της μέσα στους ρόλους της συζύγου και της μητέρας. Αυτό την είχε καθοδηγήσει η κοινωνία να κάνει.*3 Αυτό νόμιζε ότι ήταν το ουσιαστικό. Ήταν όμως αρκετό; Ποτέ δεν μπήκε στον κόπο να ρωτήσει τον εαυτό της τι ήταν ουσιαστικό για κείνη, ποιες ήταν οι δικές της ανάγκες, ποια ήταν η δική της αξία. Ποτέ δεν μπήκε στον κόπο να αναζητήσει τον πραγματικό της εαυτό. Ο σύζυγος μετά από τόσα χρόνια ρουτίνας βρήκε πολύ πιο ενδιαφέρουσα την νεαρή κυρία και στο πρώτο φλερτάρισμα ξέχασε αμέσως τα καθαρά σεντόνια και το ζεστό φαγητό. Δεν μπορείς να δώσεις τον καλύτερο εαυτό σου αν δεν αναπτύξεις το θαύμα που υπάρχει μέσα σου. *4 Και το θαύμα που έχει κάθε άνθρωπος είναι η μοναδικότητά του. Κανένας άνδρας δε θα μπορούσε να εγκαταλείψει αυτή την γυναίκα αν ήταν σε θέση να ανακαλύψει την μοναδικότητά της και το απεριόριστο του εαυτού της και να το μοιράσει με τον σύντροφο της. Η γυναίκα αυτή όμως δεν έκανε τον κόπο να κοιτάξει μέσα της και μπήκε μέσα στο πετσί του ρόλου που της είχαν παρουσιάσει οι άλλοι σαν σημαντικό, φτάνοντας έτσι να χάσει τον πραγματικό εαυτό της. Η αλήθεια είναι όμως πως ποτέ δεν χάνουμε τον εαυτό μας οριστικά. Πώς να χάσεις κάτι που πάντα το κουβαλάς μαζί σου ; Το λάθος μας είναι ότι το ψάχνουμε έξω από μας. Είμαστε σίγουροι πως τα ουσιαστικά πράγματα κάπου αλλού πρέπει να βρίσκονται. Κι όμως είναι φορές που το νιώθουμε μέσα στα σωθικά μας να φωνάζει. «Είμαι εδώ ! Μέσα σου ! Κοίτα με! Βγάλε με έξω! Ανάπτυξέ με! Μοιράσου με, με τους άλλους !» Τότε η αναζήτησή σου στρέφεται στο σωστό δρόμο. Τότε ανακαλύπτεις ένα κομμάτι από την Ουσία.
“Μέσα μας υπάρχει κάτι αναλλοίωτο και παραμένει πάντοτε στην ίδια ουσία και μπορούμε να το ονομάσουμε εαυτό ή ντάρμα (συμπαντικό νόμο) … αυτό που αλλάζει είναι μόνο ο νους … ντάρμα είναι η απελευθέρωση απ όλα εκείνα που έχεις ταυτιστεί … όταν ψάχνεις να το γνωρίσεις (με τον νου), δεν μπορείς να το βρεις, δεν μπορείς να το κρατήσεις μα δεν μπορείς και να το χάσεις (γιατί πάντα το έχεις) … γίνεται αντιληπτό μόνο όταν είσαι χαλαρός και χωρίς σκέψεις”

~Μποντιντάρμα – ο ιδρυτής του ΖΕΝ

                                               Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό …


Συγκλονιστική ιστορία μάνας…

Από τον ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗ http://trelogiannis.blogspot.com/2011/01/blog-post_9227.html

Η μητέρα του είχε μόνο ένα μάτι. Ντρεπόταν γι’ αυτήν, κι ώρες – ώρες την μισούσε. Η δουλειά της ήταν μαγείρισσα στη φοιτητική λέσχη. Μαγείρευε για τους φοιτητές και τους καθηγητές για να βγάζει τα έξοδά τους. Δεν ήθελε να του μιλάει, για να μην μαθαίνουν ότι είναι παιδί μιας μητέρας, με ένα μάτι. Οι φοιτήτριες έφευγαν γρήγορα, όποτε την έβλεπαν να βγαίνει για λίγο από την κουζίνα κι έλεγαν πως δεν άντεχαν το θέαμα και πως τους προκαλούσε μια ανυπόφορη ανατριχίλα. Από μικρός είχε πρόβλημα με την εικόνα της μητέρας του! Μια μέρα όταν ακόμη πήγαινε στο Δημοτικό, πέρασε αυτή στο διάλειμμα να του πει ένα ‘γεια’, ένιωσε πολύ ταπεινωμένος! Πως μπόρεσε να του το κάνει αυτό, αναρωτιόταν. Την αγνόησε. Της έριξε μόνο ένα βλέμμα όλο μίσος κι έτρεξε μακριά! Την επόμενη μέρα ένας από τους συμμαθητές του φώναξε: “Εεεεε, η μητέρα σου έχει μόνο ένα μάτι!” Ήθελε να εξαφανιστεί! Και όταν γύρισε σπίτι του, της είπε: “Άν είναι όλοι να γελάνε μαζί μου εξαιτίας σου, τότε καλύτερα να πεθάνεις!” Αυτή δεν του απάντησε. “Δεν μ’ ένοιαζε τι είπα ή τι αισθάνθηκε, γιατί ήμουν πολύ νευριασμένος”, έλεγε πολλά χρόνια μετά σ’ ένα φίλο του. Αργότερα ο υιός παντρεύτηκε. Αγόρασε δικό του σπίτι. Έκανε δύο παιδιά κι ήταν ευχαριστημένος με τη ζωή του, τα παιδιά του, τη γυναίκα του και τη δουλειά του. Και για τη μάνα του, τσιμουδιά σε κανένα! Μια μέρα – μετά από χρόνια απουσίας, όπως ο ίδιος ήθελε – η μητέρα του πήγε να τον επισκεφτεί. Δεν είχε δει από κοντά τα εγγόνια της. Και μόλις εμφανίστηκε στη πόρτα, τα παιδιά του άρχισαν να γελάνε. Έξαλλος αυτός επειδή είχε πάει χωρίς να του το ζητήσει και χωρίς να τον προειδοποιήσει, της φώναξε: “Πώς τολμάς να έρχεσαι ξαφνικά εδώ στο σπίτι μου και να τρομάζεις τα παιδιά μου; Βγες έξω! Φύγε!” Η μητέρα του απάντησε γαλήνια: “Αχ, πόσο λυπάμαι κύριε! Μάλλον μου δώσανε λάθος διεύθυνση!”Κι εξαφανίστηκε, χωρίς να καταλάβουν τα μικρά, πως ήταν η γιαγιά τους. Πέρασαν χρόνια και μια μέρα έλαβε μια επιστολή – πρόσκληση για τη σχολική συγκέντρωση της τάξης του από το Δημοτικό σχολείο που θα γινόταν στην πόλη που γεννήθηκε! Είπε ψέματα στη γυναίκα του, ότι θα έκανε ένα επαγγελματικό ταξίδι και πήγε. Όταν τελείωσε η συγκέντρωση των συμμαθητών, πήγε στο σπίτι που μεγάλωσε, μόνο και μόνο από περιέργεια. Οι γείτονες τού είπαν ότι η μητέρα του είχε πρόσφατα πεθάνει. Δεν έβγαλε ούτε ένα δάκρυ στο άκουσμα του θανάτου της μάνας του. Του έδωσαν ένα γράμμα που είχε αφήσει γι αυτόν. Έγραφε: “Αγαπημένε μου γιε, σε σκέφτομαι συνέχεια. Λυπάμαι που ήρθα σπίτι σου και φόβισα τα παιδιά σου. Εμαθα ότι έρχεσαι για τη σχολική συγκέντρωση κι ένιωσα πολύ χαρούμενη. Αλλά φοβάμαι ότι μπορεί να μην είμαι σε θέση να σηκωθώ από το κρεβάτι για να έρθω να σε δω, έστω κι απ’ την πόρτα. Εγραψα αυτό το γράμμα να στο δώσουν αν δεν με προφτάσεις. Στεναχωριέμαι που σε έφερνα σε δύσκολη θέση και ντρεπόσουν για μένα τη μονόφθαλμη. Αλλά, βλέπεις, όταν ήσουν πολύ μικρός, είχες ένα πολύ σοβαρό ατύχημα κι έχασες το μάτι σου. Δεν μπορούσα να σκεφθώ οτι θα μεγαλώσεις και θα ζήσεις με ένα μάτι. Ετσι, σου έδωσα το δικό μου. Ημουν τόσο περήφανη που ο γιος μου θα έβλεπε τον κόσμο με τη δική μου βοήθεια, με το δικό μου μάτι…
” Έχεις πάντα όλη την Αγάπη μου! Η μητέρα σου

ΣΗΜ ~ Μυθαωνος:

Βαθύτατα συγκινητική ιστορία. Τα ζουμιά καραδοκούν προ των πυλών.
Τι κρίμα που οι σημερινές χειραφετημένες μάνες νοιάζονται για σπίτια με όλα τα κομφόρ, γι’ αυτοκίνητα, για καταθέσεις, για ευκολίες και ανέσεις, για καριέρα. Και δεν αντιλέγω αν όλα αυτά ενδιαφέρανε και ήταν αυτοσκοπός των χειραφετημένων γυναικών που θέλουν (και δικαίωμα τους άλλωστε) να εξομοιωθούν με τους άντρες. Αφού η φύση τις αδίκησε και θέλουν να είναι άντρες, μέσα από τα κοινωνικώς αποδεκτά αντρικά χαρακτηριστικά. ΤΟΤΕ ΑΦΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ «ΑΝΤΡΕΣ» ΓΙΑΤΙ ΓΙΝΑΝΕ ΜΑΝΕΣ???? ΤΙ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ!!! Πραγματικά με συγκινεί ΒΑΘΕΩΣ αυτή η ιστορία, ιδίως όταν αναλογίζομαι την επί τόσα χρόνια μέχρι το θάνατο της, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ θλίψη της από την συμπεριφορά του παιδιού της. Πόσο χειρότερα για την μάνα όταν και ως ΕΝΗΛΙΞ πια ο γιος της, συνέχιζε να έχει αυτή την στάση απέναντι της. Και η μάνα όλα αυτά τα χρόνια? Ποια η δική της στάση απέναντι στο παιδί της? Α Γ Α Π Η. Όπως ΕΙΝΑΙ η αγάπη. ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΗΣ!!! Αγαπά ΕΠΕΙΔΗ αγαπά. ΟΧΙ επειδή προσδοκά έστω και ενδόμυχα κάποιο αντάλλαγμα. Όποιος και όποια αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως ύλη και μόνον, άλλους να ΜΗΝ ανακατεύει στη ζωή του. Ειδικά αν αυτούς τους άλλους τους «κατεβάζει» από εκεί που είναι! ΚΟΜΠΡΕΝΤΕ ΓΑΜΩΤΟ???

Και ‘ συ ρε πατερα πραμα !! Μπορείς κι εσύ, αφού μπόρεσε αυτή η ΜΑΝΑ. Να μην υφίστασαι, αλλά να ΙΣΤΑΣΑΙ εκεί ψηλά, διότι μόνο από ‘κει ψηλά μπορείς να νοιώθεις το…
” ΕΧΕΙΣ Π Α Ν Τ Α ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ! Ο πατέρας σου. “

…..τα χαρτομαντηλα που τα ‘χω βαλει γαμωτο


Οι 5 καθημερινές συνήθειες των ευτυχισμένων ζευγαριών

Ευτυχισμένοι μαζί”: για να πετύχεις τη σήμερον ημέρα το πολυπόθητο αυτό γνωμικό, για να κρατήσεις δηλαδή μια σχέση ζωντανή και επιτυχημένη μέσα στο χρόνο υπάρχουν δύο μονοπάτια.


Μονοπατι πρωτο:
κλείνεις τον αγαπημένο σου σύντροφο, γκόμενο, σύζυγο, στο υπόγειο του σπιτιού, σαν σύγχρονο “κωσταλέξι” . Παρέχεις την βασική τροφή, ένδυση, “Σέντρα FM”, “Goalnews” και σεξ και ζήσαν αυτοί καλά και εσείς καλύτερα.
Αποτέλεσμα: όχι εγγυημένο!

ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΔΕΥΤΕΡΟ:
ακολούθησε τα πέντε απλά βήματα που σου προτείνουμε παρακάτω δίνοντας τους τη μορφή καθημερινής συνήθειας στη σχέση ή το γάμο σου, και θα ζήσεις ζωή χαρισάμενη.
Αποτέλεσμα: εγγυημένο και δοκιμασμένο.

Πρώτη συνήθεια: μίλα του!
Καθημερινά, βρες χρόνο να μιλάς με τον σύντροφό σου, με όλους τους πιθανούς τρόπους. Η σωστή γλώσσα επικοινωνίας ανάμεσα σε δύο συντρόφους μπορεί να αποδειχτεί σωτήρια για μια σχέση. Επειδή τα πράγματα γίνονται δυσκολότερα με το σύγχρονο ρυθμό ζωής πάρε στα χέρια σου την επικοινωνία σας.
1. Καθιέρωσε καθημερινά μία συγκεκριμένη ώρα, κατά την οποία θα μιλάτε για όλα εκείνα τα μικρά πράγματα που βιώσατε. Μην νομίζεις πως επειδή ζεις με κάποιον στο ίδιο σπίτι, ξέρεις ακριβώς πως πέρασε την ημέρα του. Βγάλτε μαζί το σκύλο βόλτα το βράδυ και μιλήστε για όλα εκείνα που σας βασανίζουν.
2. Πες του μια γλυκιά καλημέρα με ένα ποστ-ιτ που θα κολλήσεις στον καθρέφτη του μπάνιου, για να μην χρειαστεί να χαλάσεις το καινούργιο κραγιόν σου.
3. Κάνε ευχάριστη συνήθεια την επικοινωνία με το κινητό, χωρίς να γίνεσαι φορτική. Καθιέρωσε για παράδειγμα, να μιλάτε στις δέκα το πρωί, στη μία το μεσημέρι και όταν κολλάς στην κίνηση επιστρέφοντας απ΄ τη δουλειά. Ένα απλό “ανυπομονώ να φτάσω σπίτι για να σε φιλήσω”, θα τον κάνει να περιμένει με ανυπομονησία τον ερχομό σου.
4. Γέμισε καθημερινά το συναισθηματικό ρεζερβουάρ της σχέσης σου, ώστε ακόμα και στα δύσκολα να έχεις αποθέματα για να συνεχίσεις.
5. Μην απαντάς “τίποτα” όταν σε ρωτάει “τι έχεις” επειδή το γυναικείο σου ένστικτο προσδοκά να επαναλάβει πολλάκις την ερώτηση για να νιώσεις οτι πράγματι ενδιαφέρεται για σένα. Αν δεν ενδιαφερόταν να ‘σαι σίγουρη, δεν θα ρωτούσε.

Δεύτερη συνήθεια: φλέρταρε ασύστολα! (τηλεφωνικώς, σωματικώς, μηνυματικώς)
Το μεγάλο πλεονέκτημα του να είσαι σε μία σχέση ή ένα γάμο είναι το σεξ. Αυτό πρέπει να το θυμάσαι καθημερινά και να μην το παραβλέπεις απλώς επειδή τυχαίνει να το έχεις σε αφθονία, ότι ώρα, όποτε κι αν το ζητήσεις. Πολλά ζευγάρια καταλήγουν να μην κάνουν σεξ ακριβώς γιατί ζουν με τη σιγουριά αυτή: της εύκολης επαφής. Μέγα λάθος. Πρέπει πάντα να αισθάνεσαι και να δείχνεις ποθητή για σύντροφό σου, αλλιώς θα βρει κι αλλού πορτοκαλιές…
1. Μίλα του ανοιχτά για τις φαντασιώσεις σου. Αφησέ τον να σου πει τις δικές του. Κάντε τις πραγματικότητα.
2. Μίλα του βρώμικα. Στείλε συχνά τουλάχιστον ένα με δύο μηνύματα σεξουαλικού περιεχομένου. Φυσικά, δεν είναι εύκολο να κάνεις έρωτα καθημερινά με το σύντροφό σου, ειδικά αν είσαι δέκα χρόνια παντρεμένη μαζί του. Προσπάθησε όμως να του θυμίζεις καθημερινά το πόσο πολύ τον επιθυμείς.

Τρίτη συνήθεια: πειραχτείτε!
Μια σχέση σοβαρή έχει μεγάλη διαφορά από μια σχέση σοβαροφανή. Ναι, είστε μαζί σοβαρά, μην το παρακάνεις. Επειδή σου φόρεσε ένα δαχτυλίδι αρραβώνων δεν σημαίνει πως έγινες η “μη μου άπτου” κυρία Κοκοβίκου. Ο άντρας σου σε θέλει κυρία του, όχι “Κυρία του Χιονιού”.
1. Γέλα με τα αστεία του και κάνε κι εσύ πλάκα μαζί του.
2. Βρες ένα ωραίο χιουμοριστικό ψευδώνυμο κάθε τόσο για να επικοινωνείτε ιδιαιτέρως μεταξύ σας. Εκφράσεις όπως “αγαπουλίνι”, “τζουτζουκοματάκια”, “πουφ μου” (εκ του ιστορικού άσματος “εγώ κι ο Πουφ” του Μιχάλη Ρακιτζή) θα σας ανεβάσουν θα σας δέσουν περισσότερο. Μην το παρακάνεις βέβαια. Ρώτησε τον αγαπημένο σου αν ενοχλείται να τον φωνάζεις “τζουτζούκο” μπροστά στους φίλους του.

Τέταρτη συνήθεια: κράτα τις αποστάσεις
Παντρεμένη ή σε σχέση, δεν χρειάζεται να είσαι όλη την ώρα μαζί του. Αλλωστε, πώς θα του λείψεις, όταν είσαι συνεχώς κρεμασμένη από πάνω του, σαν βδέλλα; Ανθρωποι που αγαπιούνταν χώρισαν γιατί “το πολύ μαζί σκοτώνει”. Αφησε τον να ανασαίνει.
1. Πήγαινε στο γυμναστήριο, όσο αυτός πηγαίνει για προπόνηση.
2. Κανόνισε να βγεις με κορίτσια, όσο αυτός βλέπει μπάλα με τους κολλητούς.
3. Μην χαλάς το δικό σου πρόγραμμα περιμένοντας πότε θα γυρίσει αυτός σπίτι από την αντροπαρέα. Προσοχή: Μην παραείσαι άνετη. Αλλο ελευθερία, άλλο “θα ζήσω ελεύθερο πουλί”.

Πέμπτη συνήθεια: κάνε την προσευχή σου!
Ένα απ’ τα πιο σημαντικά μυστικά των ευτυχισμένων ζευγαριών είναι η πίστη στη σχέση τους. Κατά τον δικό τους τρόπο το καθένα, πιστεύουν ότι η σχέση τους θ’ αντέξει στο χρόνο και νιώθουν ο ένας τον άλλον, ως “ευλογία”. Μάλιστα, κάποια απ’ αυτά τα ζευγάρια έχουν τη συνήθεια να προσεύχονται μαζί. Όμως, ανεξάρτητα σε ποιο Θεό πιστεύεις, είτε πιστεύεις, είτε όχι το σημαντικό είναι να πιστεύεις στον σύντροφό σου και να μην ξεχνάς να του το θυμίζεις.
1. Δημιούργησε μια υγιή ρουτίνα κοινής ζωής. Παρακολουθήστε μαζί τηλεόραση: σήριαλ, ριάλιτι ακόμα και αγώνες. Σίγουρα θυμάσαι εκείνο το “Μίλα μου, ναι, μίλα μου” του Καραφώτη στην Μάρω στο τότε δημοφιλές ριάλιτι σόου.
2. Ταξιδέψτε μαζί. Μοιραστείτε πρωτόγνωρες εμπειρίες που θα θυμάστε για μια ζωή.
3. Θύμιζε του κάθε τόσο κάποιο από τα αστεία ή δυσάρεστα περιστατικά που σημάδεψαν τη σχέση σας, όπως τότε που ξεμείνατε με το αμάξι στην ερημιά και τα κινητά δεν έπιαναν.
4. Μην ξεχνάς να του λες “σ’ αγαπώ”!
Ή καλύτερα κάνε αυτό που λέει η λέξη, ΑΓΓΙΖΕ τον, κι ας είναι χωρίς υπερβολή !!! ~Μυθαωνος

ΣΗΜ: το κειμενο της blogthea-νης j.gata

http://blogthea.gr/διαπροσωπικές-σχέσεις/23405 -οι-5-καθημερινές-συνήθειες-των-ευτυχισμένων-ζευγαριών.html


Τα δυο φυλα. Οι δυο διαφορετικοι κοσμοι.

Εισαγωγη.

Η συμβιωτικη σχεση των δυο φιλων, απο μενα παρομοιαζεται εδω μ’ ενα ταξιδι σ’ εναν αλλο κοσμο, αλλον τοπο, ουσιαστικα αγνωστο. Και αυτο διοτι η περιοδος γνωριμιας μας με το αλλο φυλο εως την εναρξη της συμβιωσης, μοιαζει μ’ εναν μικρο αριθμο καρτ-ποσταλ φωτογραφιων του τοπου που προκειται να ταξιδεψεις. Ποσο στ’ αληθεια γνωριζεις τον τοπο απ’ αυτες τις 5, 10, 50 φωτογραφιες??? Ποσο!? ΚΑΘΟΛΟΥ!! Μπορεις να τον γνωρισεις ταξιδευοντας στον τοπο αποκομιζοντας εμπειριες ευχαριστες δυσαρεστες αλλα και επωδυνες. Μονο που αν οι τελευταιες ειναι πολλες, το ταξι-δι θα καταληξει ξυ-δι! Ενας τροπος υπαρχει να το αποφυγεις. Ο τουριστικος τροπος! Καθως ετοιμαζεσαι να ταξιδεψεις προμηθευεσαι και μελετας εναν χαρτη. Ο χαρτης ειναι γεματος με πληροφοριες για τον τοπο αυτο, τις οποιες χωρις τον χαρτη τις αποκτας (ΑΝ τις αποκτησεις ποτε), μ’ ενα ταξιδι-ξυδι!!! Προσδοκια ομως του ταξιδιου σου δεν ηταν η ευχαριστηση? Αρα ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να μελετησεις τον χαρτη του τοπου. Εχουμε λοιπον δυο τοπους, δυο χωρες. Την ανδροχωρα και την γυναικολανδη.

ΙΔΟΥ ΟΙ ΧΑΡΤΕΣ

 

Σαισθηματική αναστροφή των ρόλων 2

Ο λόγος που αντιμετωπίζουμε τόσα προβλήματα στις σχέσεις μας με το άλλο φύλο σήμερα, είναι επειδή ο ένας μας δεν καταλαβαίνει τον άλλον. Οί μεν άντρες δεν καταλαβαίνουν τι χρειάζονται οί γυναίκες ώστε να είναι ευτυχισμένες, οί δε γυναίκες δεν ξέρουν να εκφράζουν τις ανάγκες τους με τρόπο κατανοητό στους άντρες. Οί παλιοί κανόνες των ανθρώπινων σχέσεων όχι μόνο δεν ισχύουν πλέον, αλλά συχνά αποδεικνύονται και αντιπαραγωγικοί. Κατανοώντας τα άγχη και τις ανάγκες των σύγχρονων αντρών και γυναικών θα μπορέσουμε να δημιουργήσουμε σχέση αγάπης και αλληλοστήριξης με το άλλο φύλο.

Οί σχέσεις των δύο φύλων επί αιώνες υπαγορεύονταν από την αρχή ότι οί άντρες είναι προμηθευτές της τροφής και προστάτες, ενώ οί γυναίκες πρέπει να είναι ευχάριστες και βολικές. Αν αυτή η αρχή εφαρμοσθεί στη σύγχρονη ζωή, θα αποτελέσει αιτία προβλημάτων, παρά λύση. Όταν οί σύγχρονοι άντρες επικεντρώνουν τις προσπάθειες τους στο να γίνουν καλύτεροι κουβαλητές και προστάτες, το μόνο που κατορθώνουν είναι να εξαντλούνται δουλεύοντας ολοένα και περισσότερο και επιπλέον να αφιερώνουν λιγότερο χρόνο στη σύντροφο τους.

Ας δούμε ένα χαριτωμένο παράδειγμα, που δείχνει την αλλαγή των καιρών. Όταν οί άντρες ήταν κυνηγοί, ήταν πολύ ευκολότερο να έχουν καλές σχέσεις με τις συντρόφους τους. Δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα αν αργούσαν να γυρίσουν στο σπίτι. Το μόνο που είχε σημασία ήταν το ότι γύριζαν ζωντανοί – αυτό αρκούσε για να κάνει τις γυναίκες τους ευτυχισμένες.

Την παλιά εποχή, όσο περισσότερες ώρες και όσο σκληρότερα δούλευαν οί άντρες, τόσο περισσότερο είχαν οί γυναίκες την αίσθηση ότι ο σύντροφος τους ενδιαφέρεται για εκείνες και τις φροντίζει. Σήμερα, όταν οί άντρες αργούν να επιστρέψουν στο σπίτι τους, πέφτουν στη δυσμένεια των γυναικών τους που θεωρούν ότι αυτό αποτελεί σημάδι αδιαφορίας. Για τους πατεράδες μας τα πράγματα ήταν πολύ πιο εύκολα στις σχέσεις τους. Όχι μόνο δε διέτρεχαν τον κίνδυνο της απόρριψης, αλλά ούτε καν χρειαζόταν να τηλεφωνήσουν στο σπίτι για να πουν ότι θ’ αργήσουν!

Από την άλλη πλευρά, οί γυναίκες δέχονταν να είναι ευχάριστες και να φροντίζουν τις ανάγκες του συντρόφου τους όταν επέστρεφε στο σπίτι, επειδή συνήθως ήταν πολύ κουρασμένος και πήγαινε κατευθείαν για ύπνο. Τώρα όμως που οί άντρες περνούν περισσότερο χρόνο στο σπίτι, οί γυναίκες αισθάνονται ότι δίνουν περισσότερα απ’όσα παίρνουν. Από αυτή την άποψη, όσο και αν φαίνεται αστείο, οί μητέρες μας αντιμετώπιζαν πολύ πιο εύκολα το να λείπουν οί άντρες τους για μεγάλα διαστήματα από το σπίτι.

Ωστόσο, όταν οί σύγχρονες γυναίκες προσπαθούν να είναι πιο ευχάριστες και να φροντίζουν τον σύντροφο τους, καταλήγουν να αισθάνονται μάρτυρες που θυσιάζουν τις προσωπικές τους ανάγκες για να εξασφαλίσουν την αρμονία μέσα στη σχέση. Για τις σημερινές γυναίκες, η επιμονή σ’ αυτές τις παλιές πρακτικές, είναι σαν να βάζουν μια ωρολογιακή βόμβα στη σχέση τους. Σταδιακά, φορτίζονται ολοένα και περισσότερο και τελικά εκρήγνυνται, ενώ ταυτόχρονα αισθάνονται πικραμένες και αβοήθητες. Αν και αγαπούν το σύντροφο τους, τους είναι πολύ δύσκολο να είναι στοργικές. Οί άντρες πάλι, βλέποντας ότι η σύντροφος τους δεν είναι ευτυχισμένη, νομίζουν ότι έχουν αποτύχει στη συντήρηση της οικογένειας και με τον καιρό απομακρύνονται εντελώς.

Το μόνο αντίδοτο στην απελπισία και το διαζύγιο είναι η εφαρμογή των νέων τρόπων συμπεριφοράς στις σχέσεις, που βασίζονται στους νέους ρόλους των δύο φύλων.

Οί γονείς μας δε μας προετοίμασαν γι’ αυτή την κατάσταση

Αν μια γυναίκα εξακολουθήσει να είναι ευχάριστη και υπάκουη σύντροφος σύμφωνα με τον παλιό ρόλο της γυναίκας ο άντρας της ποτέ δε θα καταλάβει ότι χρειάζεται ένα διαφορετικό τρόπο στήριξης. Ο άντρας συνήθως δεν καταλαβαίνει τις ανάγκες της γυναίκας στο συναισθηματικό επίπεδο. Είναι πολύ απασχολημένος με το να γίνεται ολοένα και καλύτερος στη συντήρηση της οικογένειας του. Όταν μια γυναίκα παραπονιέται, ο άντρας θεωρεί απλώς ότι απαιτεί περισσότερα πράγματα, που σημαίνει ότι δεν της προσφέρει αρκετά. Μη γνωρίζοντας πώς να αντιδράσει, απλώς θα απομακρυνθεί. Νιώθοντας ότι η σύντροφος του δεν εκτιμά αυτά που κάνει, ο άντρας που ακολουθεί τον παλιό τρόπο συμπεριφοράς, αντιδρά συνήθως προσφέροντας όλο και λιγότερα στη σχέση. Αναρωτιέται γιατί να αγωνιστεί να δώσει περισσότερα, αν αυτό που έχει ήδη προσφέρει δε θεωρείται αρκετό.

Είναι απαραίτητο για τις γυναίκες να διδαχθούν νέους τρόπους συμπεριφοράς

στις σχέσεις τους, ώστε να καταφέρουν να αποκτήσουν αυτό που θέλουν από τους άντρες.

Δεν είναι λοιπόν περίεργο, που τόσες γυναίκες αισθάνονται απογοητευμένες από τους άντρες.

Στις προηγούμενες γενιές οί γυναίκες μπορούσαν να είναι ευχάριστες, υπάκουες και καθόλου απαιτητικές, επειδή οί άντρες ήταν καλά εκπαιδευμένοι και ήξεραν ακριβώς ποιος ήταν ο ρόλος τους. Οί γυναίκες δε χρειάζονταν να ζητήσουν βοήθεια ή να εκπαιδευθούν στο πώς θα εκφράζουν τις επιθυμίες τους στους άντρες, αφού αυτοί γνώριζαν το ρόλο τους, όπως με σαφήνεια τους τον περιέγραψαν οί πατεράδες τους και η κουλτούρα τους. Δεν ήταν απαραίτητο να δίνουν οί γυναίκες οδηγίες στο σύντροφο τους. Αντίθετα, προσπαθούσαν να του δείξουν ότι εκτιμούν τις προσπάθειες του και τον συγχωρούν για τα λάθη του.

Κάνετε λιγότερα, αλλά προσφέρετε μεγαλύτερη υποστήριξη

Όταν η γυναίκα μοιράζεται τις καθημερινές της απογοητεύσεις, ο άντρας νομίζει ότι του ζητάει να της λύσει όλα της τα προβλήματα. Για τους άντρες η σκέψη ότι πρέπει να κάνουν περισσότερα, πολλές φορές σημαίνει ότι τους καταλογίζουν ότι δεν κάνουν ήδη αρκετά. Αν αισθανθούν ότι οί γυναίκες τους δεν αναγνωρίζουν τις προσπάθειες τους, δυσκολεύονται να βρουν τη διάθεση και την ενέργεια για να κάνουν περισσότερα.

Όταν ο άνδρας καταλάβει ότι η σύντροφος του δεν απαιτεί από εκείνον να της λύσει τα προβλήματα της ή να κάνει περισσότερες δουλειές στο σπίτι, αλλά ότι θέλει κυρίως να την ακούει με προσοχή και να τη στηρίζει συναισθηματικά, τότε θα μπορέσει να χαλαρώσει και να την ακούσει πραγματικά.

Όταν μια γυναίκα στείλει στο σύντροφο της το μήνυμα ότι μπορεί να κάνει λιγότερα και να τη στηρίζει περισσότερο με το να την ακούει, εκείνος, αργά αλλά σταθερά, θα αρχίσει να νιώθει πιο ενεργητικός και δραστήριος και θα αρχίσει αυτομάτως να προσφέρεται να τη βοηθήσει. Αν ένας άντρας κατανοήσει πραγματικά ένα πρόβλημα, μια εσωτερική ενέργεια αναδύεται και τον κινητοποιεί, οδηγώντας τον στη λύση του προβλήματος. Αν όμως του πούνε ότι το πρόβλημα είναι αυτός ο ίδιος και ότι πρέπει να κάνει ακόμα περισσότερα, αισθάνεται χωρίς ενέργεια και απρόθυμος να βοηθήσει.

Ενώ οί γυναίκες θέλουν από τους άντρες να κάνουν περισσότερα, οί άντρες θέλουν να αισθάνονται ότι κάνουν ήδη αρκετά. Ο πιο επιτυχημένος δρόμος για μια σωστή σχέση είναι η καλή επικοινωνία μεταξύ των δύο συντρόφων. Μόλις λοιπόν οί άντρες αισθανθούν ότι η σύντροφος τους εκτιμά επειδή της δείχνουν κατανόηση και συμπάθεια, τότε, ως δια μαγείας, θα αρχίσουν να προσφέρουν περισσότερα.

Οί γυναίκες για να πάρουν από τους συντρόφους τους αυτά που επιθυμούν, πρέπει να μάθουν να εκφράζουν τις ανάγκες και τις επιθυμίες τους, χωρίς να φαίνεται ότι τους κατηγορούν ή ότι προβάλλουν παράλογες απαιτηθείς. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οί γυναίκες αισθάνονται ευτυχισμένες δίπλα σε άντρες που κάνουν μεν λιγότερα, αλλά τις στηρίζουν με άλλους τρόπους, συμφωνά με τους νέους τρόπους συμπεριφοράς που είναι απείρως αποτελεσματικότεροι. Αν οί άντρες συνειδητοποιήσουν αυτή την αλήθεια, θα έχουν ένα επιπλέον κίνητρο για να αλλάξουν τρόπο συμπεριφοράς.

Μέρος της απογοήτευσης που συχνά βιώνουν οί άντρες οφείλεται στη λανθασμένη ιδέα τους ότι πρέπει να ικανοποιήσουν όλες ανεξαιρέτως τις ανάγκες της συντρόφου τους. Δε συνειδητοποιούν ότι προσφέροντας λίγη βοήθεια, όσο μικρή και αν είναι, στις δουλειές του σπιτιού, σε συνδυασμό με καλύτερη επικοινωνία, η γυναίκα τους θα γίνει πολύ πιο ευτυχισμένη.

Καθώς οί δύο σύντροφοι θα δίνουν και θα παίρνουν τη στήριξη που χρειάζονται, θα αρχίσουν πλέον να προσφέρουν και να βοηθούν ο ένας τον άλλον με ευχαρίστηση: Εκείνος θα καλύπτει όλο και περισσότερο τις ανάγκες της κι εκείνη θα του δίνει όλο και περισσότερο αυτό που πραγματικά χρειάζεται.

Σήμερα οί ρόλοι των δύο φύλων δεν είναι πλέον τόσο αυστηρά οριοθετημένοι και οδεύουν προς την ολότητα. Στα πλαίσια των νέων τους ρόλων, οί άντρες θα προσφέρουν στις γυναίκες αυτό που χρειάζονται περισσότερο και οί γυναίκες θα δίνουν στους άντρες αυτό που πραγματικά θέλουν.

Πριν από τον έλεγχο των γεννήσεων

Για να ανακαλύψουμε πώς διαμορφώθηκαν οί ρόλοι των δύο φύλων, ας επιστρέψουμε για λίγο στον κόσμο του άντρα προμηθευτή της τροφής και της γυναίκας που φροντίζει το σπίτι. Η θρησκεία και οί κοινωνικές συμβάσεις ενθάρρυναν τις διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα, καθορίζοντας διαφορετικούς ρόλους για τους άντρες και τις γυναίκες. «Αντρικές δουλειές», όπως έχουμε πει, ήταν η παροχή αγαθών, η προστασία και η βασική ευθύνη για την οικογένεια και την κοινότητα, ενώ «γυναικείες δουλειές» ήταν γενικά η ανατροφή των παιδιών, το νοικοκυριό και η φροντίδα της οικογένειας. Αυτή η διάκριση των ρόλων των δύο φύλων επικράτησε για χιλιάδες χρόνια, έως την εποχή των γονιών μας.

Η ζωή των κυνηγών ήταν όλο κινδύνους και το μόνο που επεδίωκαν ήταν να προστατέψουν το σπίτι τους και να επιστρέψουν με ένα θήραμα. Και η ζωή των οικογενειών τους βασιζόταν στην ικανότητα τους, τη διεκδικητικότητα, την επιθετικότητα και την επιδεξιότητα που διέθεταν. Οι άντρες προσαρμόστηκαν σ’ αυτές τις απαιτήσεις προκειμένου να αντεπεξέλθουν στις πιέσεις του ρόλου που είχαν αναλάβει ι

Η ζωή των γυναικών ήταν μια σειρά πολύ συγκεκριμένων και επαναλαμβανόμενων ενεργειών με στόχο την ανατροφή και τη στήριξη των παιδιών τους, της οικογένειας τους και της κοινότητας. Η ζωή της οικογένειας τους βασιζόταν στην ικανότητα τους να επικοινωνούν, να διαπραγματεύονται, να προσαρμόζονται και να συνεργάζονται. Οί γυναίκες προσαρμόστηκαν κι αυτές στις διάφορες απαίτησης, προκειμένου να αντεπεξέλθουν στις πιέσεις του δικού τους ρόλου,

Ο παραδοσιακός ρόλος των αντρών ήταν η προστασία, η παροχή αγαθών και η ευθύνη για την οικογένεια και την κοινότητα, ενώ ο παραδοσιακός ρόλος των γυναικών ήταν η φροντίδα, το νοικοκυριό και η προσφορά βοήθειας και συναισθηματικής στήριξης.

Σήμερα, οί διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στους δύο ρόλους ξεθωριάζουν. Οί άντρες έχουν μεγαλύτερη συμμετοχή στην ανατροφή των παιδιών τους και απολαμβάνουν τις σχέσεις τους μέσα στο σπίτι, ενώ οί γυναίκες αναπτύσσουν την ανταγωνιστικότητα που είναι απαραίτητη στο αντρικό πεδίο δραστηριοτήτων. Αυτές οί μεταβολές στους ρόλους των δύο φύλων αποτελούν πηγή ικανοποίησης και ελευθερίας, αλλά και πηγή άγχους και προβλημάτων. Αν κατανοήσουμε τον τρόπο με τον οποίο οί πρόγονοι μας αντιμετώπιζαν αυτά τα προβλήματα και ιδιαίτερα το άγχος, θα είμαστε σε θέση να στηρίξουμε καλύτερα ο ένας τον άλλο σ’ αυτή τη δύσκολη περίοδο των μεγάλων αλλαγών.

Πώς τα κατάφερναν οί προγονοί μας

Ο εγκέφαλος και το ανθρώπινο σώμα έχουν εξελιχθεί δια μέσου των αιώνων με τέτοιον τρόπο, ώστε να είναι σε θέση να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες των παραδοσιακών ρόλων του άντρα και της γυναίκας. Αν και ο σύγχρονος τρόπος ζωής έχει ξεπεράσει τους παραδοσιακούς ρόλους των δύο φύλων, οί νέοι τρόποι αντιμετώπισης του άγχους δεν έχουν ακόμα καταγραφεί στον εγκέφαλο μας.

Στις γυναίκες ο κύριος μηχανισμός αντιμετώπισης των προβλημάτων είναι η καλή επικοινωνία. Για τις γυναίκες — μητέρες των παλαιότερων εποχών, η φαινομενικά άσκοπη κουβεντούλα, παράλληλα με την ανταλλαγή συναισθηματικής στήριξης, εξασφάλιζε την ηρεμία και την ασφάλεια που είχαν ανάγκη. Εκείνες τις εποχές, οί γυναίκες με παιδιά ήταν πολύ πιο ευάλωτες και συχνά εξαρτιόνταν από την καλή θέληση των υπολοίπων. Πριν καθιερωθούν οί παροχές πρόνοιας, τα νομικά δικαιώματα και η ισότητα στην εκπαίδευση, οί γυναίκες έπρεπε να στηρίζονται στους γύρω τους για να εξασφαλίζουν την επιβίωση τους. Αν οί άντρες τους τις εγκατέλειπαν ή πέθαιναν, οί γυναίκες έπρεπε να στηριχθούν στην οικογένεια τους ή στην κοινότητα για να τις φροντίσει. Γι’ αυτόν το λόγο, διατηρούσαν στενές σχέσεις με τον περίγυρο τους. Η κουβέντα ήταν ένα μέσον για να συνδέονται περισσότερο με το περιβάλλον τους και κατά συνέπεια, να αισθάνονται ασφαλείς. Όταν λοιπόν, στην εποχή μας, μια σύγχρονη γυναίκα είναι αναστατωμένη και αρχίζει να μιλά, αυτόματα ξυπνά μέσα της το πανάρχαιο εκείνο αίσθημα της ασφάλειας.

Σε παλαιότερες εποχές, οί γυναίκες μοιράζονταν τα προβλήματα τους όχι τόσο για να βρουν λύσεις, όσο για να νιώσουν ότι κάποιος τις στηρίζει και τους συμπαραστέκεται, η επίλυση των προβλημάτων ήταν δευτερεύουσα μπροστά στο αίσθημα της συνεργασίας και της συντροφικότητας.

Οί γυναίκες στήριζαν η μια την άλλη χωρίς όρους, χωρίς να τους το ζητήσουν και χωρίς να περιμένουν ανταλλάγματα. Αυτή η αίσθηση της συνεργασίας ισχυροποιούσε τους δεσμούς μέσα στην κοινότητα και εξασφάλιζε την προστασία και την επιβίωση των γυναικών και των παιδιών τους σι περίπτωση χηρείας.

Η συζήτηση και κοινοποίηση των προβλημάτων, των συναισθημάτων και των επιθυμιών, έγινε τελικά ένα γυναικείο τελετουργικό που εξασφάλιζε τη σύνδεση με την κοινότητα και ήταν μια έκφραση πίστης προς αυτήν. Σήμερα, οί γυναίκες που πηγαίνουν στο σύμβουλο οικογενειακών σχέσεων , στον ψυχολόγο ή ψυχίατρο αναζητούν την ίδια στήριξη. Θα πρέπει να σημειωθεί, ότι οί περισσότεροι σύμβουλοι και θεραπευτές έχουν εκπαιδευτεί να επικεντρώνονται περισσότερο στην προσεκτική ακρόαση των προβλημάτων του πελάτη τους, παρά στην επίλυση τους. Αυτή η διαδικασία λοιπόν, βοηθά εκπληκτικά πολύ τις γυναίκες που προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τα καθημερινά τους άγχη.

Καθώς μιλούν και νιώθουν ότι κάποιος τις ακούει με προσοχή, οί γυναίκες που κάνουν θεραπεία αισθάνονται ότι η ανάγκη τους για φροντίδα και στοργή ικανοποιείται και έτσι τα προβλήματα τους φαίνονται λιγότερο αβάσταχτα. Όταν καταφέρουν να χαλαρώσουν και να δουν πιο ανάλαφρα τα πράγματα, τότε είναι πλέον σε θέση να τα αντιμετωπίσουν με ρεαλισμό και λογική.

Όταν οί άντρες δίνουν συμβουλές

Οί άντρες δεν μπορούν να καταλάβουν αυτή την διαδικασία και αντίθετα από τους θεραπευτές, δε γνωρίζουν πώς να στηρίξουν συναισθηματικά τη σύντροφο τους. Όταν οί γυναίκες μιλούν για τα συναισθήματα τους, οί άντρες νομίζουν ότι ζητούν τη δική τους βοήθεια για να λύσουν τα προβλήματα τους και σπεύδουν ενστικτωδώς να τους προσφέρουν βοήθεια ή συμβουλές.

Πάρτε για παράδειγμα, έναν πυροσβέστη. Όταν δεχθεί μια κλήση, πρέπει να εντοπίσει το συντομότερο τον τόπο και το μέγεθος της πυρκαγιάς και μετά να κάνει κάτι για να τη σβήσει. Δεν είναι μέρος της δουλειάς του να κάνει πολλές ερωτήσεις ή να δείξει συμπάθεια στα θύματα.

Φανταστείτε τώρα αυτή τη σκηνή. Ο πυροσβέστης μας δέχεται ένα τηλεφώνημα και απαντά, «Ώστε έχετε πιάσει φωτιά. Φρίκη! Πώς αισθάνεστε; Αλήθεια; Έχετε ξαναβρεθεί σε πυρκαγιά; Ναι, πράγματι είναι αποπνικτικά. Εγώ έχω βρεθεί σε πολλές πυρκαγιές. Λυπάμαι που αισθάνεστε τόσο άσχημα. Είστε ολομόναχος ;…» Είναι φανερό ότι τέτοιου είδους «συμπάθεια» είναι εντελώς άχρηστη για την περίσταση.

Αυτό το απλό αλλά αντιπροσωπευτικό παράδειγμα δείχνει γιατί οί άντρες δεν μπορούν να ακούν τις γυναίκες χωρίς να τους προσφέρουν λύσεις. Είναι πραγματικά μια μεγάλη αλλαγή για τους άντρες να μάθουν να ακούν χωρίς να προσπαθούν να σβήσουν αμέσως τη φωτιά.

Όταν ένας άντρας δείχνει ανυπομονησία ακούγοντας τη σύντροφο του, αυτό δε συμβαίνει επειδή δε νοιάζεται για κείνη. Συμβαίνει γιατί κάθε κύτταρο του σώματος του φωνάζει: Αν έχει πιάσει κάπου φωτιά, πάμε γρήγορα να τη σβήσουμε. Αν διαπιστώσει ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα, θέλει να περάσει αμέσως στη δράση και θεωρεί τις συζητήσεις χάσιμο πολύτιμου χρόνου.

Οί σύγχρονοι άντρες πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι οί γυναίκες χρειάζονται περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, να τους δοθεί η ευκαιρία να μιλήσουν για τα συναισθήματα τους, χωρίς απαραίτητα να επικεντρωθούν στην επίλυση των αντίστοιχων προβλημάτων. Αν τους δείξουν κατανόηση, συμπάθεια και συμπαράσταση, η θηλυκή πλευρά των γυναικών θα έχει στηριχθεί και θα μπορέσει από μόνη της να αποτινάξει την αίσθηση ότι έχει υπερφορτισθεί.

Στην πράξη, αν ο άντρας απλώς και μόνο καθίσει και ακούσει τη γυναίκα, θα την κάνει να ξεχάσει τα προβλήματα της και να θυμηθεί πόσο υπέροχος τύπος είναι.

Όταν οί γυναίκες είναι δυστυχισμένες και μιλούν για προβλήματα, οί άντρες πρέπει να έχουν στο μυαλό τους ότι δεν είναι εκείνοι υπεύθυνοι για τη συναισθηματική σύγχυση των συντρόφων τους, αλλά η σύγχρονη κοινωνία, που απαιτεί από αυτές να εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις δύο ρόλων ταυτόχρονα: της εργαζόμενης και της νοικοκυράς. Αν ο άντρας θυμάται πάντα, ότι δεν αποτελεί τη μοναδική πηγή απογοητεύσεων για τη σύντροφο του, δε θα νιώθει κάθε φορά ότι κατηγορείται για τη δική της δυστυχία. Κι αυτή η συνειδητοποίηση θα τον βοηθήσει να της συμπαρασταθεί και να πάψει να κρατάει αμυντική στάση.

Πώς αντιμετωπίζουν οί άντρες τις δυσκολίες

Οί άντρες συνήθως αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες με διαφορετικό τρόπο. Προσπαθούν για παράδειγμα να εκτονωθούν οδηγώντας το αυτοκίνητο τους, χτυπώντας μια μπάλα του τένις, παίζοντας γκολφ, ή κάτι άλλο παρόμοιο. Μέσα από αυτές τις απλές δραστηριότητες οί άντρες τακτοποιούν τις σκέψεις τους, ξεκαθαρίζουν τις αξίες και τις προτεραιότητες τους και αναπτύσσουν ένα σχέδιο δράσης. Κι αυτό τους δίνει ένα αίσθημα ασφάλειας.

Θυμηθείτε ότι η επιβίωση του κυνηγού βασίζεται στην αθόρυβη κίνηση και στο ξαφνικό χτύπημα. Με το κυνήγι – ή με την ικανότητα του να λύνει τα προβλήματα – ο άντρας εξασφαλίζει την επιβίωση της οικογένειας του. Αυτός ο αρχέγονος κυνηγός είναι που ξυπνά μέσα στους σύγχρονους άντρες και τους κάνει να νιώθουν σιγουριά, όταν, για παράδειγμα, ευστοχήσουν στο μπάσκετ.

Όταν οί άντρες διοχετεύουν σε πράξεις τα συναισθήματα τους, αισθάνονται ότι ελέγχουν την κατάσταση. Βαδίζοντας πάνω κάτω, όταν είναι απογοητευμένοι, ανακουφίζονται, όπως ακριβώς ανακουφίζονται και οί γυναίκες όταν μιλούν. Αν οί άντρες και οί γυναίκες καταλάβουν αυτή τη βασική διαφορά, θα μπορέσουν να στηρίξουν πιο αποτελεσματικά ο ένας τον άλλον.

Γιατί οί άντρες δεν καταλαβαίνουν τις γυναίκες

Όταν οί άντρες λύσουν ένα πρόβλημα, νιώθουν ανακουφισμένοι και ευτυχισμένοι. Έτσι όταν οί γυναίκες συζητούν για τα προβλήματα τους, οί άντρες πιστεύουν ότι θα τις κάνουν να νιώσουν καλύτερα αν τους προτείνουν λύσεις και όχι αν καθίσουν και κουβεντιάσουν μαζί τους.

Καθώς οί άντρες δεν έχουν μάθει να κάθονται υπομονετικά και να ακούν τη σύντροφο τους, θα προσπαθήσουν να τη διακόψουν για να της προσφέρουν λύσεις. Όταν εκείνη δείχνει να μην εκτιμά τις λύσεις τους, θυμώνουν. Εκείνη τη στιγμή οί άντρες αισθάνονται αποτυχημένοι, επειδή δεν κατόρθωσαν να λύσουν τα προβλήματα των γυναικών τους.

Μετά από μερικές συγκρούσεις τέτοιου είδους, οί γυναίκες θα κλειστούν στον εαυτό τους για να αποφύγουν παρόμοιες διαφωνίες. Μακροπρόθεσμα, αυτή η στάση θα αυξήσει απλώς το άγχος που αισθάνονται. Θα νιώθουν ολοένα και πιο πιεσμένες και η επικοινωνία ανάμεσα στο ζευγάρι θα γίνει ακόμη πιο δύσκολη.

Καθισμένος σιωπηλά σε ένα βράχο

Είναι σημαντικό να θυμάστε ότι μια από τις θεμελιώδεις διαφορές των δύο φύλων είναι ότι οί γυναίκες ξεπερνούν το στρες μιλώντας γι’αυτό, ενώ οί άντρες προτιμούν να δίνουν άμεσες λύσεις. Οί άντρες πάντα αντιμετώπιζαν σιωπηλοί τα προβλήματα τους και εύρισκαν υπομονετικά τη λύση τους. Οί αρχαίοι κυνηγοί κάθονταν σιωπηλά σ’ ένα βράχο και ατένιζαν τον ορίζοντα για να εντοπίσουν το θήραμα τους ή παραμόνευαν ακίνητοι και αμίλητοι το στόχο τους, μελετώντας τις κινήσεις του και σχεδιάζοντας την επίθεση τους.

Αυτή η διαδικασία της αναμονής, του υπολογισμού και του σχεδιασμού τους επέτρεπε να χαλαρώσουν και να φυλάξουν την ενέργεια τους για την αναπόφευκτη σύγκρουση. Με την αυτοσυγκέντρωση έδιωχναν από το μυαλό τους το φόβο μιας ενδεχόμενης ξαφνικής επίθεσης ή μιας πιθανής αποτυχίας. Κι όταν πετύχαιναν το στόχο τους, επέστρεφαν στο σπίτι τους ευτυχισμένοι και απαλλαγμένοι από κάθε άγχος.

Οί γυναίκες ξεπερνούν τα προβλήματα τους μιλώντας γι’αυτά, ενώ οί άντρες προσπαθώντας να δώσουν άμεσες λύσεις.

Γιατί οί άντρες βλέπουν τηλεόραση

Όταν ο σύγχρονος άντρας επιστρέφει στο σπίτι του, συνήθως κάθεται στην αγαπημένη του πολυθρόνα και είτε διαβάζει εφημερίδα είτε βλέπει τηλεόραση. Όπως ο αρχαίος κυνηγός που χρειαζόταν ανάπαυση από το άγχος της ημέρας, έτσι και ο σημερινός άντρας βρίσκει ενστικτωδώς το «βράχο» του, κάθεται και ατενίζει τον ορίζοντα.

Διαβάζοντας την εφημερίδα του ή παρακολουθώντας τηλεόραση, στην ουσία περιεργάζεται και παρατηρεί τον κόσμο γύρω του. Πατώντας τα πλήκτρα του τηλεχειριστηρίου ή ξεφυλλίζοντας την εφημερίδα του, έχει πάλι στα χέρια του τον έλεγχο της κατάστασης: σιωπηλά και αθόρυβα συνεχίζει το κυνήγι του.

Η υποκατάσταση αυτής της αρχέγονης κατάστασης γεμίζει την αντρική ψυχή με καθησυχαστικά συναισθήματα ασφάλειας. Νιώθοντας ότι έχει τον έλεγχο της κατάστασης, ο σύγχρονος άντρας είναι σε θέση να αντιμετωπίσει καλύτερα το γεγονός ότι δεν έχει βρει άμεσες λύσεις στα προβλήματα που τον απασχολούν.

Μέσα από αυτή την ενστικτώδη τελετουργία, ο σύγχρονος άντρας ξεχνά παροδικά τα προβλήματα του και νιώθοντας πιο ασφαλής, είναι πλέον σε θέση να ασχοληθεί με τη σύντροφο του.

Όταν οί γυναίκες δεν καταλαβαίνουν τους άντρες

Όταν οί σημερινοί άντρες προσπαθούν να ικανοποιήσουν την ανάγκη τους να μείνουν για λίγο μόνοι, οί σύγχρονες γυναίκες συχνά τους παρεξηγούν και υποθέτουν λανθασμένα ότι περιμένουν από εκείνες να ξεκινήσουν τη συζήτηση. Νομίζουν ότι οί άντρες θέλουν από εκείνες να προσέξουν ότι είναι στεναχωρημένοι και αμέσως να τους ρωτήσουν τι τους ενόχλησε. Δε συνειδητοποιούν ότι το μόνο που θέλουν οί σύντροφοι τους εκείνη την ώρα είναι να τους αφήσουν μόνους.

Όσο εκείνες επιμένουν να τους ρωτούν, εκείνοι ενοχλούνται ακόμη περισσότερο. Οί άντρες στέλνουν σαφή μηνύματα για να τους αφήσουν στην ησυχία τους, μηνύματα που, ωστόσο, συχνά παρερμηνεύονται. Να μερικά συνηθισμένα παραδείγματα:

Εκείνη:

Λέει: «Πώς πέρασες σήμερα;»

Εννοεί: «Ας μιλήσουμε. Με ενδιαφέρει πώς πέρασες τη μέρα σου και ελπίζω να ενδιαφέρεσαι κι εσύ για το πώς πέρασα εγώ».

Εκείνος:

Λέει: «Καλά».

Εννοεί: «Σου απαντώ μονολεκτικά γιατί θέλω να μείνω για λίγο μόνος μου».

Εκείνη:

Λέει: «Πώς πήγε η συνάντηση σου με τον καινούργιο σου πελάτη;»

Εννοεί: «θα συνεχίσω να σου κάνω ερωτήσεις για να καταλάβεις ότι πραγματικά νοιάζομαι για σένα και ενδιαφέρομαι να μάθω πώς τα πέρασες. Ελπίζω να ενδιαφέρεσαι κι εσύ για την δική μου μέρα. Έχω τόσα να σου πω.”

Εκείνος:

Λέει: «Καλά πήγε».

Εννοεί: «Προσπαθώ να είμαι ευγενικός και να μη νιώσεις ότι σε απορρίπτω, αλλά μπορείς να σταματήσεις να μ’ ενοχλείς με τις ερωτήσεις σου;»

Εκείνη:

Λέει: «Τους άρεσε η πρόταση σου;»

Εννοεί: «Υποθέτω ότι δυσκολεύεσαι να μιλήσεις γι’αυτό και έτσι θα ξεκινήσω από ένα πιο αδιάφορο θέμα. Δεν πειράζει αν δεν ανοιχτείς αμέσως. Εγώ είμαι εδώ και ενδιαφέρομαι για σένα. Ξέρω ότι θα εκτιμήσεις το ενδιαφέρον μου και ότι θα θελήσεις να ακούσεις τι έχω να σου πω.”

Εκείνος:

Λέει: «Ναι».

Εννοεί: «Κοίτα, δε θέλω να μιλήσουμε αυτή τη στιγμή. Μπορείς να μ’ αφήσεις ήσυχο; Μ’ ενοχλείς. Δεν μπορείς να καταλάβεις ότι θέλω να μείνω μόνος μου; Αν ήθελα να μιλήσω, θα μιλούσα».

Εκείνη:

Λέει: «Τι συμβαίνει;»

Εννοεί: «Βλέπω ότι κάτι συνέβη που σε αναστάτωσε. Μπορείς να μου μιλήσεις. Νοιάζομαι για σένα. Αν μου μιλήσεις γι’αυτό, θα αισθανθείς πολύ καλύτερα».

Εκείνος:

Λέει: «Τίποτα δε συμβαίνει».

Εννοεί: «Δε συμβαίνει τίποτα που να μην μπορώ να το αντιμετωπίσω μόνος μου. Μετά από λίγο θα ξεχάσω τα προβλήματα μου και θα είμαι διαθέσιμος για σένα. Γι’ αυτό, αγνόησε με για λίγο και μετά θα είμαι όλος δικός σου. Απλώς, πρέπει να αλλάξω ταχύτητα και να προσαρμοστώ στο περιβάλλον του σπιτιού».

Εκείνη:

Λέει: «Το ξέρω ότι κάτι συμβαίνει. Τι είναι;»

Εννοεί: «Ξέρω ότι κάτι δεν πάει καλά κι αν δε μου μιλήσεις τα πράγματα θα χειροτερέψουν. Έχεις ανάγκη να μου μιλήσεις!»

Εκείνος:

Δε λέει τίποτα και φεύγει από το δωμάτιο.

Εννοεί: «Δεν θέλω να θυμώσω μαζί σου, γι’ αυτό φεύγω. Θα γυρίσω ύστερα από λίγο και δε θα είμαι πια θυμωμένος μαζί σου επειδή με ενόχλησες».

Πώς αντιδρούν οί γυναίκες όταν οί άντρες δε θέλουν να μιλήσουν

Αναπόφευκτα, όταν ο άντρας αρνείται να συζητήσει και η σύντροφος του δεν κατανοεί την ανάγκη του να μείνει μόνος, θα δημιουργηθούν διάφορες παρερμηνείες και παρεξηγήσεις και η γυναίκα θα αρχίσει να πανικοβάλλεται. Να μερικοί από τους τρόπους με τους οποίους θα αντιδράσει σε μια τέτοια περίπτωση:

Τι νομίζει η γυναίκα:

1. Νομίζει ότι κάποιο πρόβλημα υπάρχει στη σχέση τους κι ότι εκείνος δε θέλει να είναι μαζί της.

2. Νομίζει ότι δεν την εμπιστεύεται και γι’ αυτό δε θέλει να της μιλήσει για τα συναισθήματα του.

3. Νομίζει ότι έχει θυμώσει μαζί της.

4. Νομίζει ότι δε θέλει να της μιλήσει γιατί κρύβει κάτι που θα μπορούσε να την αναστατώσει.

5. Νομίζει ότι είναι εγωιστής και ενδιαφέρεται μόνο για τον εαυτό του.

6. Νομίζει ότι προσπαθεί να την τιμωρήσει στερώντας της την αγάπη και την προσοχή του.

7. Νομίζει ότι τον έχει απογοητεύσει.

8. Νομίζει ότι είναι απλώς νωχελικός.

9. Νομίζει ότι αυτός δεν ενδιαφέρεται πια για κείνη.

10. Νομίζει ότι ο σύντροφος της τρομάζει στην ιδέα της οικειότητας, λόγω δυσάρεστων εμπειριών που είχε στο παρελθόν και χρειάζεται ψυχοθεραπεία.

11. Νομίζει ότι κάτι της κρύβει.

12. Νομίζει ότι έμπλεξε με λάθος άντρα.

Πώς αντιδρά η γυναίκα:

1. Αισθάνεται απόρριψη και για να ξεκαθαρίσει τα πράγματα, επιμένει να μιλήσουν για τη σχέση τους.

2. Δείχνει τη συμπάθεια της και κάνει πολλές ερωτήσεις προσπαθώντας να δείξει ότι ενδιαφέρεται. Στο τέλος όμως απογοητεύεται, επειδή εκείνος απορρίπτει τη βοήθεια της.

3. Αισθάνεται ανεπαρκής και μπερδεμένη.

4. Αναστατώνεται πραγματικά, αγωνιώντας για το τι είναι αυτό που της κρύβει.

5. Αμφιβάλλει για την αγάπη του.

6. Θυμώνει μαζί του και του στερεί την αγάπη και την προσοχή της για να τον τιμωρήσει.

7. Νιώθει ότι ο σύντροφος της δεν εκτιμά καθόλου όσα κάνει γι’ αυτόν.

8. Νιώθει πικραμένη επειδή του προσφέρει πολύ περισσότεροι απ’ όσα αξίζει.

9. Νιώθει παραμελημένη, απομονωμένη και ανίσχυρη να αποκτήσει αυτά που χρειάζεται. Μπορεί επίσης να αρχίσει να αισθάνεται ότι δεν είναι ελκυστική, ότι είναι βαρετή και ότι δεν αξίζει την αγάπη του.

10. Νιώθει ότι μέχρι να θεραπευθεί εκείνος, δεν μπορεί να πάρει αυτά που χρειάζεται από τη σχέση τους.

11. Φοβάται ότι ο ένας από τους δυο τους έκανε κάτι στραβό.

12. Σκέφτεται ότι οί υπόλοιποι άντρες δεν είναι έτσι και λαχταρά έναν πιο ομιλητικό και ευαίσθητο άντρα.

Σ’ όλα αυτά τα παραδείγματα, οί αντιδράσεις των γυναικών βασίζονται σε μια παρεξήγηση. Αν οί γυναίκες θέλουν να κάνουν τους άντρες να γυρίσουν κοντά τους, πρέπει να κατανοήσουν και να αποδεχτούν την αντρική ανάγκη για προσωπικό χρόνο και χώρο. Αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να θυσιάσουν τη δική τους ανάγκη για συζήτηση. Εκείνο που πρέπει όμως να κάνουν, είναι να διακρίνουν τη στιγμή που είναι κατάλληλη για συζήτηση.

Γιατί οί άντρες απομακρύνονται

Όταν μια γυναίκα μάθει να παραμερίζει προσωρινά την ανάγκη της για προσωπική επικοινωνία και να αφήνει χρόνο στο σύντροφο της για να προσαρμοστεί στην ατμόσφαιρα του σπιτιού ύστερα από μια μέρα στη δουλειά, τότε κι εκείνος χαλαρώνει και νιώθει να πλημμυρίζει από αγάπη για κείνη. Καθώς εξοικειώνεται με την υποστήριξη που του προσφέρει, αρχίζει να την περιμένει με ανυπομονησία. Στο σημείο αυτό, η σκέψη και μόνο ότι θα γυρίσει στο σπίτι του τον απελευθερώνει από το καθημερινό του άγχος. Όσο περισσότερο του προσφέρεται αυτή η στήριξη, τόσο λιγότερο χρειάζεται να απομακρυνθεί από τη σύντροφο του.

Οί γυναίκες όμως που δεν εφαρμόζουν τη νέα αυτή τεχνική, άθελα τους εμποδίζουν τους άντρες τους να μεταβούν ομαλά από το περιβάλλον της δουλειάς στο περιβάλλον του σπιτιού. Αν απαιτούν από αυτόν να προσφέρει περισσότερα πράγματα, ή αν δε σέβονται τον προσωπικό του χρόνο, εκείνος δε θα μπορέσει να χαλαρώσει και να αφοσιωθεί στη σχέση. Κι αν αυτό συνεχιστεί για καιρό, στο τέλος ο άντρας μπορεί να αποξενωθεί εντελώς από τη σύντροφο του. Μπορεί ακόμη και να πιστέψει ότι δεν την αγαπάει πια.

Όταν οί άντρες γυρίζουν στο σπίτι και βρίσκουν μια σύντροφο γεμάτη απαιτήσεις, ενστικτωδώς απομακρύνονται από εκείνη.

Όσο πιο πολύ πιέζονται οί άντρες να συζητήσουν ή να ασχοληθούν με τη σχέση τους, τόσο περισσότερο θέλουν να απομακρυνθούν για να χαλαρώσουν. Οί άντρες μπορούν να ξεχάσουν τις απαιτήσεις της δουλειάς τους, μόνο όταν δεν αισθάνονται πίεση από τη σύντροφο τους.

Αντίθετα, όταν οί άντρες επιστρέφουν στο σπίτι τους και βρίσκουν μια σύντροφο που δεν είναι απαιτητική, αισθάνονται ότι έχουν τον απαραίτητο χρόνο για να χαλαρώσουν. Τότε μπορούν αυτομάτως να εγκλιματιστούν στο περιβάλλον του σπιτιού και να της προσφέρουν την αγάπη που της αξίζει.

Χιλιάδες, στην κυριολεξία, γυναίκες που εφάρμοσαν στις σχέσεις τους νέους τρόπους συμπεριφοράς , αναφέρουν ότι η συνειδητοποίηση μόνο και μόνο αυτού του στοιχείου άλλαξε με μαγικό τρόπο τη σχέση τους.

Όταν ο άντρας δεν πιέζεται να δώσει περισσότερα, τότε αυτομάτως νιώθει την επιθυμία να το κάνει

Όταν οι άντρες δεν καταλαβαίνουν τις γυναίκες

Όταν μια γυναίκα είναι αναστατωμένη, οί άντρες νομίζουν ότι αυτό που χρειάζεται για να συνέλθει είναι να μείνει μόνη της, ακριβώς όπως κάνουν κι αυτοί. Έτσι θα την αγνοήσουν και θα της προσφέρουν τον προσωπικό χώρο και χρόνο, που οί ίδιοι θα χρειάζονταν σε μια αντίστοιχη περίπτωση. Αυτό όμως είναι το χειρότερο πράγμα που μπορούν να κάνουν.

Ακόμη κι όταν οί άντρες ρωτούν τις συντρόφους τους τι πραγματικά χρειάζονται, μπορεί να παρεξηγήσουν την απάντηση τους. Ας δούμε ένα παράδειγμα.

Ο άνδρας ρωτά τη γυναίκα , «Τι συμβαίνει; Φαίνεσαι αναστατωμένη».

«Δε συμβαίνει τίποτα», απαντά εκείνη. Αυτό που πραγματικά εννοεί είναι «Δε συμβαίνει τίποτα, εκτός αν ενδιαφέρεσαι πραγματικά για μένα. Αν ενδιαφέρεσαι, θα συνεχίσεις να μου κάνεις ερωτήσεις μέχρι να σου απαντήσω».

«Καλά τότε», λέει ο άνδρας και φεύγει. Από μέσα του σκέφτεται, «Δεν πειράζει που δε θες να το συζητήσεις. Καταλαβαίνω ότι θέλεις να μείνεις μόνη σου. Θα σε βοηθήσω κάνοντας σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Είμαι σίγουρος ότι μπορείς να το χειριστείς μόνη σου».

Ο άνδρας μένει με την εντύπωση ότι βοήθησε τη σύντροφο του και δεν του περνά από το μυαλό ότι απέτυχε παταγωδώς. Οί περισσότεροι άντρες σκέφτονται με τέτοιο τρόπο , αλλά όλες οί γυναίκες θα καταλάβαιναν ότι όταν η γυναίκα του έλεγε «Δε συμβαίνει τίποτα», αυτό που επεδίωκε ήταν να τραβήξει το ενδιαφέρον του άνδρα της , για να της κάνει κι άλλες ερωτήσεις. Όταν οί γυναίκες λένε, «Δε συμβαίνει τίποτα», συνήθως κάτι συμβαίνει και γι’ αυτό αισθάνονται την ανάγκη να μιλήσουν σε κάποιον που ενδιαφέρεται και νοιάζεται για κείνες. Στην πραγματικότητα, επιθυμούν να τους κάνει ο σύντροφος τους τις ερωτήσεις που θα τις βοηθήσουν να ανοίξουν την καρδιά τους και να εκφράσουν τα συναισθήματα τους.

Ας δούμε μερικές συνηθισμένες περιπτώσεις, στις οποίες οί άντρες παρεξηγούν τις προθέσεις των γυναικών.

Εκείνος ρωτάει: «Θέλεις να μιλήσουμε για κάτι;»

Εκείνη απαντάει, «Όχι», αλλά εκείνο που εννοεί είναι «Ναι, και αν ενδιαφέρεσαι πραγματικά, θα κάνεις κι άλλες ερωτήσεις».

Εκείνος ρωτάει: «Θέλεις βοήθεια;»

Εκείνη απαντάει, «Όχι, τα καταφέρνω και μόνη μου», αλλά εκείνο που εννοεί είναι, «Ναι, κι αν θες πραγματικά να με βοηθήσεις, πρόσεξε τι κάνω και κάνε το κι εσύ».

Εκείνος ρωτάει: «Έκανα τίποτα κακό;»

Εκείνη απαντάει, «Όχι», αλλά εκείνο που πραγματικά εννοεί είναι, «Ναι, κι αν θέλεις πραγματικά να διορθώσεις τα πράγματα, ρώτησε με για να μάθεις τι έκανες».

Εκείνος ρωτάει: «Είναι όλα εντάξει;»

Εκείνη απαντάει, «Ναι», αλλά εκείνο που εννοεί είναι, «Όχι, κι αν θες πραγματικά να μάθεις, θα μου κάνεις κι άλλες ερωτήσεις, για να ανακαλύψεις τι με στενοχώρησε».

Στα παραπάνω παραδείγματα, οί γυναίκες δοκιμάζουν τους άντρες τους, για να δουν αν μπορούν να τους εμπιστευθούν και να μιλήσουν για τα συναισθήματα τους. Αν εκείνοι καταλάβουν το κρυφό μήνυμα των απαντήσεων τους, οί γυναίκες αισθάνονται ότι πράγματι μπορούν να τους εμπιστευθούν και ότι θα βρουν στο πρόσωπο τους τη βοήθεια που αναζητούν.

Δυστυχώς, σ’αυτές τις περιπτώσεις, λίγοι άντρες ξέρουν τι πρέπει να κάνουν. Οί περισσότεροι απλώς αφήνουν μόνες τις συντρόφους τους, πιστεύοντας ακράδαντα ότι μ’αυτόν τον τρόπο τις βοηθούν.

Όταν οί γυναίκες μιλούν για τα συναισθήματα τους.

Αφού έχει νιώσει παραμελημένη για αρκετό καιρό μια γυναίκα, όταν τελικά μιλήσει για τα συναισθήματα της, διατρέχει και πάλι τον κίνδυνο να παρεξηγήσει ο σύντροφος της τα λεγόμενα της. Συχνά θα ερμηνεύσει λανθασμένα τα παράπονα της, υποθέτοντας ότι αυτό που του ζητά είναι να συντηρεί καλύτερα την οικογένεια κι όχι ότι θέλει περισσότερη προσοχή και φροντίδα όταν βρίσκεται στο σπίτι της. Ας δούμε μερικά παραδείγματα.

Εκείνη παραπονιέται:

1. Όταν παραπονιέται για το σπίτι, αυτό που πραγματικά επιθυμεί είναι να μοιραστεί μαζί του την απογοήτευση της.

2. Όταν παραπονιέται για τη δουλειά της, θέλει απλώς να μοιραστεί με το σύντροφο της τα προβλήματα της ημέρας της.

3. Όταν παραπονιέται για τις δουλειές του σπιτιού, θέλει απλώς να εκφράσει την κούραση της και να ζητήσει τη βοήθεια του, αν μπορεί να της τη δώσει.

4. Όταν παραπονιέται για τον καιρό ή για άλλα προβλήματα, στα οποία δεν υπάρχει λύση, θέλει απλώς λίγη συμπαράσταση για όσα πέρασε.

5. Όταν παραπονιέται για τις πολλές ώρες εργασίας του συντρόφου της, στην πραγματικότητα θέλει να του πει ότι της λείπει κι ότι θα ήθελε να περνούσαν περισσότερη ώρα μαζί.

Εκείνος παρεξηγεί τα λεγόμενα της και νομίζει:

1. Νομίζει ότι για να είναι ευτυχισμένη πρέπει να κερδίζει περισσότερα χρήματα και να της αγοράσει ένα μεγαλύτερο σπίτι.

2. Νομίζει ότι πρέπει να βγάλει περισσότερα χρήματα, ώστε εκείνη να μη χρειάζεται να δουλεύει κι ότι μόνο τότε θα γίνει ευτυχισμένη.

3. Νομίζει ότι είτε πρέπει να της βρει μια υπηρέτρια ή πρέπει να κάνει ο ίδιος την υπηρέτρια. προκειμένου να γίνει εκείνη ευτυχισμένη.

4. Μέσα του αρχίζει να αισθάνεται ότι πρέπει να κερδίζει περισσότερα χρήματα, για να μετακομίσουν σε κάποιο μέρος με καλύτερο κλίμα, όπου θα είναι ευτυχισμένη.

5. Νομίζει ότι πρέπει να βγάλει περισσότερα χρήματα, ώστε να μην χρειάζεται να δουλεύει τόσο σκληρά και τότε εκείνη θα είναι ευτυχισμένη,

Σε κάθε περίπτωση που οί γυναίκες είναι στενοχωρημένες, οί άντρες πιστεύουν ενστικτωδώς ότι πρέπει να δουλέψουν περισσότερο, για να γίνουν καλύτεροι προμηθευτές τροφής. Το ένστικτο αυτό για επαγγελματική επιτυχία τους απομακρύνει ακόμη περισσότερο από τις συντρόφους τους. Όταν είναι επιτυχημένοι στη δουλειά τους ή όταν βάζουν τα δυνατά τους για να λύσουν τα προβλήματα της συντρόφου τους και βλέπουν ότι παρ’ όλα αυτά εκείνη εξακολουθεί να είναι δυστυχισμένη, αισθάνονται ακόμη μεγαλύτερη απογοήτευση. Για να ξεπεράσουν λοιπόν την απογοήτευση τους, αρχίζουν να αποστασιοποιούνται και να μην ενδιαφέρονται πλέον για την ικανοποίηση και την ευτυχία της.

Γιατί οί άντρες δε δεσμεύονται

Το ίδιο ισχύει και για πολλούς μοναχικούς άντρες. Όταν δεν μπορούν να προσελκύσουν τη γυναίκα των ονείρων τους, πείθουν τον εαυτό τους, ότι αν είχαν περισσότερα χρήματα θα την είχαν αποκτήσει. Έτσι, αντί να καταλάβουν ότι χρειάζεται να μάθουν νέους τρόπους συμπεριφοράς στις σχέσεις, εστιάζουν όλη τους την προσοχή στην καριέρα τους.

Μερικοί άντρες παραιτούνται από την προοπτική του γάμου είτε επειδή θεωρούν ότι δε θα καταφέρουν ποτέ να βγάλουν πολλά χρήματα ή επειδή πιστεύουν ότι θα πρέπει να κάνουν πολλές θυσίες για να πετύχουν κάτι τέτοιο. Άλλοι πάλι, πιθανώς να έχουν βρει τη γυναίκα των ονείρων τους, αλλά διστάζουν να προχωρήσουν σε γάμο, γιατί πιστεύουν ότι δεν κερδίζουν αρκετά.

Αν και δεν έχουν όλοι οί άντρες την έμμονη ιδέα να βγάλουν πολλά χρήματα, θέλουν να νιώθουν σίγουροι ότι μπορούν να εξασφαλίσουν την ευτυχία της συντρόφου τους, πριν δεσμευθούν για γάμο. Οί νέες γνώσεις για τις σχέσεις βοηθούν τους άντρες να συνειδητοποιήσουν επίσης, ότι ανεξάρτητα από το πόσα χρήματα κερδίζουν, είναι σε θέση να προσφέρουν στη σύντροφο τους τη συναισθηματική στήριξη που χρειάζεται για να είναι ευτυχισμένη.

Γιατί οί άντρες πέφτουν με τα μούτρα στη δουλειά

Όταν οί άντρες σκέφτονται ότι η οικογένεια τους δεν είναι ευτυχισμένη, ενστικτωδώς επενδύουν ακόμη περισσότερη ενέργεια στον επαγγελματικό τομέα. Έτσι ασχολούνται τόσο πολύ με τη δουλειά τους, ώστε συχνά δε συνειδητοποιούν πόσες ώρες λείπουν από το σπίτι τους. Για κείνους ο χρόνος κυλά πολύ γρήγορα, για τη γυναίκα τους όμως που τους περιμένει στο σπίτι, ο χρόνος αυτός μοιάζει με αιωνιότητα. Δεν καταλαβαίνουν ότι στη σημερινή εποχή η παρουσία τους στο σπίτι είναι εξίσου σημαντική με την επαγγελματική τους επιτυχία.

Όσο μεγαλύτερο άγχος βιώνει ένας άντρας στη δουλειά του, τόσο περισσότερο συγκεντρώνεται στην επίλυση των επαγγελματικών του προβλημάτων. Τέτοιες στιγμές ο άντρας δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από τα προβλήματα του και να στρέψει την προσοχή του στη σχέση του. Αντίθετα, η δουλειά μπορεί να τον απορροφήσει σε τέτοιο βαθμό, ώστε χωρίς να το ξέρει, να παραμελήσει εντελώς τη σύντροφο ή την οικογένεια του.

Οί άντρες που βρίσκονται σ’ αυτή την κατάσταση, μοιάζουν σαν να κοιτάζουν μέσα από ένα τούνελ και να βλέπουν μόνο ό,τι εξυπηρετεί τις επιδιώξεις τους. Δε συνειδητοποιούν ότι λόγω της αποκλειστικής ενασχόλησης τους με την καριέρα τους, παραμελούν και αγνοούν τα αγαπημένα τους πρόσωπα και ξεχνούν τι είναι πραγματικά σημαντικό στη ζωή τους. Δε συνειδητοποιούν ότι έτσι διώχνουν μακριά τους τα πρόσωπα που αγαπούν.

Όταν οί άντρες αδιαφορούν για την οικογένεια τους

Όταν ένας άντρας απομακρύνεται από τη σύντροφο του και ασχολείται μόνο με τα επαγγελματικά του προβλήματα, είναι δύσκολο για τη γυναίκα του να δεχτεί ότι πρόκειται απλώς για μια ενστικτώδη αντίδραση. Η γυναίκα έχει την τάση να ερμηνεύει παρόμοιες αντιδράσεις σαν ηθελημένη ένδειξη ψυχρότητας και αδιαφορίας. Κι αυτό γιατί, το να ασχοληθεί μια γυναίκα αποκλειστικά με τα επαγγελματικά της θέματα και να αδιαφορήσει για την οικογένεια της, αποτελεί μια συνειδητή πράξη, η οποία στις περισσότερες περιπτώσεις σημαίνει ότι πραγματικά δεν ενδιαφέρεται.

Αντίθετα, όταν ένας άντρας συγκεντρώνεται αποκλειστικά στην εργασία του, δε σημαίνει ότι αδιαφορεί για την οικογένεια του. Δεν έχει αποφασίσει συνειδητά να αμελήσει τα καθήκοντα του – απλώς τα ξεχνάει. Δεν αμελεί επίτηδες να πάρει την κόρη του από το σχολείο, αυτό είναι μια συνέπεια της μονομερούς του ενασχόλησης με τη δουλειά του. Δε σημαίνει ότι δε νοιάζεται πια για την οικογένεια του. Σημαίνει ότι ενώ νοιάζεται, δεν ξέρει πώς να αντιμετωπίσει το άγχος του.

Αυτή η τάση που έχουν οί άντρες, να ασχολούνται δηλαδή με ένα μόνο πράγμα και να ξεχνούν όλα τα υπόλοιπα, ευθύνεται και για το γεγονός ότι αναβάλλουν πράγματα που στην πραγματικότητα είναι πρόθυμοι να κάνουν. Πολλές φορές, οί γυναίκες τους ζητούν να κάνουν κάτι που, αν και πράγματι σκοπεύουν να το κάνουν, τελικά το ξεχνούν. Επειδή οί γυναίκες δύσκολα ξεχνούν, πιστεύουν λανθασμένα ότι ο σύντροφος τους προσπαθεί επίτηδες ν’αποφύγει τη δουλειά που του ανέθεσαν, με τη δικαιολογία ότι το ξέχασε.

Στους σημερινούς άντρες δεν αρκεί απλώς να σκοτώσουν το θήραμα τους και ύστερα να επιστρέψουν στο σπίτι τους για να γιορτάσουν το γεγονός, όπως έκαναν οί προγονοί τους. Η ζωή τους είναι πολύ πιο πολύπλοκη. Μπορεί να περάσουν μήνες μέχρι να κλείσουν μια συμφωνία – να σκοτώσουν δηλαδή ένα θήραμα. Όλο αυτό το διάστημα το μυαλό τους είναι απασχολημένο, καθώς σκέφτονται και ξανασκέφτονται και σχεδιάζουν πιθανές λύσεις στο πρόβλημα τους. Σκέφτονται όταν είναι στη δουλειά, στο σπίτι ή ακόμη και στον ύπνο τους. Μπορεί να θυμούνται κάθε λεπτομέρεια για την επίτευξη του επαγγελματικού τους στόχου, αλλά ξεχνούν να αγοράσουν το γάλα που τους ζήτησε η γυναίκα τους, όσες φορές κι αν τους το υπενθυμίσει.

Αλλάζοντας ταχύτητα - Από τη δουλειά στη σχέση

Η τάση των αντρών να απορροφούνται από τη δουλειά τους δε δυσκολεύει μόνο τη σχέση με τη σύντροφο τους, αλλά είναι επίσης αντιπαραγωγική και για τους ίδιους. Μέχρι να μάθουν οί άντρες να εφαρμόζουν τους νέους τρόπους συμπεριφοράς στις σχέσεις και να βοηθούν τις γυναίκες να εκφράζουν τα συναισθήματα τους, κάθε φορά που η σύντροφος τους θα δείχνει αναστατωμένη ή ανικανοποίητη, εκείνοι θα έχουν την τάση να γυρίζουν τρέχοντας στη δουλειά τους και να της στερούν, μ’αυτή τους τη στάση, τη στήριξη που χρειάζεται.

Υπάρχουν τρεις βασικοί τρόποι με τους οποίους οί άντρες μπορούν να «αλλάξουν ταχύτητα» και να προσαρμοσθούν από τη δουλειά τους στη σχέση τους. Μέχρι ενός ορισμένου σημείου χρειάζονται ταυτόχρονα και οί τρεις.

1. Επιτυχία

Ο πρώτος τρόπος είναι η επιτυχία. Όταν οί άντρες φεύγοντας από τη δουλειά τους αισθάνονται επιτυχημένοι, θα ξεχάσουν ευκολότερα τα προβλήματα τους και θα στραφούν πρόθυμα στη σχέση με τη σύντροφο τους. Μια αποδοτική ημέρα στη δουλειά τους κάνει να αισθάνονται ότι το κυνήγι τελείωσε και ότι τώρα μπορούν να γυρίσουν στο σπίτι και να χαλαρώσουν. Όταν όμως ο άντρας πιστεύει ότι δεν είναι τόσο επιτυχημένος όσο θα ήθελε ή όσο θεωρεί ότι θα έπρεπε να είναι, οί επόμενοι δύο τρόποι αποκτούν μεγαλύτερη ση μασιά.

2. Περισπασμός

Ο δεύτερος τρόπος είναι ο περισπασμός της προσοχής τους. Για να ξεχάσουν τα προβλήματα της ημέρας, στρέφουν την προσοχή τους σε άλλες ασχολίες πέρα από τη δουλειά τους. Κάθονται στον αγαπημένο τους «βράχο» και βλέπουν τηλεόραση, διαβάζουν εφημερίδα, ακούν μουσική, πηγαίνουν στον κινηματογράφο ή ασχολούνται με άλλες απλές δραστηριότητες, που δεν απαιτούν μεγάλη συγκέντρωση.

Ένας άλλος πρακτικός τρόπος περισπασμού είναι η άθληση. Συγκεντρώνονται στην άσκηση του σώματος τους και κατορθώνουν έτσι να «αλλάξουν ταχύτητα». Αυτό μπορεί να γίνει με μια πολύ έντονη άσκηση ή με κάτι τόσο απλό όσο ένας περίπατος. Για να απελευθερώσουν το μυαλό τους από τα προβλήματα της δουλειάς τους, χρειάζονται μια νέα δραστηριότητα που θα τους απορροφήσει.

Οί άντρες ξεχνούν τα πραγματικά τους προβλήματα όταν ασχοληθούν με άλλα προβλήματα που επιλύονται εύκολα ή με προβλήματα που δεν είναι υπεύθυνοι για τη λύση τους. Παίζοντας κάποιο παιχνίδι, ψευτομαστορεύοντας, επευφημώντας την ομάδα τους, κάνοντας σπορ, ή παρακολουθώντας τις ειδήσεις, κατορθώνουν να μειώσουν το άγχος τους. Όταν με το μυαλό τους λύνουν τα παγκόσμια προβλήματα ή σχεδιάζουν την πορεία της ομάδας τους προς τη νίκη, αισθάνονται γεμάτοι αυτοπεποίθηση και ικανοί να λύσουν και τα δικά τους πραγματικά προβλήματα.

Αν δεν απασχολείται με κάποιο χόμπι ο άντρας, ίσως να μην καταφέρει να εκτονώσει τη φόρτιση και το στρες της δουλειάς του.

Η ενασχόληση με ένα αγαπημένο χόμπι τους βοηθά να ξεχάσουν τα αληθινά και πιεστικά τους προβλήματα.

Τα χόμπι, ακόμη κι αν φαίνονται τετριμμένα, είναι μια σημαντική παράμετρος, γιατί χωρίς αυτά είναι πιθανό οί άντρες να μην κατορθώσουν να ξεφύγουν από την ατμόσφαιρα της δουλειάς τους και να εξακολουθήσουν να αισθάνονται μεγάλη πίεση και στο σπίτι.

Αυτή η τεχνική μείωσης του άγχους είναι ιδανική για τους άντρες και χρειάστηκαν πολλοί αιώνες για να αναπτυχθεί. Το να ενθαρρύνουμε ή να περιμένουμε από τους άντρες να μιλήσουν για τα προβλήματα τους, να δείξουν δηλαδή τη θηλυκή τους πλευρά, είναι πολλές φορές αντίθετο προς τη φύση τους. Σε μερικές περιπτώσεις, το να συζητήσουν τις δυσκολίες της δουλειάς τους πριν προλάβουν να χαλαρώσουν, μπορεί να αυξήσει το στρες και να τους κάνει να αισθανθούν ακόμη περισσότερο αγχωμένοι, καθώς θα απορροφηθούν πάλι από την ατμόσφαιρα του εργασιακού τους χώρου, με τις απογοητεύσεις, τις αποτυχίες και τις στενοχώριες του.

Οί άντρες χρειάζεται πρώτα να χαλαρώσουν και μετά θα μπορέσουν να ασχοληθούν με τη σχέση τους. Η τήρηση αυτής της σειράς είναι πολύ σημαντική. Πρώτα πρέπει να ξεχάσουν τα προβλήματα τους και μετά να νιώσουν ότι έχουν να προσφέρουν κάτι θετικό. Τότε μόνο θα θυμηθούν, ποιο είναι το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή τους – η σύζυγος και η οικογένεια τους ή η επιθυμία τους να αποκτήσουν οικογένεια. Η συνειδητοποίηση του τι είναι πραγματικά σημαντικό, τους βοηθά να ξαναγεμίσουν τις μπαταρίες τους.

3. Εκτίμηση

Ένας τρίτος τρόπος για μια επιτυχή μετάβαση από το περιβάλλον της δουλειάς στο περιβάλλον του σπιτιού, είναι η προσδοκία των αντρών, ότι η σύντροφος τους θα τους προσφέρει τη συναισθηματική στήριξη που τόσο χρειάζονται. Οί άντρες αναζητούν την αγάπη και την αποδοχή της συντρόφου τους. Η προσδοκία και μόνο αυτής της στήριξης τους κάνει να αισθάνονται επιτυχημένοι, ακόμη κι αν αντιμετωπίζουν προβλήματα στη δουλειά τους.

Και μόνο η σκέψη ότι θα επιστρέψουν στο σπίτι τους, σε μια σύντροφο που τους αγαπά, τους αρκεί για να ξεχάσουν τα άγχη και τα προβλήματα τους. Ακόμη κι αν έχουν ανάγκη να μείνουν μόνοι, θα το κάνουν για μικρότερο διάστημα, αν ξέρουν ότι μια τρυφερή σύντροφος τους περιμένει.

Αντίθετα, αν οί άντρες γνωρίζουν ότι θα γυρίσουν στο σπίτι τους, σε μια δυσαρεστημένη σύντροφο, τείνουν να ασχολούνται ακόμη περισσότερο με την καριέρα τους και δυσκολεύονται ακόμη περισσότερο να αποτινάξουν το άγχος της δουλειάς.

Ένας νέος ρόλος

Αν μάθουν να λειτουργούν μέσα στα πλαίσια των νέων τους ρόλων, τόσο οί άντρες όσο και οί γυναίκες θα μπορέσουν να στηρίξουν αποτελεσματικά τους συντρόφους τους.

Όταν οί άντρες επιστρέφουν στο σπίτι μετά τη δουλειά, μπορούν να μάθουν να ανταποκρίνονται καλύτερα στις ανάγκες της συντρόφου τους – μια διαδικασία που απαιτεί χρόνο και εκπαίδευση στην ικανότητα επικοινωνίας. Αυτή η πορεία μπορεί να συντομευτεί, αν η σύντροφος τους θελήσει να τους βοηθήσει – αυτό όμως είναι κάτι που προϋποθέτει και τη δική της εκπαίδευση.

Για να κατανοήσουν ευκολότερα οί γυναίκες το γεγονός ότι οί άντρες χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να ανοιχτούν σε μια σχέση, μπορούν να κάνουν τη σύγκριση με τη δική τους ανάγκη για χρόνο σε έναν άλλον τομέα. Για παράδειγμα, προκειμένου να απολαύσουν το σεξ ύστερα από μια μέρα γεμάτη πίεση και άγχος, οί περισσότερες γυναίκες χρειάζονται χρόνο, προσοχή, συζήτηση και τρυφερότητα από τους άντρες.

Αντίστοιχα, ακριβώς όπως οί γυναίκες δυσκολεύονται να απολαύσουν το σεξ ύστερα από μια κουραστική ημέρα, οί άντρες δυσκολεύονται να ανοίξουν την ψυχή τους στη σύντροφο τους, όταν επιστρέφουν από τη δουλειά. Σ’ αυτή την περίπτωση είναι οί άντρες αυτοί που χρειάζονται περισσότερο χρόνο και τρυφερότητα για να μπορέσουν να προσαρμοσθούν από το χώρο της δουλειάς στο χώρο του σπιτιού.

Αν οί γυναίκες κατανοήσουν την ανάγκη του άντρα να παραμερίζει τα προβλήματα της ημέρας, θα μπορούν ευκολότερα να τον συγχωρήσουν και να τον αποδεχθούν και θα τον εκτιμούν περισσότερο. Κι όταν ο άντρας τους επιζητά την απομόνωση, δε θα θίγονται προσωπικά. Αυτή η συνειδητοποίηση, σε συνδυασμό με τη γνώση των νέων τρόπων συμπεριφοράς και επικοινωνίας στις σχέσεις, θα δώσει στις γυναίκες νέες δυνάμεις, όχι μόνο για να αποκτήσουν αυτό που χρειάζονται, αλλά και για να βοηθήσουν τον άντρα τους να αποτινάξει το άγχος του και να τους ανοίξει την καρδιά του.

Αντίστοιχα, όταν οί άντρες κατανοήσουν τις γυναίκες, θα μπορούν να τους προσφέρουν συναισθηματική στήριξη και όχι μόνο πρακτικές λύσεις στα προβλήματα τους. Οί άντρες μπορούν να γίνουν πολύ καλοί ακροατές, όταν νιώσουν ότι οί γυναίκες τους δεν απαιτούν να τους προσφέρουν περισσότερα. Αν μάθουν αυτόν το νέο τρόπο επικοινωνίας, οί άντρες θα συνειδητοποιήσουν, ότι χωρίς να αλλοιώσουν την προσωπικότητα τους ή να χρειαστεί να κάνουν περισσότερα, μπορούν να προσφέρουν σημαντική βοήθεια στις συντρόφους τους.

Η συναισθηματική αναστροφή των ρόλων

Όταν ένας άντρας δίνει στη σύντροφο του το μήνυμα ότι δε θέλει να της μιλήσει για τα προβλήματα του, εκείνη πρέπει να το σεβαστεί και να τον αφήσει μόνο του. Αυτό, ωστόσο, δεν ισχύει όταν μια γυναίκα δίνει το μήνυμα ότι δε θέλει να μιλήσει στο σύντροφο της. Σε μια τέτοια περίπτωση, ο άντρας, αντί να πτοηθεί, πρέπει να επιμείνει, γιατί αυτό που πραγματικά χρειάζεται η σύντροφος του, είναι να της δείξει το ενδιαφέρον του και την αγάπη του.

Συχνά, οί γυναίκες δεν ξέρουν πώς να μεταπηδήσουν από την αντρική πλευρά του εαυτού τους – που κυριαρχεί όταν δουλεύουν στη γυναικεία που κυριαρχεί μέσα στο σπίτι. Μερικές φορές, αν και χρειάζονται να μιλήσουν με κάποιον, δεν το συνειδητοποιούν ούτε οί ίδιες. Εξάλλου οί μητέρες μας και οί πατέρες μας δεν αντιμετώπισαν παρόμοιες καταστάσεις κι έτσι δε μας δίδαξαν πώς πρέπει να τις αντιμετωπίζουμε εμείς.

Όταν οί γυναίκες εκδηλώνουν περισσότερο την αντρική τους πλευρά και παραμερίζουν τη γυναικεία, έχουμε μια συναισθηματική αναστροφή ρόλων. Τότε οί γυναίκες αρχίζουν να λειτουργούν σύμφωνα με τις επιταγές της αντρικής τους πλευράς και όχι της γυναικείας. Αν και οί σύγχρονες γυναίκες μπορούν εύκολα να απαριθμήσουν μια σειρά από προβλήματα και αδικίες, που σχετίζονται τόσο με το επάγγελμα τους, όσο και με τη σχέση τους, η βασική πηγή της δυσαρέσκειας τους είναι συχνά αυτή ακριβώς η συναισθηματική αναστροφή των ρόλων.

Για να ευτυχήσουν οί γυναίκες μέσα σε μια σχέση, πρέπει να ανακτήσουν την ισορροπία ανάμεσα στην αντρική και τη γυναικεία τους πλευρά. Οί άντρες και οί γυναίκες πρέπει να συνεργασθούν, για να βοηθήσουν τη σύγχρονη γυναίκα να ξαναέλθει σε επαφή με τη βαθύτερη, γυναικεία φύση της.

Ο νέος ρόλος του σύγχρονου άντρα απαιτεί από εκείνον να βοηθήσει τη σύντροφο του να ξαναβρεί το θηλυκό της εαυτό υστέρα από μια κοπιαστική μέρα στη δουλειά.

Τα προβλήματα της συναισθηματικής αναστροφής των ρόλων

Το άγχος της καθημερινής εναλλαγής ανάμεσα στο αρσενικό και το θηλυκό στοιχείο της προσωπικότητας της σύγχρονης γυναίκας έχει μια τρομακτική επίδραση πάνω στη σχέση του ζευγαριού. Όπως μια μπάλα που κυλά στην κατηφόρα αυξάνει ολοένα την ταχύτητα της, έτσι και οί γυναίκες θα βυθίζονται ολοένα και περισσότερο στην απογοήτευση, αν δεν υπάρξει μια δραστική παρέμβαση για την καταπολέμηση αυτού του άγχους. Αν οί άντρες δεν κατανοήσουν αυτό το σημείο, όλες τους οί προσπάθειες να λύσουν τα προβλήματα της σχέσης τους δε θα έχουν κανένα αποτέλεσμα.

Όταν έχει συμβεί συναισθηματική αναστροφή των ρόλων, οί γυναίκες, εκφράζοντας περισσότερο την αντρική τους πλευρά, έχουν την τάση να προσπαθούν να λύσουν άμεσα τα διάφορα προβλήματα. Δεν τους αρκεί να κάνουν απλώς ό,τι περνά από το χέρι τους και μετά να χαλαρώνουν συζητώντας για όσα δεν πρόλαβαν να κάνουν. Αντίθετα, αισθάνονται μια πιεστική ανάγκη να λύσουν όλα τα άλυτα προβλήματα πριν ξεκουραστούν.

Στις περιπτώσεις που η γυναίκα αισθάνεται την ανάγκη να επιλύνει προβλήματα, ο σύντροφος της μπορεί να τη βοηθήσει ακούγοντας την.

Γιατί οί γυναίκες χρειάζονται περισσότερη κουβέντα

Όταν η γυναίκα δεν αισθάνεται την άνεση μέσα στη σχέση της να εκφράσει ελευθέρα τα συναισθήματα και τις σκέψεις της, τότε χάνει σταδιακά την επαφή της με το θηλυκό στοιχείο της προσωπικότητας της. Έτσι , δε βρίσκεται πια σε αρμονία με τον εαυτό της και δεν μπορεί να είναι ευτυχισμένη. Το χειρότερο δε είναι , πως κινδυνεύει να μην αναγνωρίζει πια ούτε η ίδια τις ανάγκες της . Το μονό που νιώθει είναι ότι κάτι της λείπει και συνήθως θεωρεί υπεύθυνο γι’ αυτό τον άντρα.

Όσο περισσότερο αποξενώνονται οί γυναίκες από τη θηλυκή τους πλευρά, τόσο λιγότερο δέχονται τη στήριξη που τους προσφέρει ο σύντροφος τους. Το αποτέλεσμα είναι ότι και οί άντρες, με τη σειρά τους, αισθάνονται απογοήτευση επειδή νομίζουν ότι δεν μπορούν να ικανοποιήσουν τη σύντροφο τους και να αλλάξουν την κατάσταση.

Οί σημερινές γυναίκες αντιμετωπίζουν ένα επιπλέον άγχος, καθώς αφήνουν το σπίτι τους για να δουλέψουν. Γι’ αυτό χρειάζονται επιπλέον υποστήριξη από το σύντροφο τους. Όταν γυρίζουν στο σπίτι έχουν ανάγκη να κουβεντιάσουν μαζί του. Επιζητούν τη σιγουριά ότι μπορούν να μιλήσουν ελεύθερα και ανοιχτά και να εκφράσουν τα συναισθήματα τους, έστω και αν φαίνονται παράλογα ή ασύνδετα. Έχουν την ανάγκη να νιώθουν ότι κάποιος νοιάζεται για κείνες και τις καταλαβαίνει.

Οί άντρες πρέπει να καταλάβουν ότι όταν οί γυναίκες μιλούν, το κάνουν για να ξαλαφρώσουν από τα καθημερινά τους βάρη. Εκείνο που ζητούν δεν είναι λύσεις, αλλά συμπάθεια και κατανόηση.

Να τι συμβαίνει όταν οί άντρες προσπαθούν να «λύσουν» τα προβλήματα των γυναικών:

Η ανατομία μιας παρεξήγησης:

1. Εκείνη παραπονιέται, «Δεν ακούς τι σου λέω» ή «Δεν καταλαβαίνεις».

2. Εκείνος απαντά ότι την άκουσε πολύ προσεκτικά -απόδειξη ότι της πρότεινε μια τόσο καλή λύση.

3. Εκείνη επιμένει ότι δεν την ακούει πραγματικά και ότι δεν καταλαβαίνει το πρόβλημα της.

4. Εκείνος αρχίζει να νιώθει απογοήτευση και προσπαθεί να της αποδείξει ότι η λύση που της προτείνει είναι η σωστή.

5. Αρχίζουν να μαλώνουν.

Ο άντρας νομίζει ότι του καταλογίζει πως δεν καταλαβαίνει το πρόβλημα ή ότι η λύση που προτείνει είναι λανθασμένη. Το μήνυμα που θέλει όμως να μεταδώσει η γυναίκα στο παραπάνω παράδειγμα, είναι ότι ο σύντροφος της δεν της προσφέρει την κατανόηση και τη συναισθηματική στήριξη που τόσο έχει ανάγκη. Όταν λέει «Δεν καταλαβαίνεις» εννοεί «Δεν καταλαβαίνεις τι θέλω από σένα. θέλω μόνο να καθίσεις και να με ακούσεις με συμπάθεια και κατανόηση».

Οί άντρες δε γνωρίζουν πώς να αντιδράσουν απέναντι σε μια αγχωμένη γυναίκα, γιατί ποτέ δεν είδαν τον πατέρα τους να αντιμετωπίζει μια παρόμοια κατάσταση. Στις περισσότερες περιπτώσεις οί μητέρες μας καλλιεργούσαν τη θηλυκή πλευρά του εαυτού τους, μέσω της επικοινωνίας τους με άλλες γυναίκες. Οί γυναίκες της δικής μας γενιάς ωστόσο, δεν έχουν αυτή την πολυτέλεια. Όταν μιλάνε, πρέπει να μη φλυαρούν και να μπαίνουν κατευθείαν στο θέμα. Πιέζονται να φερθούν σαν άντρες.

Ένας κωμικός έθεσε το πρόβλημα ως εξής: Ο Θεός έδωσε στις γυναίκες κατά μέσον όρο έξι χιλιάδες λέξεις την ημέρα και στους άντρες δυο χιλιάδες λέξεις. Συνήθως, στο τέλος μιας εργάσιμης μέρας, έχουν ξοδέψει και οί δυο τους τις δύο χιλιάδες. Όταν η γυναίκα γυρίζει στο σπίτι, εξακολουθεί να έχει τέσσερις χιλιάδες λέξεις απόθεμα. Έτσι, εκείνη θέλει να μιλήσει, αλλά ο σύντροφος της έχει ήδη ξοδέψει τα αποθέματα του και δεν έχει τίποτα να πει.

Αν και αυτός είναι ένας χιουμοριστικός τρόπος για να δει κανείς το θέμα, το πρόβλημα είναι απολύτως πραγματικό και σοβαρό.

Η έλλειψη επικοινωνίας στις σχέσεις είναι η βασική αιτία που κάνει τις σύγχρονες γυναίκες να αισθάνονται συχνά ανικανοποίητες και δυστυχισμένες.

Χιλιάδες στην κυριολεξία σχέσεις βελτιώθηκαν από τη μια στιγμή στην άλλη, όταν οί άντρες συνειδητοποίησαν την ανάγκη των γυναικών τους να τις ασκούσουν με συμπάθεια.

Να θυμόμαστε ότι όταν οί άντρες συζητούν για προβλήματα, ψάχνουν συνήθως για λύσεις . Τις περισσότερες όμως φορές, όταν οί άντρες προσπαθούν να ξεκουραστούν ύστερα από μια κουραστική μέρα, δε θέλουν να συζητήσουν. Τη χαλάρωση και την ηρεμία που επιτυγχάνουν οί άντρες μέσα από τη σιωπή, οί γυναίκες την επιτυγχάνουν μέσα από την κουβέντα.

Με απλά λόγια, οι άντρες πρέπει να θυμούνται ότι όσα προβλήματα κι αν αντιμετωπίζει η σύντροφος τους, το σημαντικότερο είναι να βρει κάποιον για να την ακούσει χωρίς να της προτείνει λύσεις.

Οί γυναίκες πρέπει να θυμούνται πως όταν οί άντρες δεν τις ακούν, αυτό συμβαίνει επειδή δεν κατανοούν πόσο σημαντικό είναι για κείνες να νιώθουν ότι κάποιος τις ακούει με συμπάθεια.

Οί άντρες πρέπει να αναγνωρίσουν το γεγονός, ότι ο σύγχρονος χώρος εργασίας απογυμνώνει τη γυναίκα από τα θηλυκά χαρακτηριστικά της και δεν την αφήνει να βρει την ευτυχία. Τότε μόνο θα μπορέσουν να τη βοηθήσουν και να την ακούσουν. Οί άντρες φυσικά και θέλουν να κάνουν τις γυναίκες τους ευτυχισμένες, αλλά μέχρι τώρα δεν ήξεραν πώς.

Οί άντρες αντέχουν ευκολότερα την έλλειψη θηλυκών αξιών στο χώρο της δουλειάς, γιατί επί χιλιετηρίδες ήξεραν ότι θα γυρίσουν στο σπίτι τους, στη γυναίκα τους και θα βρουν την προσωπική τους ισορροπία. Αλλά οί γυναίκες δύσκολα βρίσκουν τη δική τους ισορροπία, γιατί στη δουλειά επικρατεί η αντρική νοοτροπία και όταν επιστρέφουν στο σπίτι δεν τους περιμένει κανείς για να μιλήσουν.

Δεν είναι μόνο οί άντρες που δε γνωρίζουν τον τρόπο να στηρίξουν τις συντρόφους τους, είναι κι εκείνες που δε γνωρίζουν με ποιον τρόπο πρέπει να το ζητήσουν. Οί γυναίκες είτε περιμένουν από τους άντρες να διαβάσουν τη σκέψη τους και να μαντέψουν τις ανάγκες τους ή αφήνουν τις ανάγκες τους να συσσωρευτούν, μέχρι να αρχίσουν να αισθάνονται πραγματική πικρία και απογοήτευση, οπότε στη συνέχεια απαιτούν από τον άντρα να κάνει περισσότερα. Φυσικά, καμιά από τις δύο προσεγγίσεις δεν είναι αποτελεσματική.

Γιατί δεν αρέσει στις γυναίκες να ζητούν

Οί γυναίκες ζητούν περισσότερα πράγματα από τη σχέση τους, ακόμη κι αν δε γνωρίζουν τι ακριβώς θέλουν. Στην εποχή των γονιών μας, αν ο άντρας αγαπούσε μια γυναίκα, της προσέφερε ό,τι ήθελε, χωρίς καν εκείνη να του το ζητήσει.

Αυτό συνέβαινε, επειδή αυτό που ζητούσε η γυναίκα ήταν αυτό που της είχε πει η μητέρα της ότι μπορούσε να περιμένει και ακριβώς αυτό που ο άντρας είχε μάθει να δίνει, εκπαιδευμένος από το δικό του πατέρα. Οί άντρες είχαν απλώς μάθει από τους πατεράδες τους πώς να συντηρήσουν τη δική τους οικογένεια. Δε χρειαζόταν να τους διδάξει τίποτα η γυναίκα τους. Απλώς οί άντρες προσπαθούσαν να γίνουν ολοένα και καλύτεροι σ’ αυτόν το ρόλο. Δεν τους ζητούσε κανείς να γίνουν οικιακοί βοηθοί, ούτε ζητούσε κανείς από τις γυναίκες να βρίσκονται κάτω από συνεχή πίεση και άγχος.

Όταν οί άντρες ευαισθητοποιούνται

Σύμφωνα με τις παλιές συνήθειες, όταν οί άντρες αγαπούσαν τη σύντροφο τους, δούλευαν όλη την ημέρα για να της εξασφαλίσουν τα απαραίτητα αγαθά και ήταν έτοιμοι να θυσιάσουν τη ζωή τους προκειμένου να την προστατέψουν. Αυτό ήταν και το πολυτιμότερο δώρο που της έκαναν. Οί άντρες δε βασίζονταν στη σύντροφο τους για να τους πει τι θα κάνουν. Αν την αγαπούσαν, δραστηριοποιούνταν από μόνοι τους για να της προσφέρουν ό,τι χρειαζόταν. Αυτά τα εσωτερικά κίνητρα και η ευαισθητοποίηση των αντρών εξέφραζαν και το μέγεθος της αγάπης τους.

Τώρα οί γυναίκες ζητούν πράγματα, που δεν είχαν ζητηθεί ποτέ από τους πατέρες μας. Σήμερα, εάν μια γυναίκα θέλει ένα νέο τρόπο στήριξης από το σύντροφο της, οφείλει να του εξηγήσει η ίδια τις ανάγκες της και να του ζητήσει με ευχάριστο τρόπο αυτό που χρειάζεται.

Δεν είναι εύκολο για τις γυναίκες να ζητήσουν κάτι από το σύντροφο τους. Εάν χρειασθεί να το κάνουν, τότε αισθάνονται ότι  εκείνος δεν τις αγαπά. Εξάλλου, δεν έχουν πολλές παραστάσεις από γυναίκες που ζήτησαν αυτό που ήθελαν και τελικά το πήραν. Γι’ αυτόν το λόγο πρέπει τα ζευγάρια, πρώτα να βελτιώσουν την επικοινωνία μεταξύ τους και μετά να αρχίσουν να ζητούν ο ένας από τον άλλον αυτό που χρειάζονται . Όταν υπάρχει καλή επικοινωνία και ο άντρας κατανοεί τα συναισθήματα της συντρόφου του, αυτομάτως αντιμετωπίζει καλύτερα και τα προβλήματα της και αργά αλλά σταθερά θα της προσφέρει περισσότερη στήριξη. Γενικά, όταν ένας άντρας κατανοεί πραγματικά ένα πρόβλημα σε όλες του τις διαστάσεις, επιδιώκει με όλη του τη δύναμη να βρει τη λύση του.

Για αιώνες, η ένδειξη ότι ένας άντρας αγαπούσε τη γυναίκα του, ήταν ότι εκείνη δε χρειαζόταν ποτέ να ζητήσει τίποτα. Τώρα, όταν μια γυναίκα έχει την αίσθηση ότι ο σύντροφος της δεν επιθυμεί ή δεν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες της, αισθάνεται ταπεινωμένη και πληγώνεται η αυτοεκτίμηση της. Καταλήγει να αισθάνεται ότι δεν αξίζει την αγάπη του.

Αντίστοιχα, όταν ένας άντρας νιώθει ότι η σύντροφος του είναι υπερβολικά απαιτητική, μπορεί να μην πληγώνεται η αυτοπεποίθηση του, αλλά οπωσδήποτε δεν έχει καμιά διάθεση να της προσφέρει περισσότερα. Έτσι, όταν επιστρέφει από τη δουλειά, κλείνεται στον εαυτό του, γίνεται ιδιαίτερα νωχελικός και παραμελεί τη γυναίκα του.

Να ζητάς ή να μη ζητάς;

Παλιά, τον τροχό που έτριζε, τον λάδωναν. Σήμερα τον αντικαθιστούν. Πού σταματά η επίκληση για βοήθεια και πού αρχίζει η γκρίνια; Οί άντρες αντιπαθούν τη γκρίνια και οί γυναίκες δε θέλουν να γκρινιάζουν. Αν όμως οί γυναίκες δεν ξέρουν τον τρόπο να κάνουν τον άντρα τους να τις ακούσει, έχουν μόνο δυο εναλλακτικές δυνατότητες. Είτε να υποταχθούν στη μοίρα τους και να ικανοποιούνται με ό,τι τους προσφέρει εκείνος ή να του γκρινιάζουν και να απαιτούν περισσότερα.

Καμιά από τις δυο αυτές λύσεις δεν είναι αποτελεσματική. Για να πάρει μια γυναίκα την αγάπη και τη στήριξη που χρειάζεται, πρέπει να εστιάσει την προσπάθεια της σ’ αυτό που είναι πιο ουσιαστικό. Πρέπει πρώτα να ζητήσει από το σύντροφο της να την ακούσει και μόνο αφού εκείνος έχει αρχίσει να κατανοεί καλύτερα τα συναισθήματα της, να του ζητήσει μεγαλύτερη υποστήριξη και βοήθεια.

Για να διατηρηθεί η αγάπη σε μια σχέση, οί γυναίκες πρέπει να μάθουν να εκφράζουν τα συναισθήματα και τις ανάγκες τους με τρόπο κατανοητό και λειτουργικό και για τους δύο συντρόφους.

Δεν προτείνεται βέβαια στις γυναίκες να μην εκφράζονται, εάν όμως θέλουν να τις ακούν και να τις σέβονται οί άντρες τους, πρέπει να υιοθετήσουν νέους τρόπους προσέγγισης.

Τι να περιμένουμε

Οί άντρες θα δεχτούν να προσφέρουν περισσότερα στις συντρόφους τους, αν εκείνες τους προσεγγίσουν με τον κατάλληλο τρόπο. Μετά από μερικούς μήνες καλής ψυχικής επικοινωνίας – χωρίς παράλληλα να προβάλλονται απαιτήσεις – και με λίγη αγάπη και αναγνώριση όσων προσφέρει ήδη, κάθε άντρας θα είναι έτοιμος και πρόθυμος να κάνει περισσότερα για τη γυναίκα της ζωής του. Ωστόσο η αντίληψη των δύο φύλων γι’ αυτό το «περισσότερα» διαφέρει ριζικά.

Οί άντρες μπορούν να προσφέρουν περισσότερα στη σχέση μόνο σταδιακά και σε μικρές δόσεις.

Δεν είναι ρεαλιστικό να περιμένουμε από έναν άντρα να αρχίσει ξαφνικά να κάνει τις μισές δουλειές του σπιτιού, ενώ μέχρι τώρα έκανε πολύ λιγότερες. Επίσης, εάν είναι εσωστρεφής άνθρωπος, δεν μπορούμε να περιμένουμε να αρχίσει ξαφνικά να ανοίγεται και να εκφράζει ελεύθερα τα συναισθήματα του.

Εξίσου μη ρεαλιστικό είναι να περιμένουν οί άντρες να τους καλωσορίζει η γυναίκα με το χαμόγελο μετά τη δουλειά και να νιώθει ευτυχισμένη και χαλαρή δίπλα τους, ύστερα από μια δική της ημέρα σκληρής δουλειάς. Αυτές οί μη ρεαλιστικές προσδοκίες προκαλούν πικρία και αποξένωση στα ζευγάρια.

Τόσο οί άντρες όσο και οί γυναίκες μπορούν να βοηθήσουν ο ένας τον άλλον, αλλά αυτό δε γίνεται μέσα σε μια μέρα. Όπως μια επιχείρηση χρειάζεται σκληρή δουλειά, αφοσίωση και εφαρμογή της κατάλληλης στρατηγικής για να επιτύχει, έτσι και οί ανθρώπινες σχέσεις χρειάζονται υπομονή, επιμονή και υιοθέτηση νέων ρόλων και από τα δύο φύλα.

Αν οί γυναίκες αποδεχτούν το γεγονός, ότι μπορούν να ζητήσουν και να πάρουν τη στήριξη που χρειάζονται, χωρίς γκρίνιες και παράπονα, θα πάψουν να αρνούνται να εκφράσουν την αγάπη και την αναγνώριση που χρειάζεται ο σύντροφος τους.

Φυσικά, η σύγχρονη γυναίκα έχει την ευθύνη να εκφράσει τις ανάγκες της κατά τρόπο που να μπορούν να ικανοποιηθούν. Δεν πρέπει να περιμένει από το σύντροφο της να μαντέψει τι χρειάζεται η ίδια, αλλά με υπομονή και επιμονή να αναγνωρίζει όσα εκείνος προσφέρει ήδη και σταδιακά να ζητά περισσότερα.

ΥΓ: Το παραπανω αρθρο του σεβαστου site http://www.psychologia.gr ΔΕΝ υποκαθιστα την σπουδαιοτητα της ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ μας ως οντα-ατομα. Απ’ εναντιας, ειναι το ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑ οταν δυο οντα-ατομα παιρνουν την κοινη αποφαση να συμβιωσουν. Η ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ ΟΜΩΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΠΡΩΤΗ, ΔΙΟΤΙ ΚΑΛΕΙΣΑΙ ΣΤΗ ΣΧΕΣΗ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΕΙΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΝΟΕΙΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ, ΓΙΑΤΙ ΕΙΣΑΙ, ΠΩΣ ΕΙΣΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ Ο ΙΔΙΟΣ ????? ΠΟΥ ΠΑΣ ΡΕ ΚΑΡΑΜΗΤΡΟ???

Υπαρχει το αποφθεγμα “ολα τα ευκολα στην αρχη ηταν δυσκολα”. Θυμηθηκα την απαντηση της πρωην(?) συντροφου(-λαθος), συζυγου μου(ορα http://wp.me/p1GIT7-1H), “δεν με στηριξες δεν με ‘ανεβασες’ ολα αυτα τα χρονια”. Και το ποσο ΑΠΟΣΒΩΛΟΜΕΝΟΣ!!! εμεινα οταν το ακουσα. ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΑ τον ηχο που μετεδιδαν τ’ αυτια μου στον εγκεφαλο! Αυτα λοιπον που στην αρχη μου ηταν δυσκολα, τωρα μου ειναι ευκολα. Διαπιστωνω με μια δοση εκπληξης, οτι ακριβως αυτο το “ακουειν” -μεταξυ αλλων βεβαιως- ειναι που κανει την κορη μου να αισθανεται οτι εχει καλη σχεση μαζι μου. Βασικα την ακουω, απλως την ακουω, εννιοτε με τις ωρες (ΠαναΖΙΑ μου! πως μπορουν και μιλανε οι γυναικες ΤΟσο πολυ, κροκοδειλιους μυς εχουν στην γναθο τους? ***), χωρις να προσφερομαι ως η λυση. Οποτε ξεφευγα απο αυτον τον κανονα η δυσαρεσκεια της καιροφυλακτουσε! Ο γιος μου απο την αλλη, στις συζητησεις μας κυριως οταν αφορουν προβληματα, αδιεξοδα κλπ, προσδοκα συνηθως λυσεις! Λεει κατι και στοχος του η λυση!
Η ζωη ως φαινομενο εχει στον πυρηνα της την εξελιξη. Αν θελουμε να ειμαστε ζωντανοι ΠΡΕΠΕΙ να εξελισσομαστε διαρκως, σε ολα τα επιπεδα, σε ολες τις εκφανσεις της ζωης μας. Απο την στιγμη που θα παψουμε να εξελισσομαστε, απο την στιγμη που θα θελησουμε να ειμαστε στασιμοι…..΄….. ….. ειμαστε πλεον ΜΟΥΜΙΕΣ !!!

*** ενα κροκοδειλο τον εμποδιζεις πολυ ευκολα ν’ ανοιξει το στομα του, αλλα απαξ και το ανοιξε ειναι αδυνατον να τον εμποδισεις να το κλεισει. Στο ‘κοψε το χερι.


Νουθεσια


Νουθεσια λοιπον, θετω βαζω μυαλο σε καποιον δηλαδη. Μεγαλη κουβεντα, καλυτερα να φαω ενα γουρουνοπουλο ασπρο πατω.
Αντε να το κανεις σ’ εφηβους! Οχι θα φας, αλοιφη θα κανεις τα μουτρα σου. Γιατι ομως; Διοτι οι εφηβοι ειναι επαναστατες αμφισβητιες απο την φυση τους, θα πεις.
Ναι, δεν διαφωνω ετσι ημουν κι εγω. Με το προθεμα φυσικα “κρυφο-”.  Ειναι κι αυτες οι ορμονες, παντα ηταν, ειναι και στην εποχη μας ο ανελεητος βομβαρδισμος απο
πανταχοθεν του καταναλωτισμου, της ευκολης ζωης, του life style κλπ. Αρκει ομως αυτο να εξηγησει γιατι οι νεοι ειναι τοσο ξεροκεφαλοι, ισχυρογνωμονες και δεν
δεχονται νουθεσια? Κατ’ εμε οχι! Ειναι και κατι αλλο πολυ σημαντικο. Η σχετιζομενες μεν, διαφορετικης ποιοτητας δε, εννοιες της γνωσης του “ξερω” και της εμπειριας
του βιωματος. Ενα αποφθεγμα λεει: “Δικαιουσαι ν’ αμφισβητεις την αληθεια της γνωσης, αλλα υποχρεουσαι να δεχτεις την αληθεια του βιωματος”. Να το εξηγησω λιγακι.
Ολοι {εχουμε γνωση=γνωριζουμε=ξερουμε} την σημασια της στοματικης υγιεινης. Και οι εφηβοι! Νουθετεις λεγοντας ” πληνε τα δοντια σου”. Το λες εκ πειρας, εκ του
βιωματος των χαλασμενων δοντιων σου και του συνεπαγομενου πονου λογω της αμελειας σου. Την ιδια  αμελεια που παρατηρεις και στους εφηβους. Η νουθεσια σου
πιανει τοπο? Συνηθως οχι. Τι συμβαινει εδω περαν της επαναστατικης ορμονοτετοιωσης.

Η εμπειρια σου, οχι απλα η γνωση σου, αλλα ο πονος ο ανυποφορος που βιωσες απο το χαλασμενο σου δοντι, το βιωμα οοολης της ταλαιπωριας σου, ειναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ
να το μεταφερεις στον αλλον. Ο μονος τροπος για να το κατορθωσεις ειναι η τηλεπαθεια. Το λεει και η λεξη. Αα ρε γλωσσα ελληνικη! Τηλε+παθειν. Το μονο εργαλειο
που εχουμε ειναι ο λογος, η ομιλια. Ναι αλλα,…δια της ομιλιας μεταφερεις γνωση, το λεγομενο “ξερω”. Τι ελεγε πιο πανω το αποφθεγμα? Πως θ’ αντιδρασει ο/η νεος/α?
Μα φυσικα κανοντας χρηση του δικαιωματος του, θα σε αμφισβητησει! Αδυνατει να “δει” πισω απο την βιτρινα των λεξεων το “εμπορευμα” που υπαρχει μεσα! Και ειναι
λογικο. Αλλο να λες πχ καρπουζι και αλλο να το χωνεις στο στομα του. Ειναι εντελως διαφορετικα πραγματα. Με το παραδειγμα του καρπουζιου κατανοει την διαφορα
διοτι εχει υποστει και την γνωση λεγοντας “καρπουζι” και το βιωμα μασουλωντας το, το οποιον το δεχεται ετσι απλα. Ε! παρολη την κατανοηση της διαφορας
γνωση-εμπειρια, οταν ερχεται η ωρα της στοματικης υγιεινης, παθαινει black out! Το κατανοηθεν καρπουζοπαραδειγμα ακατανοητως αδυνατει να το μεταφερει στα δοντια.

Δεν μπορει ν’ αντιληφθει οτι πισω απο την περιγραφη σου του πονοδοντου, υπαρχει βιωμα και αυτου την αληθεια υποχρεουται να δεχτει. Οπως εκανε πριν λιγο με το ερμο το καρπουζι (το στιψαμε πια!). Καποιοι ανθρωποι βαριουνται την σωματικη γυμναστικη (εγω πχ), αλλοι την του νου. Βαριουνται να το βαλουν να δουλεψει, το μυαλο. Τι να πω! Μαγνησιο και Β12 με το κουταλι? Μαστιγωμα? Ασε με να παθω σου λεει για να μαθω. Μα δεν ειναι βλακεια να παθεις κατι που προγενεστεροι επαθαν και εμαθαν, για να μαθεις το ηδη μαθημενο? Θες ντε και καλα να παθεις? ΟΚ. Παθε κατι νεο, κατι πρωτογνωρο! Το προγενεστερο παθημα γινεται μαθημα-γνωση και δια του λογου μεταβιβαζεται στην επομενη γενια ωστε, αυτη να προχωρησει να βρεθει πιο περα απο την προηγουμενη. Εξελιξη βρε αδερφε. Νους, Ευφυια. Για πια κορωνιδα της δημιουργιας μιλαμε!!! Αν δεν κανεις χρηση αυτου για το οποιο ξεχωριζεις απο τα υπολοιπα ζωα, αν δεν το χρησιμοποιεις, ειναι σαν να μην το ‘χεις!!!

 

ΥΓ. παω να μαζεψω τ’ απολοιφαδια μου απο τους τοιχους. Μπλιαχ!!


Νους – Συνειδηση – Ψυχη

Η αναρτηση αυτη θα αλλαζει διαρκως. Θα ειναι μη δομημενο μερικο συνολο για παντα!

Πρωτη σταση, επισκεψη ονοματων. Ετυμολογια-Σημασια.
Αλιευματα απο τον ωκεανο του διαδικτυου και τις λιμνες των βιβλιων.
Μονον σε ο,τι προηγειται το “~Μυθαωνος” ειναι δικο μου.

ΝΟΥΣ:

.           1) Νους εκ του νοός. Η ετυμολογία της λέξεως θεωρείται “σκοτεινή” κατά τους λεξικογράφους. Πολλές υποθέσεις μπορούν να γίνουν και μία από αυτές (που άπτεται στο θέμα μας και άρα, μπορεί να είναι και σωστή) έχει να κάνει με τη λέξη νέω, που σημαίνει κολυμπώ, μιας και η λέξη νοός σημαίνει “ρεύμα σκέψεων και συναισθημάτων”.
.           2) Ο νους είναι ο πράκτορας της Αρνητικής Δύναμης στο σώμα και λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος μεταξύ σώματος και ψυχής. Ο νους είναι τόσο λεπτοφυής ώστε να μπορεί να ταυτίζεται με την ψυχή και ταυτόχρονα τόσο αδρός (υλικός) ώστε να μπορεί να προσκολλιέται στο σώμα. Η νοητική ουσία είναι καμωμένη από τη λεπτοφυή ύλη της σάτογκουν (βλ.λ.) και απλώνεται μέσα στο σώμα σαν τον ιστό της αράχνης, έχοντας τις δαγκάνες του βαθιά ριζωμένες στις αισθήσεις, απ’ όπου εργάζεται μέσω των αισθητηρίων οργάνων, ενώ η πηγή του είναι πολύ ψηλά, στο τσιντ ακάς (chid akash), την έδρα του Παγκόσμιου Νου (στο Αιτιατό Επίπεδο). Ανάλογα με το επίπεδο που λειτουργεί διακρίνεται σε αιτιατό, αστρικό και φυσικό νου. Ο Χαζούρ Μπάμπα Σαουάν Σινγκ αναφέρει σχετικά: «Υπάρχουν τρεις εκδηλώσεις του νου και αντίστοιχα σε αυτές τρία είδη μορφών. Στο Τρικούτι (βλ.λ.), ο νίτζμαν (nij man), ο αιτιατός νους, καλύπτει το πνεύμα. Οι μορφές εκεί είναι πλασμένες από πολύ εκλεπτυσμένη μάγυα (ύλη), τόσο πολύ ώστε η πλειονότητα των αναζητητών έχει αποτύχει να αντιληφθεί το πνεύμα χωριστά από το τη μάγυα και τις μορφές και γι’ αυτό το λόγο θεωρούν ότι το περιβεβλημένο από νου πνεύμα διαπερνά τα πάντα… Πιο χαμηλά, στο Σάχανς Νταλ Κανουάλ (βλ.λ.), οι μορφές του Τρικούτι αποκτούν ένα επιπλέον κάλυμμα νου και μορφής, και τα δυο πιο αδρά από τα ανώτερα. Η αστρική μορφή σ’ αυτό το επίπεδο κυβερνιέται από τον άντιμαν (andi man), τον αστρικό νου. Σε αυτήν τη ζώνη υπάρχουν κολάσεις και παράδεισοι και αναρίθμητες άλλες περιοχές. Οι ροπές του νου είναι ανυψωτικές και κατευθύνονται προς τα μέσα. Ωστόσο, αυτός ο νους συμπεριφέρεται σαν ένας σοφός εχθρός… Ακόμα πιο κάτω, στην Πίντα, το φυσικό επίπεδο κάτω από τα μάτια, οι αστρικές μορφές αποκτούν άλλο ένα κάλυμμα από αδρή ύλη, με την οποία όλοι είμαστε εξοικειωμένοι. Ο νους που κυβερνάει αυτή τη μορφή ονομάζεται πίντιμαν (pind man), δηλαδή φυσικός νους. Οι ροπές του στρέφονται προς τα έξω και διαχέονται, και είναι πάρα πολύ δύσκολο να τον ελέγ-ξουμε».
.          3) Η ετυμολογία της λέξης ΝΟΥΣ σημαίνει άλλωστε, νέου έσις, δηλαδή επιθυμία του νέου, του καινούργιου, του άγνωστου. Ο άνθρωπος συνειδητοποιώντας την σημασία του θανάτου και νιώθοντας αυτή την πρόκληση, επιθυμεί να τον νικήσει με κάθε τρόπο.

ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ:
.          1)Η λέξη συνείδηση προέρχεται από το απαρέμφατο συν-ειδέναι[2] < οίδα = γνωρίζω, (σύν+οιδα) = γνωρίζω καλώς, εξ ιδίας αντιλήψεως[3] που αποδόθηκε και στα λατινικά [4]με την ακριβή εννοιολογική της σημασία, ως conscientia, που σημαίνει γνωρίζω πλήρως. Την ίδια λέξη χρησιμοποιεί πρώτος ο Γάλλος φιλόσοφος Ντεκάρτ και λίγο αργότερα ο John Locke (Τζον Λοκ) στα αγγλικά ως Conscience που μεταγενέστερα μεταβάλλεται σε Concience. Από την ίδια ρίζα παράγονται οι λέξεις Sence = αίσθηση, sense = έννοια, αλλά και Science = επιστήμη που στα ελληνικά σημαίνει «προσήλωση του νου»,[5] από το αυτοτελές ρήμα επίσταμαι = γνωρίζω εμπείρως.
.          2)Το σύμπαν είναι δημιουργικό. Και μέσα από την πολυπλοκότητα του, που φτάνει μέχρι το σημείο σχηματισμού ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ, προκύπτει ότι αυτό το σύμπαν όπως σημειώνει και ο φυσικός Paul Davies – έχει οργανώσει την ίδια την αυτεπίγνωση του, γεγονός «που αποτελεί ισχυρή ένδειξη ότι «κάτι συμβαίνει». «Η εντύπωση της ύπαρξης σχεδιασμού είναι συντριπτική». Ίσως γι’ αυτό σήμερα, σημαντικός αριθμός ερευνητών υποστηρίζει ότι η εξέλιξη των ειδών, όπως και η περιπλοκότητα των έμβιων όντων δεν μπορούν να εξηγηθούν, παρά μόνο αν υποτεθεί ότι υπάρχει ένα «ευφυές πρόγραμμα» στη φύση. Ένα ΣΧΕΔΙΟ. [Όπου «ευφυές πρόγραμμα» και «σχέδιο», θα πρέπει να θεωρηθούν αναγκαίες, συμβατικές, ανθρωποκεντρικές έννοιες, προκειμένου να διαθέτουμε ένα κοινό γλωσσικό κώδικα στη συζήτησή μας


Γονεις – Παιδι ( Δαναης, εφηβη ετων 16+)

Λένε πως μία εικόνα χίλιες λέξεις. Αλλά ας αναλύσω λίγο αυτή την εικόνα. Έστω από την δική μου οπτική γωνία. Μία οπτική γωνία που πρόκειται να γραφτεί από μία 16χρονη. Σε αυτή την εικόνα είναι ένα παιδί. Απλά ένα παιδί. Κι όμως στα μάτια του κρύβει πολλά πράγματα. Αυτό που εγώ βλέπω είναι πόνο. Είναι σε αυτή την ηλικία και τα όμορφα ματάκια του έχουν δακρύσει.  Ίσως αυτό που λείπει από καθένα από σας είναι το να δείτε τα πράγματα με την δική μας οπτική γωνία. Θέλετε να λέγεστε γονείς όταν σας είναι τόσο δύσκολο να παραδεχτείτε το λάθος σας, να έρθετε να μας το πείτε και να ζητήσετε ένα συγνώμη. Σας είναι τόσο δύσκολο να μας εμπιστευτείτε για ένα δικό σας θέμα. Γιατί? Γιατί υποτίθεται ότι εμείς επειδή είμαστε παιδιά δεν μπορούμε να έχουμε μία άποψη, η οποία στο κάτω κάτω της γραφής μπορεί να σας βγει και ωφέλιμη ή μπορεί καν να μην το είχατε σκεφτεί. Σας μειώνει τόσο πολύ τον εγωϊσμό να ακούσετε κάτι από κάποιον που είναι μικρότερος. Μα είναι τραγικό! Το ίδιο σας το παιδί είναι. Λόγος για ζήλια? Κανείς.  Πόσοι από σας θεωρείται τους έφηβους αντιδραστικά στοιχεία? Οι περισσότεροι, για να μην γίνομαι και απόλυτη. Αναρωτηθήκατε ποτέ όμως ένα πράγμα? Δεν γίνεται ένας άνθρωπος να γίνει από μόνος του αντιδραστικός. Σκεφτήκατε ότι οι πράξεις σας σε συνδυασμό με τις πράξεις της κοινωνίας έφερε τα παιδιά σας εκεί που είναι και στην συμπεριφορά που έχουν. Αν όχι… δεν το θεωρώ περίεργο. Γιατί? Γιατί το να λέγεσαι γονείς είναι εύκολο. Όχι να είσαι. Να είσαι γονιός σημαίνει ευθύνη αλλά πέρα από ευθύνη σημαίνει αγάπη. Αλλά αγάπη χωρίς όρους! Χωρίς κλουβιά να κλείνεις μέσα τα παιδιά σου. Διότι με αυτό ακριβώς τον τρόπο το κάνεις αντιδραστικό. Εφόσον το κλείνεις και το αναγκάζεις να κάνει αυτό που ΕΣΥ θες τότε ναι! Θα γίνει αντιδραστικό. Γιατί έχει προσωπικότητα την οποία θέλει να διαμορφώσει. Θέλει να κάνει λάθη για να μάθει. Γιατί καλώς ή κακώς από τα λάθη μαθαίνεις. Προσωπικά θεωρώ σχεδόν τυχερό τον εαυτό μου που δεν είμαι τέλεια, γιατί μπορώ να μάθω. Να μάθω να βλέπω καλύτερα τους ανθρώπους, αλλά ίσως το κυριότερο να μάθω να σηκώνομαι όταν πέφτω. Γιατί κανείς δεν αξίζει να βρίσκεται κάτω. Τα λάθη είναι ένα είδος μαθήματος. Γιατί όπως λέτε όλοι οι γονείς: «Διάβασε παιδί μου να περάσεις σε καμιά καλή σχολή. Είμαστε σε δύσκολους καιρούς»  Και όταν κάνουμε λάθη λοιπόν γιατί μας κρίνετε? Γιατί παραπονιέστε? Εξάλλου σκεφτείτε την ηλικία που έχουμε. Μία ηλικία στην οποία καλούμαστε να μάθουμε και τον έξω κόσμο. Την βιαιότητα, την επίκριση που θα δεχόμαστε, τις τρικλοποδιές.  Ή μήπως θεωρείται πιο σημαντικό να μάθουμε  Ιστορία που δεν θα μας χρησιμεύσει και ιδιαίτερα, αντί να μάθουμε να βραβεύουμε τον εαυτό μας, να αξιώνουμε τον εαυτό μας, να πατάμε στα πόδια μας, να μη σερνόμαστε, να είμαστε δυναμικοί, να είμαστε ΑΛΗΘΙΝΟΙ. Τι σας είναι πιο σημαντικό? Για λίγα λεπτά μόνο κοιτάξτε να μάτια αυτού του παιδιού και αναρωτηθείτε αν έχετε κάνει με τις πράξεις σας ποτέ το δικό σας παιδί έτσι.  Θεωρείται ότι επειδή είμαστε παιδιά σας πάει να πει ότι είμαστε ιδιοκτησία σας και ότι δεν μας χάνεται. Αλλά σκεφτείτε πως θα ήταν να φτάνατε το παιδί σας στο σημείο να σηκωθεί να φύγει για να σας δείξει ότι χρειάζεται και απαιτεί να το ακούτε, να το σέβεστε και να μη του φέρεστε λες και είναι 5χρονο. Τότε θα είχατε πεθάνει από την ανησυχία μη ξέροντας που είναι το παιδί σας, μήπως έχει πάθει κάτι, αν είναι καλά. Αλλά πρέπει να φτάσει σε αυτό το σημείο για να καταλάβετε? Να φτάσει σε αυτό το σημείο ώστε να κάνετε ένα βήμα πίσω τον εγωϊσμό σας και να το αφήσετε να κάνει το λάθος του (όπως εσείς το κρίνετε). Αγάπη… έτσι αποκαλείται αυτό που νιώθετε για το παιδί σας. Είναι αστείο όμως κάποιες φορές ο τρόπος με τον οποίο πάτε να το αποδείξετε. Για παράδειγμα? Λοιπόν… τσακώνεστε, του βάζετε τις φωνές, του επιβάλλεται αυτό που εσείς θέλετε, και το τιμωρείται ή στην χειρότερη τον χτυπάτε (που αν κάποιος από σας το έχει κάνει αυτό, να αγγίξει το παιδί του με βίαιο τρόπο, τον θεωρώ ανάξιο να τον αποκαλώ γονιό). Όταν όμως πάει με τα νερά σας, και κάνει ό,τι θέλετε, όπως το θέλετε… πωωω!! Τότε το λατρεύετε όχι απλώς το αγαπάτε.  Γιατί έκανε αυτό που θέλατε! Αυτό δεν το αποκαλώ αγάπη. Αγάπη αποκαλώ να μπαίνετε στο σπίτι, είτε εσείς είτε το παιδί, να πηγαίνετε μπροστά του, να το κοιτάτε στα μάτια για λίγα δευτερόλεπτα και να το αγκαλιάζετε σφιχτά, να σας νιώσει! Μη ζητάτε εμπιστοσύνη όταν εσείς οι ίδιοι ούτε κατά διάνοια δε το εμπιστεύεστε, επειδή είναι ‘’μικρό’’ ακόμη. Σας λέω λοιπόν πως έχω περάσει από τις περισσότερες ψυχολογίες ενός παιδιού στην ηλικία μου. Για μένα ήταν τόσο σημαντικό μία αγκαλιά, να ξέρω πως όταν θα την χρειαστώ μόνο με ένα βλέμμα θα την έχω και όχι να παρακαλάω για αυτή.  Λέτε ότι ξέρετε τα παιδιά σας. Πόσοι από σας ξέρετε τι περνάει από το μυαλό του κάθε βράδυ. Πόσο υποφέρει ίσως με κάποιες σκέψεις που το τρώνε και ίσως το κάνουν να βλέπει τον εαυτό του ως ένα μηδενικό ή ακόμη χειρότερα? Ως ένα ΤΙΠΟΤΑ! Πόσες φορές τα βράδια κλαίει και θέλει απλώς να ξυπνήσει και να έχουν τελειώσει όλα. Έχετε σκεφτεί ότι ίσως το παιδί σας κάποια στιγμή να θέλησε να βάλει τέλος στην ζωή του γιατί θεωρεί ότι πληγώνει, ή ότι δεν προσφέρει κάτι, ότι είναι ένα τίποτα, ένας ανίκανος. Και σταματάει την τελευταία στιγμή. Αλλά πόσα είναι και τα παραδείγματα από παιδιά που αυτοκτόνησαν?

Ίσως το παιδί σας έχει βρεθεί σε αυτή τη θέση όπως στην εικόνα. Να κλείνετε στον εαυτό του. Να μη θέλει κανέναν και σα να μη φτάνει αυτό να πιστεύει ότι δεν υπάρχει κανείς για εκείνον. Και θα πείτε: «Μα είμαι εγώ εδώ για εκείνον». Λοιπόν… είστε? Στα αλήθεια? Έμπρακτα? Ή απλά τον κρίνετε? Αναρωτιέστε γιατί είναι έξω κάθε μέρα? Γιατί όταν είναι έξω με τους/τις φίλους/φίλες τους δεν χρειάζεται να σκέφτονται το τι «πρέπει» να κάνουν, το πόσο δύσκολα τους είναι κάποια πράγματα. Γιατί όταν είναι έξω με τους φίλους τους είναι απλώς οι εαυτοί τους χωρίς φόβο για επίκριση! Γιατί χρειάζονται να βγουν έξω να πάρουν καθαρό αέρα. Να μην «πνίγονται» σε τέσσερις τοίχους.

Ίσως αυτή η φωτογραφία φαίνεται γελοία, αλλά όχι δεν είναι. Για δύο λόγους. 1. Κοιτάξτε τα μάτια και 2. Κοιτάξτε το γεγονός ότι έχει γονατίσει κάτω. Φαίνεται να τα έχει παρατήσει. Όπως ακριβώς κάνει πολλές φορές ένα παιδί – έφηβος. Κατεβάζει τα μάτια και αφήνεται. Γονατίζει και πέφτει. Αλλά υπερτερούμε σε κάτι που εσείς δεν το κάνετε και συχνά. Κάνουμε κάτι που παρόλο που είναι τόσο δύσκολο το κάνουμε. Κι όμως δεν το αναγνωρίζεται και ίσως στους περισσότερους από σας δεν έχει περάσει καν από το μυαλό. Εμείς σε αντίθεση με σας όσες φορές και να πέσουμε βρίσκουμε πάντα λόγο να σηκωθούμε γιατί? Γιατί θέλουμε την ζωή μας. Θέλουμε να ζήσουμε! Και όχι απλώς να υπάρχουμε. Ενώ εσείς είναι πολλές φορές που δεν σηκώνεστε και αντί να ψάξετε ένα τόσο απλό λόγο ψάχνεστε σε περίπλοκα πράγματα. Και ίσως οι περισσότεροι από σας τώρα σκεφτείτε: «Τι λέει μωρέ τώρα? Έχουμε τόσα στο κεφάλι μας!  Έχουμε περάσει τόσα» Αλλά σε αυτό θα σας απαντήσω πως ακριβώς επειδή έχετε περάσει τόσα θυμηθείτε τι ήταν αυτό που κάθε φορά παρά τις δυσκολίες σας έκανε να ολοκληρώσετε αυτό που είχατε αρχίσει! Λέτε για μας να είναι εύκολο να βλέπουμε τον εαυτό μας να χάνει την δύναμή του και την θέληση του? Όχι δεν μας είναι! Αλλά παλεύουμε γιατί μας ανήκει η ζωή μας. Φτάνουμε στα άκρα που ίσως πολλές από αυτές τις φορές που φτάνουμε στα άκρα είναι λάθος και μπορεί να μας επιφέρει άσχημες συνέπειες και επίπονες. Αλλά για πολλά παιδιά από μας έτσι ζούνε! Εσείς ζείτε στην ρουτίνα. Δεν έχετε όρεξη για να αλλάξετε τίποτα. Και θα πείτε τώρα: «Δουλεύω κάθε μέρα. Τι μου λες εμένα τώρα? Έχω ανάγκη για ξεκούραση» Ναι… και όταν έχετε ρεπό? Ο πατέρας αντρικά πράγματα. Βόλτες, τηλεόραση ή υπολογιστής. Και η μαμά! Αχ η μαμά… Η μαμά ασχολείται με τις δουλειές του σπιτιού. Και μετά μας λέτε: «Μην κάθεσαι τόσες ώρες στον υπολογιστή» ή «Δεν ασχολείσαι μαζί μου». ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΤΑΝ ΜΑΣ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΚΑΙ ΔΙΝΕΤΕ ΣΗΜΑΣΙΑ ΣΕ ΑΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΝΑ ΠΑΙΞΕΤΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ Ή ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΕΙΤΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΩΣ? Οπότε κάθε φορά που πάτε να πείτε κάτι που αφορά και εμάς και εσάς σκεφτείτε ότι ίσως την συμπεριφορά μας την έχετε προκαλέσει εσείς. Μου είναι βίωμα το να μου πει ο γονιός μου: «Αφού δεν κάθεσαι μαζί μου». Η απάντηση μου ήταν η εξής: «Όταν ήμουν μικρή, ερχόμουν για μία καληνύχτα και ήσασταν ψυχροί, ήθελα να παίξουμε και δουλεύατε, ήθελα χάδια και ήσασταν κουρασμένοι, ήθελα  να πάω στην παιδική χαρά και ήσασταν κουρασμένοι. Τώρα που είμαι σε αυτήν την ηλικία, πάγωσα. Δεν θέλω, δεν μου βγαίνει» Πράγματι μου είναι τόσο δύσκολο, τόσα χρόνια, αλλιώς με είχαν μάθει. Δεν φταίμε πάντα! Δεν είμαστε αυτά τα κωλόπαιδα που είναι όλη την ώρα έξω… Ή τα κωλόπαιδα που «τρυπιούνται» (και εννοώ τρύπες όπως στην γλώσσα, στα χείλια) Γιατί είμαστε πολύ πιο σοβαροί από κάποιους που φοράνε κουστουμάκια! Επίσης! Είναι τόσο τραγικό το γεγονός ότι μας μαθαίνεται να μην κρίνουμε από την εξωτερική εμφάνιση όταν εσείς βλέπετε κάποιον με μοϊκάνα και σκουλαρίκια και το λέτε κωλόπαιδο, ή έναν αλλοδαπό και τον κρίνετε ως κλέφτη, βρομιάρη και άλλα κοσμητικά επίθετα, ενώ υπάρχουν και Έλληνες οι οποίοι είναι τέτοιοι. Ή επειδή βλέπετε ένα ζευγαράκι έξω κρίνετε την κοπέλα ως παλλακίδα (το λέω έτσι για να μην εκφραστώ χυδαία).  Βλέπετε ένα παιδάκι στο δρόμο να πουλάει κάτι και το λέτε ζητιάνο, αλλά κατά τα άλλα το λυπάστε, αντί να του δώσετε κάτι να φάει. Κρίνετε κάθε τι που για την κοινωνία δεν είναι προσαρμοσμένο. Λυπάστε έναν άνθρωπο με ειδικές ανάγκες, αλλά ξέρετε κάτι? Αυτοί είναι οι άνθρωποι που πραγματικά εκτιμάνε τον άλλον γι αυτό που είναι και βλέπουν την ζωή ως μια ευκαιρία να διορθώνονται κάθε μέρα και να ΖΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΘΕ ΤΟΥΣ ΣΤΙΓΜΗ! Θα σας πω μία φράση ενός ανάπηρου και τυφλού: «Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που είμαι έτσι γιατί έμαθα να μην κρίνω τους ανθρώπους γι αυτό που δείχνουν. Βλέπω αυτό που είναι και κοιτάω μέσα στην ψυχή τους.» Πριν γελάσετε ξανά διαβάστε αυτό που είπε και σκεφτείτε, τελικά τι διδάσκεστε στα παιδιά σας? Λύπηση, ρατσισμό ή συμπόνια? Θα θελα να ξερα, αν κανείς από σας δάκρυσε έστω και λίγο με την σκέψη ότι κάθε μέρα απομακρύνει τα παιδιά του από εκείνον και πιο πολύ. Με την σκέψη ότι ίσως το παιδί είναι τόσο απελπισμένο και μόνο που δεν μιλάει σε κανέναν. Σας άγγιξε καθόλου ή απλώς το διαβάσατε και σκεφτήκατε: «Λέει χαζομάρες. Είναι μόνο 16 χρονών! Εγώ δεν είμαι έτσι. Είμαι εκπληκτικός γονιός.» Και μετά από όλο αυτό ας έχετε το κουράγιο να συνεχίσετε την ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΗ ζωή σας μαζί με τα παιδιά σας και μετά από λίγα χρόνια κοιτάξτε που θα βρίσκονται τα παιδιά σας και με τι τραύματα! Συνεχίστε να μη δίνετε χρώμα στην ζωή της οικογένειας σας και δείτε σε λίγα χρόνια το παιδί σας. Και είναι τελικά μόνο δύο λέξεις αυτό το οποίο κάνετε: ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΗ ΖΩΗ!

Υ.Σ. Μιλάω για την πλειονότητα! Υπάρχουν και εξαιρέσεις και παιδιά που ίσως δεν είναι έτσι…

ΣΗΜ Μυθαωνος. Το κειμενο που μολις αναγνωσατε, ειναι αυτουσιο της Δαναης 16+ ετων, απλα το ανεβασα. Θελω να κανω δυο επισημανσεις.

1) Κανονας ανευ εξαιρεσεων. Αυτα που εμαθες, αυτα ξερεις, αυτα κανεις. Για να κανεις κατι εντελως διαφορετικο, πρεπει να ξεχασεις αυτα που ξερεις και να μαθεις εντελως διαφορετικα. Εμεις σαν παιδια των γονεων μας μαθαμε απο αυτους την αγαπη. Τηναγαπη τους ξερουμε-γνωριζουμε και αυτην την αγαπη εφαρμοζοντας, τα δικα μας παιδια μαθανε. Για το νεογνο-ανθρωπος, οπως το γαλα απο τον μαστο της μητερας του ειναι αναγκη, ετσι και η αγαπη ειναι αναγκη! Αναγκη ειναι αυτο, που χωρις αυτο πεθαινεις. Επειδη εμεις ετσι μαθαμε απο τους γονεις μας και ετσι ξερουμε, σε καμμια περιπτωση μπορουμε αυτο να το επικαλεστουμε ως δικαιολογια για την “γονεϊκη” μας αλλα και γενικως ανθρωπινη ΑΠΟΤΥΧΙΑ !!!

2) Για το παρελθον. Οτι ζωγραφιζα ασπρομαυρο τον καμβα της ζωης μου, στον οποιο οι σημαντικοτερες παραστασεις του ηταν τα παιδια μου, μπορω να λυπαμαι και να μετανοω ενδεχομενως. Ομως αυτο δεν προσφερει κανενα απολυτως οφελος σε παροντα χρονο, στον οποιο αλλωστε ζουμε. Συνεπως αφου η ζωη ως φαινομενο ειναι παντα παρουσα, εστιαζομαι στο παρον και ειμαι τωρα ενας γονιος ο οποιος μαθαινει αλλα πραγματα, ουσιωδη πραγματα, τα γνωριζει καλως και τα εφαρμοζει. Τελειος ουδεις, διοτι τελειος σημαινει εφτασα στο τελος, στο τερμα, δεν υπαρχει κατι να εξελιξω. Παραμενω ομως στην οδο Τελειοτητος και ασχετως ποσες φορες θα σκονταψω ή θα πεσω, θα συνεχισω να βαδιζω στην οδο Τελειοτητος. Χωρις το αγχος του τερματισμου, καθοτι μοιαζει με μαραθωνιο, αλλα δεν ειναι!

3) Η επι μακρον στερηση τροφης στον ανθρωπινο οργανισμο εχει μιαν αξια προσοχης παρενεργεια. Οταν πια επιτελους θα την προσφερεις, δεν ειναι αποδεκτη. Ο οργανισμος την κανει εμετο, λες και του προκαλει δυσφορια και με τον εμετο την αποβαλλει. Εχει πια μια δυσανεξια προς κατι αναγκαιο!!! Εχω την εντυπωση οτι κατι αναλογο συμβαινει και με την αγαπη, το αναγκαιο της ανθρωπινης ψυχης. Οταν μετα απο μεγαλο χρονικο διαστημα στερησης προσφερθει, εμφανιζεται η δυσανεξια αγαπης!
Η μονη λυση ειναι μικρες μικρες δοσεις με υπομονη και κατανοηση της καταστασης του “ασθενους”. Μεχρι να αρθει η δυσανεξια. Μετα τα πραγματα γινονται απολαυστικα.

4) Ναι, η Δαναη ειναι κορη και απρουφενια Μυθαωνος. Μην περιμενετε να περιγραψω με λογια αυτο που αισθανομαι πια για τα παιδια μου. Το αισθημα ειναι βιωματικο, οχι γνωσιακο. -> γνωση->σκεψη->ελλογον->λογια.

5) Τελικα οι επισημανσεις ητανε εξη !

6) Ποσο σ’ ευχαριστω γλυκια μου, να ‘ξερες μονο! Απρουφ!!!

ΥΓ: απο μικρο κι απο τρελο μαθαινεις την αληθεια


ΓΥΝΗ: σκετη ευαισθησια, απο την κορφη ως τα νυχια!

Αν και αυτο μαλλον ανηκει σ’ αλλο ευαγγελιο. Εν πασει περιπτωσει(δοτικη πτωση παιδια!) οπως και το ΄΄εγω΄΄,  υπαγεται στην βιβλο της ψυχολογιας. Γυναικες. Το ευαισθητο φυλο! ΜΜΜΜΜΜΜ!!!! Βλεπω την ευαισθησια σας σαν σωφεραντζες. Νταλικερισσες επρεπε να’ σται σχεδον ολες! Δεν φτανει που ειστε ανικανες να παρκαρετε ενα Smart for two σε χωρο που παρκαρει Mercedes 600 SL, σας φτανει ομως και περισευει να βριζετε με το παραμικρο τσιριζοντας. Και καποιες λιγες εχετε Nobel στην τεχνη της ειρωνιας. Καποιες ελαχιστες μονο, ειτε οδηγοι Ι.Χ. ειτε πιλοταροντας 1000αρες μηχανες ειστε χαρμα οφθαλμων!!! Οταν αυτοπροσδιοριζεσται ως ευαισθητα οντα, ξερετε τι σημαινει ευαισθησια? Και χρησιμοποιητε τον ορο με με μια απιστευτη φιλαρεσκεια ή μαλλον παθολογικη θα ελεγα! Οχι δεν θ’ αρχισω τα επιστημονικα μου, θα το πω παρα παρα παρα πολυ απλα. Μεχρι και το βυζανιαρικο σας θα το καταλαβει. Ερωτηση: Ποιο ειναι το πιο ευαισθητο οργανο που εχει ο ανθρωπος? Τα ματια καλες μου, τα ματια. Ξερετε ποσο βαρος εχουν μερικες χιλιαδες φωτονια που χτυπανε το ματι σας μια νυχτα χωρις φεγγαρι και με λιγα ‘στερια? Λοιπον, το βαρος τους ειναι ΤΙΠΟΤΑ!!! Κι ομως το ματι σας ειναι τοσο ευαισθητο που μεταφερει την πληροφορια στον γυναικειο εγκεφαλο σας, που ειναι διαφορετικος απο τον ανδρικο. Το ΤΙΠΟΤΑ χτυπαει το ματι σας με ταχυτητα απο ‘δω στη σεληνη σε 1,2 δευτερολεπτα και το ματι σας αντιδρα! Οοολα τα υπολοιπα αισθητηρια οργανα σ’ οοολο το υπολοιπο σωμα σας, σας δινουν καποια πληροφορια για τα πιπτοντα επ’ αυτων με τετοια ταχυτητα φωτονια? ΝΟ! ΖΑΜΕ! Ποιο συμπερασμα βγαινει απο τα προλεχθεντα? Οτι επειδη το ματι σας ειναι τοοοσο ευαισθητο, σημαινει οτι θα πρεπει να παρετε το βαρος, το χτυπημα αυτων των φωτονιων τοοοσο σοβαρα? Αντε λοιπον, ξεκινηστε απο τωρα.  ”Αχ Θεε μου, τοσα φωτονια που με χτυπανε, δως μου δυναμη ν’ αντεξω!”.  Δεν σας ακουω να το λετε. Τι παθατε? Θελετε κι αλλο παραδειγμα ευαισθησιας ματιου που συμβαινει και σε μας τα αναισθητα γουρουνια τ’ αρσενικα? Παρτε εναν μονο κοκκο αμμου, σπαστε τον σε δεκα κομματια και απο αυτα, το ενα δεκατο του κοκκου, πεταξτε τον στο ματι σας. Τιιι παθατε? Τσουζει? Ποναει? Ειν’ ανυποφορο? Καλε σοβαρολογειτε? Ποσο βαρος εχει αυτο που σας,αλλα και μας πονεσε . Ξερετε? Χιλιοστα του χιλιοστου του κιλου και πολυ ειπα!!! Και ομως ποναει. Αλλα παντα ξεχνατε μεσα στην ευαισθησια σας… ΣΙΓΑ ΤΟ ΒΑΡΟΣ. ΣΙΓΑ ΤΟ ΒΑΡΟΣ !!!!! Αμ το αλλο? Εχετε παθητικη ευαισθησια, αλλα και ενεργητικη. Παθητικη οταν καποιος σας αγγιξει με το δαχτυλακι του και εσεις αντιλαμβανεστε οτι σας ξεριζωσαν ολοκληρη σπαλα! Ενεργητικη , οταν ανταποδιδετε ή εκδικηστε, οχι συμφωνα με το ”δαχτυλακι που σας αγγιξε”, αλλα συμφωνα με την ”ξεριζωμενη σπαλα”! Ξερετε κατι? Αν ειναι να δινω τοοοοοση σημασια σε τοοοοοσο ΑΜΕΛΗΤΕΕΣ ποσοτητες βαρους… φχαριστω Θεε που με ‘κανες Τρανσφόρμερ!!!

ΑΣΦΑΛΩΣ ΚΑΙ Η ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟΥ ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΥΝΗ  ΕΠΙΖΗΜΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΗ!!!

 

Αντε γεια τωρα!


Ο ΄΄-ισμος΄΄ του ΄΄ΕΓΩ΄΄


πως λεμε πολιτ-ισμος, ο ΄΄-ισμος΄΄ της πολης. Η λεξη πολις αναφερεται στον διαμενοντα πληθυσμο εντος των οικηματων που με την σειρα τους αναφερονται ως το αστυ. Ετσι λοιπον μου γεννηθηκε το εξης ερωτημα. Είναι ο εγωισμος προϊον της πολης, όπως ο πολιτισμος? Η πολις με την έννοια της συναθροισης ανθρωπων επι μακρον κατοικουντων με πολεο-δομημενο τροπο διαβιωσης, οχι αγελαιο. Μπορεί να ΄ναι δεκα igloo Εσκιμωων, ενας οικισμος πενηντα κατοικιων, ή και το Tokyo το ιδιο. Το μεγεθος συμβαλλει στις παραλλαγες του βασικου προϊοντος, το οποιον εστι ο πολιτισμος. Δεν θα εμβαθυνω στην διαδικασία(ες) με την όποια παραγεται, διότι δεν εχω γνωσεις ψυχολογιας μαζων, κοινωνιολογιας, κυβερνητικης κλπ. Υποθετω πως το πρωταρχικο προϊον της πολης είναι ο εγωισμος και δευτερευοντως εμφανιζεται ο πολιτισμος. Εγωισμος λοιπον. Μια δειγματοληψια εγωισμου θα αναφερω σημερα και τιποτα περισσοτερο. Τροφη για σκεψη.

1ο περιστατικο. Σταθμευω το Kawasaki μου ZX135 Ninja(παπι ειναι μηη…φανταστειτε τιποτα) εμπροσθεν της συρομενης θυρας του προαυλιου  χωρου υπεχοντος θεσην σταθμευσεως δια Ι.Χ. αυτοκινητον ενοικου κατοικιας, εις την οποιαν και ο γραφων διαμενει. Πιο απλα ρε παιδι μου, παρκαρα μπροστα στην γκαραζοπορτα!

Ο συνανθρωπος κατοχος ιδιοκτητης του Ι.Χ. με πολυ ευγενικο τροπο οπως επι εποχων Χωροφυλακης, καθοτι αστυφυλαξ ( ο φυλαττων το αστυ τρομαρα του), μου κατεστησε σαφες τας συνεπειας τας οποιας θα υποστω.

Θιχτηκα! Το παραπτωμα το επανελαβα αλλες τρεις φορες, δηλαδη συνολικα τεσσερεις! Ε, την πεμπτη μου μιλησε οπως ο ταξιαρχος μου (να ‘ναι καλα, που τον θυμηθηκα?). Θιχτηκα! Ξανα. Ποιος θιχτηκε? ΕΓΩ! Ποιος εκνευριστηκε απο την παρενοχληση μου? Αυτος! Που εγκειται επακριβως η παρενοχληση? Στο γεγονος της καθυστερησης της εξοδου του κατα +-1 λεπτο. Ειναι υπεραρκετος χρονος για να εξαντληθει η υπομονη του απο την ασκοπη απωλεια ενος ολοκληρου πολυτιμου λεπτου απο την ζωη του. Ετσι δεν ειναι? Ασε που ειναι υποχρεωμενος ή μαλλον τον αναγκαζω να ερθει προσωπο με προσωπο με την δικια μου μουρη, που ορεξη και καημο ειχε να την δει και να την χαιρετησει. Τετοιες ευκαιριες ψαχνει εκαστος απο μας για κοινωνικη συναναστροφη. Ψεμματα? Ετσι κι αυτος.

2ο περιστατικο. Ολοϊδιο με αυτο, αλλα παλαιοτερο και με τον θιγμενο-γραφοντα σε ρολο γκαραζοϊδιοκτητη. Ναι μ’ αρεσουν οι ευφυεις νεολογισμοι μου. Συνεχιζω. Ποσο πολυ μ’ ενοχλουσε, μ’ εκνευριζε αυτη η συμπεριφορα των επισκεπτων των γειτονων μου και των ιδιων ακομα περισσοτερο! Ναι, αλλα ΕΓΩ ειχα δικιο! Εστω και το ‘χα. Το ειχα ομως τοτε, ως υπερηφανος γκαραζοτετοιος! Αρα λοιπον εαν θελω να ειμαι εντιμος, δικαιος, ειλικρινης, και στην 1η περιπτωση ο μπα..(ουπς!) ο αστυφυλαξ ειχε δικιο!!! Και ας αισθανομουν θιγμενος. Αν αναλυσουμε λιγακι γιατι αισθανθηκα ετσι, θα διαπιστωσουμε οτι: Εκανα σε αλλον εις γνωσιν μου αυτο που δεν θελω να μου κανουν. Συνεπως εγω, γνωριζω οτι ειμαι ΄΄λαθος΄΄, συνεπως εγω, νοιωθω  μια εντονη δυσ-αρεσκεια προς το εγω (μου). Το εγω μου ομως σαν αψογο που ειναι, το επερχομενο μπαλακι δυσαρεσκειας λογω ενοχης δεν το αποδεχεται. Ετσι αφου δεν την γλυτωνει την δυσαρεσκεια σκαρφιζεται ενα καταπληκτικο ταχυδακτυλουργικο κολπο γκροσσο. Προβαλει την ευθυνη του, στον απεναντι και ετσι μπορει να βρισκεται σε μια κατασταση δυσαρεσκειας που πλεον βαφτιζεται ως προσβολη(μ’ εθιξες)!

3ο περιστατικο. Φιλος. Απο την φυση της δουλειας του (ναι, καλα το διατυπωσα), παραδιδει ταμειο με την ληξη της. Επειδη ειναι πολυ καλος στην διαχειρηση χρηματων, επεσε στην αναγκη ενος ποσου 100€ εναντι μισθου. Αυτοβουλως και εχοντας ενημερωσει το ταμειο του, τα οικειοποιηθηκε. Την μεθεπομενη το αφεντικο (ναι καθε δουλεία-δουλειά εχει αφεντικο. Ετσι ηταν, ετσι ειναι, ετσι θαναι.) του εκανε παρατηρηση, κοσμιως βεβαιως, διοτι ειναι ευγενης στην συμπεριφορα του γενικως. Προσωπικα δεν μπορω να δεχτω την δικαιολογια οτι ισως η επιχειρηση να τα χρειαζοτανε τα 100€. Μια επιχειρηση με προσωπικο γυρω στα 50 ατομα. Απο καπου αλλου ξεκιναει η δυσφορια-δυσαρεσκεια του αφεντικου. Θεωρω οτι εχει να κανει με την αλλη βαλιτσα που κουβαλαει το ΄΄εγω΄΄. Ρε παιδι μου! τι ντεμεκ αχθοφορος ειναι αυτο το ΄΄εγω΄΄! Και αυτη ειναι η κτητικοτητα, το ΄΄δικο μου΄΄. Τωρα κατα ποσον ειναι δικα του τα χρηματα, εχω τις ενστασεις μου. Το υπ’ αριθμ’ 1(αχ, τι θυμαστε αυτη την εκφραση?!) επιχειρημα ειναι οτι αποτελουν την αμοιβη της επιχειρησης δια τας παρασχεθεισας υπηρεσιας. Ναι, αλλα τινι τροπο η επιχειρηση παρεσχε τας υπηρεσιας της? Μαα, δια της δουλειάς(σικ) των υπ(ο)αλληλων της. Σωστα? Οπως λοιπον το αφεντικο θεωρει οτι τα τρεχοντα χρηματα προ της μηνιαιας εκκαθαρισεως με τα των  πελατων της ειναι δικα του, του ανηκουν, ετσι και ο υπαλληλος. Ακριβως με το ιδιο σκεπτικο. Οπως η επιχειρηση δεν τα εκλεψε απο τους πελατες της,αφου υπαρχουν τα παραστατικα, ετσι και ο υπαλληλος δεν τα εκλεψε απο την επιχειρηση. Αφου ειναι δηλωμενα στο ταμειο του.

΄΄ΕΓΩ΄΄ και ΄΄ΔΙΚΟ ΜΟΥ΄΄ πανε μαζι, χερι χερι, σαν ερωτευμενα πιτσουνακια! Δεν μπορει το΄΄ΈΓΩ΄΄ να ζησει διχως το ΄΄Δικο Του΄΄. Σαν τα ερωτικα λαϊκα ασματα. Εισαι η ζωη μου…, Χωρις εσενα θα πεθανω…., κλπ κλπ.

 


ΘΕΟΣ και άνθρωπος (ΟΛΟΝ και μέρος)

Θεωρία  συνόλων, εισαγωγή :

Η έννοια του συνόλου στα μαθητικά είναι έννοια πρωταρχική και έτσι δεν ορίζεται αυστηρά µαθηµατικά. Μπορούµε όµως επεξηγηµατικά αντί ορισµού να πούµε:

Σύνολο, είναι µια συλλογή αντικειµένων, διακεκριµένων µεταξύ τους και που η φύση τους µπορεί να είναι οποιαδήποτε. Τα αντικείµενα αυτά τα ονοµάζουµε στοιχεία του συνόλου, τα γράφουµε  µέσα σε άγκιστρα µε οποιαδήποτε σειρά και το καθένα µόνο µια φορά. Το σύνολο το συµβολίζουµε µε ένα από τα κεφαλαία γράµµατα του αλφαβήτου. Ένα σύνολο που περιέχει ένα µόνο στοιχείο, λέγεται µονοσύνολο ή µονοµελές σύνολο. Αν περιέχει δύο στοιχεία λέγεται διµελές σύνολο, … κ.λ.π. πολυµελές σύνολο. Το σύνολο που δεν περιέχει στοιχεία λέγεται κενό σύνολο και συµβολίζεται µε ∅ .
~by Aris Nikolaidis

Το παραπάνω μας φτάνει. Μέρος και (συν)όλον λοιπόν. Στο παρόν νοητικό πόνημα (ποιος γέλασε? να βγει έξω!) μας ενδιαφέρει η σύγκριση των ιδιοτήτων του μέρους σε σχέση με το όλον. Ο ως άνω ορισμός του (συν)όλου  ορίζει τη σχέση μερών και όλου ως γραμμική. Εξηγούμαι αμέσως τι εννοώ  με την λέξη γραμμική.

  1. Το μαθηματικό σημείο. Έχει διαστάσεις? Όχι. Έχει συνέχεια? Είναι ‘άτοπον’ η έννοια της συνέχειας.
  2. Η ευθεία. Ένα υποσύνολο απείρων σημείων. Έχει διαστάσεις? Μία, αλλά έχει! Έχει συνέχεια? Έχει!

Διαπιστώνουμε ότι το όλον έχει δυο ιδιότητες που δεν έχει το μέρος.

  1. Το υποσύνολο δύο μόνο ευθειών. Εμφανίζει πρόσθετες ιδιότητες τις οποίες δεν έχει η μοναδιαία ευθεία.α) δυο τεμνόμενες ορίζουν κάτι νέο, επιφάνεια β) ορίζουν γωνία.
  2. Τρείς τεμνόμενες ορίζουν επί πλέον π.χ. χώρο διχοτόμο ύψος περίμετρο κλπ

Το ΓΡΑΜΜΙΚΩΣ προκύπτον σύνολο έχει καινοφανείς ιδιότητες! ΔΕΝ ανάγονται στις ιδιότητες του μέρους!

Όσο διευρύνεται αναδύονται νέες ιδιότητες και ταυτοχρόνως όλες οι ιδιότητες του μέρους εμπεριέχονται στο σύνολο. Αν σταθείτε λίγο και δεν το προσπεράσετε, μοιάζει μαγικό. Τρανταχτό παράδειγμα της προηγούμενης πρότασης είναι οι πολυκύτταροι οργανισμοί. Κύτταρο -> όργανο -> σώμα.

Ε, τώρα πρέπει να είναι Θεοδοσια-νά ΟΛΟΦΑΝΕΡΟ πως ο,τιδήποτε και να διανοηθούμε δεν πρόκειται ΠΟΤΕ να έχουμε και την απειροστά μικρή ιδέα ΤΙ ΕΣΤΙ το ΟΛΟΝ. Ως μέρος του όλου, ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΤΟ ‘ΧΟΥΜΕ, πώς να το κάνουμε δηλαδή!

………………χμμμ, εκτός κι αν?? Χα!

Αφιερωμένο στην αγαπητή μου Θεοδοσία (miastala.com) και στην επίσης αγαπητή μου Κατερίνα με την “διάκριση” της.


ΘΕΟΣ και fractal

Θεός στην αρχική σημασία της λέξης, είναι αυτός που κινείται ταχέως, μα πολύ ταχέως. Τι είναι Θεός όμως με την μεταφυσική θρησκευτική ή και ιδεαλιστική έννοια του όρου? Πλακά κάνω, μην τρελαίνεστε. ΚΑΝΕΙΣ, μα ΚΑΝΕΙΣ ποτέ δεν μπόρεσε και ούτε πρόκειται ΠΟΤΕ να δώσει απάντηση στην παραπάνω ερώτηση. Ακόμα και στην περίπτωση του υλισμού, οπού οι λέξεις “ψυχή” και “πνεύμα” είναι κενές περιεχομένου και θεός είναι το ίδιο το σύμπαν καθ’ εαυτό, πάλι δεν γνωρίζουμε τι είναι θεός. Διότι πολύ απλά δεν γνωρίζουμε τι είναι ηλεκτρικό φορτίο, τι είναι πεδίο.

Υπάρχει κάτι σχετικό με τον Θεό για το οποίο μπορούμε να συζητήσουμε ή και να πλακωθούμε στο ξύλο. Ποια είναι η σχέση μας με τον Θεό. Σε όλες τις μονοθεϊστικές θρησκείες με εξαίρεση τα ορφικά κείμενα, ο Θεός είναι πλάστης-κατασκευαστής, αυτός που ποιεί. Στα ορφικά από την άλλη ο Θεός είναι γεννήτορας. Είναι “πατέρας”, δηλαδή γονιός. Όχι απλά κατ’ εικόνα και ομοίωση, αλλά κατ’ ουσίαν. Έτσι ειδικότερα στην περίπτωση του χριστιανισμού ο Χριστός δεν είναι ο μόνος ομοούσιος τω πατρί, από την σκοπιά των ορφικών επαναλαμβάνω.

Η θεώρηση του θεού-γονέα έρχεται “γάντι” για τους υλιστές, διότι το Big Bang δεν είναι η στιγμή κατασκευής του σύμπαντος, είναι η γέννηση του σύμπαντος. Επίσης τα πάντα είναι συζευγμένα μεταξύ τους με ακαριαία ταχύτητα διότι την στιγμή της ανάδυσης της από την μοναδικότητα, η υλη ( τα όποια στοιχειώδη σωματίδια) ήταν σε μια κατάσταση ταυτό-συζυγίας.

Ναι! Το ίδιο ισχύει και για τους οπαδούς του ιδεαλισμού, όπου οι λέξεις “ψυχή” και “πνεύμα” έχουν περιεχόμενο. Ο Θεός-Πνεύμα “γεννά” (ανθρωπομορφικός όρος) πολλαπλότητες του εαυτό του κατά την ιδία ουσία του, οι όποιες δεν γίνεται να είναι αποκομμένες από αυτόν, όπως το (εκ παρθενογένεσης) έμβρυο στην μήτρα. Ουσιαστικά τα πάντα ορατά μη ορατά, αντιληπτά και μη, υλικά και μη υπό την πιο ευρεία έννοια του όρου είναι Ο Θεός. Μια ταυτό-πολλαπλότητα?

Τώρα, πως προκύπτει η ψευδαίσθηση του διαχωρισμού, της αποκοπής. Μπορεί και να συμβαίνει όντως κατά την διαδικασία απόκτησης συνειδήσεως. κάτι σαν την μίτωση των κυττάρων. Σ’ αυτήν την περίπτωση η ψευδής αίσθηση είναι η διαφορετικότητα, όχι η αποκοπή. Σ’ αυτήν την ψευδαίσθηση συμβάλει τα μέγιστα η θεώρηση του Θεού-πλάστη. Είναι άλλο πράγμα ένα νοήμων ον το οποίο κατασκευάζουμε ( ε! δεν απέχουμε πάρα πολύ) και ΑΛΛΟ πράγμα το παιδί μας το ίδιο, έστω και αν ήμασταν άφυλα όντα. Γι’ αυτό πιο πάνω ανέφερα ” το εκ παρθενογενέσεως έμβρυο”. Στην πρώτη περίπτωση αναφερόμαστε σε πλάστη ποιητή κατασκευαστή δημιουργό και στην δεύτερη σε γονέα! Όσο “δεμένος” και να είσαι με το δημιούργημα σου ,στην εσχάτη περίπτωση μπορείς να του “τραβήξεις” κι ένα reset-κατακλυσμό φερ’ ειπείν. Το κανεις στο παιδί σου? Η σχέση Θεού-άνθρωπου ως σχέση Γονέος-τέκνου αποκλείει το στοιχείο του φόβου. Για τον Θεό-γονιό μιλάμε, όχι για μας τους ανθρώπους και τις σχέσεις μας με τα παιδιά μας.

Επιτρέψτε μου να δώσω μια κλωτσιά και να γκρεμίσω όλα τα παραπάνω. Ορισμός: Αρχαίο = Ο,τιδήποτε προ της εποχής της πληροφορικής. Οι αρχαίες θεωρήσεις του Θεού ναι μεν είχαν αναφορές στην αίσθηση-αντίληψη του κόσμου ως ψευδή, αλλά στην εποχή της πληροφορικής πλέον είμαστε ακριβείς, αναφερόμενοι στην εικονική πραγματικότητα. Η εικονική πραγματικότητα είναι γεγονός. Υπάρχει η θεωρία και η τεχνολογική υποδομή της κατασκευής εικονικών κόσμων. Μια ματιά στα διαφορά παιχνίδια υπολογιστών και στις ταινίες του κινηματογράφου είναι η απόδειξη. Έχοντας υπ’ όψιν ότι η εκάστοτε υλοποιηθήσα φαντασία μας, ξεπέρασε κατά πολύ την αρχική φαντασία, ας προχωρήσουμε λίγο στο μέλλον. Αληθινά τρισδιάστατες εικονικές πραγματικότητες προβαλλόμενες αληθινά τρισδιάστατα, με χαρακτήρες διακρινόμενους από τεχνιτή ευφυΐα με ικανότητα συνείδησης της ύπαρξης τους. Εμείς είμαστε οι δημιουργοί. Έστω ότι κατασκευάσαμε και αφήσαμε μια Ε.Π. να εξελιχθή ελεύθερα. Είναι προφανές ότι θα έρθει η στιγμή που σ’ αυτήν την Ε.Π. τα τεχνητώς ευφυή όντα θα φτιάξουν την δική τους Ε.Π., η οποία θα βρίσκεται εντός της αρχικής φυσικά. Όμως ακόμα και σε αυτό το στάδιο της ανάπτυξης τους, αυτά τα όντα μπορούν ν’ απαντήσουν στο τι επί της ουσίας είναι? Πέρα από μορφή σχήμα και ιδιότητες. Εμείς οι αρχικοί οι πρώτοι δημιουργοί γνωρίζουμε ότι η ουσία των όντων αυτών δεν είναι τα τρισδιάστατα  εικονοστοιχεία επί της οθόνης. Η ουσία τους είναι το λογισμικό. Είναι bits και bytes. Είναι ΙΔΕΑ!!! Ειναι ΠΝΕΥΜΑ!!!

Η “φτου ξελεφτεριά” από την πραγματικότητα τους έγκειται στο να συνειδητοποιήσουν 1) ότι είναι λογισμικό επί της ουσίας τους και 2) να αποκτήσουν ΠΡΟΣΒΑΣΗ στο λογισμικό τους, στον κώδικα τους και να ΑΥΤΟ-τροποποιούν τους ιδίους και την πραγματικότητα τους κατά βούληση.

Ένα πρόβλημα συνεχίζει να υπάρχει. Υφίσταται η Ε.Π. τους, ως εκδήλωση λογισμικού ΠΑΝΩ ΣΕ ΥΛΙΚΟ ΥΠΟΒΑΘΡΟ. Εκεί δεν μπορούν να παρέμβουν!!!
ΚΑΙ εμείς τα ίδια προβλήματα έχουμε!!!

ΥΓ: Εκτός κι αν ο «υλικός φορέας» επί του οποίου εκδηλώνεται η δική μας Ε.Π. ΔΕΝ ταυτίζεται με την «ύλη» όπως νοούμε την δική μας. Δηλαδή, η ύλη (πρωτόνια φωτόνια και όλες οι μορφές της) που εμείς ως τέτοια αντιλαμβανόμαστε και ερμηνεύουμε τα φαινόμενα της με φυσικούς νόμους, είναι η αντίστοιχη δική μας Ε.Π. με τους «φυσικούς νόμους» να είναι γραμμές κώδικα που περιγράφουν την συμπεριφορά(=τα φαινόμενα) των επιμερισμάτων. Υπάρχει συνεπώς ένας πρωταρχικός ΟΝΤΩΣ ΦΟΡΕΑΣ, ο οποίος ΑΠΛΑ ΥΠΑΡΧΕΙ, πέρα από μορφή και σχήμα.Κάτι εξαιρετικά σημαντικό! Όσο βάθος και να έχει το μοντέλο “Ε.Πν. μέσα σε Ε.Πν-1 μέσα σε Ε.Πν-2 μέσα σε…………σε Ε.Πν=1″ ο φορέας είναι ΕΝΑΣ και ΚΟΙΝΟΣ και ΤΑΥΤΟΣ. Ο Θεος!!! Η μορφή και το σχήμα πάντα είναι εικονικά!!!
Χακεραδες στο λογισμικό μας πρέπει να γίνουμε. Εκεί βρίσκεται η έξοδος προς την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Τι είναι όμως αυτό που χαρακτηρίζει τον Χακερά πέρα από το πάθος του? Η βαθιά γνώση του λογισμικού, ξέρει την κάθε λεπτομέρεια του!!!

Ο φορεας ειναι ο Θεος διοτι:

1. Οι οποιες μεταβολες dx/dψ ειναι εσωτερικες της ΕΠ. Ο φορεας απλα ΕΙΝΑΙ εκει. Ακομα και αν ο φορεας εχει την δικη του μεταβολη-κινηση, αυτη ειναι ΑΣΧΕΤΗ με την μεταβολη-κινηση που τεκταινεται εντος της ΕΠ. (π.χ. στην προβαλομενη ολογραφια-ΕΠ, ο,τι κινηση και να κανει το ολογραμμα, αφηνει παντελως ανεπιρεαστη την εσωτερικη κινηση της ολογραφιας-ΕΠ.)

2. Ο φορεας. Εντος αυτου τρεχει το λογισμικο γι’ αυτο ειναι αγαν αφαω και επι πλεον δε, ειναι αταραχος απο το λογισμικο δεν κρινει το λογισμικο απλα το εκτελει οποιο κι αν ειναι αυτο και αναλογως του περιεχομενου του στιςγραμμες κωδικα βγαζει και το αντιστοιχο αποτελεσμα.

3. Ο φορεας τρεχει το λογισμικο ΚΑΙ ΤΟ ΕΚΔΗΛΩΝΕΙ – ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ – ΠΡΟΒΑΛΕΙ. Αυτη η προβολη ειναι η λεγομενη ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ !!!

4. Τα 2. και 3. μαζι ειναι το “ζητησετε και θα λαβετε” ειναι το “the secret” ειναι το “γνωσετε την αληθεια και η αληθεια ελευθερωσει υμας” !

5. Ο φορεας ειναι ΤΑΥΤΟΣ για ΟΛΑ τα επιπεδα εικονικων πραγματικοτητων και αυτο εχει σαν συνεπεια να ειμαστε θεοι μεσα στην ΕΠ μας, σε οποιο επιπεδο κι αν βρισκομαστε!

6. Το ενα και μοναδικο προβλημα ειναι ΠΟΙΑ ειναι η γλωσσα προγραμματισμου και ΠΩΣ γραφουμε μετατρεποντας διαγραφοντας συμπληρωνοντας ΓΡΑΜΜΕΣ ΚΩΔΙΚΑ.

Αυτη η γνωση δεν ειναι ολα τα λεφτα, οχι οχι, ειναι νιοστικα περισσοτερο, ειναι…… ΟΛΑ ΤΑ ΣΥΜΠΑΝΤΑ !!!

  η εικονα απο εδω: http://www.abovetopsecret.com/forum/thread542140/pg1


Συζυγοι ή Συντροφοι ?

Μια σχεση ξεκιναει συντροφικη, κυριολεκτικα και μεταφορικα (γευομαστε μαζι σωματικες τροφες, αλλα και πνευματικες ψυχικες, ιδεες και αισθηματα).

Μετα αν η σχεση προχωρησει γινει “σοβαρη” (ναι ναι, σοβαρη), επισημοποιηται δια του αρραβωνος και του γαμου, εστω και πολιτικου, δεν εχει σημασια.

Το τυρι το ειδατε, τη φακα την ειδατε? Τι θελω να πω μ’ αυτο? Λοιπον, πως σας αποκαλουνε κατα και μετα το περας της τελετης? Μαα…… ΣΥΖΥΓΟΥΣ βεβαιως-βεβαιως!!!

Επειδη η ετυμολογια ειναι για πολλους ανιαρη, μολονοτι “αρχη σοφιας ονοματων επισκεψης”, θα σας το καταστησω απολυτως σαφες με δυο εικονες ή ισοδυναμως με 2.000 λεξεις.

 

Το καθετο βελος δειχνει αυτο που ονομαζουμε “ΖΥΓΟΣ”. Τωρα καταλαβαινεις γιατι επισης λεμε “ΖΥΓΑΡΙΑ”.Το οριζοντιο δεινει τον λογο υπαρξης του ζυγου. Ειναι η μεταφορα, κοινως το κουβαλημα των φορτιων, κοινως τα βαρη.

 

Και τωρα ΞΑΝΑΔΕΣ την εικονα.ΤΙ ειναι τα βοδια της εικονας αφου ΜΑΖΙ φερουν επι σβερκου τον κοινο ΖΥΓΟ?     Σ  Υ  Ζ  Υ  Γ  Ο  Ι  ! ! !

 


Δες !!! και παλι τον ζυγο και τον σκοπο του !

                                                                      


Α υ τ ο !  λεγετα και ειναι ……….  Σ Υ Τ Ρ Ο Φ Ο Ι !!!

Αυτο που μας κρατα στη ζωη, η τροφη, την ΜΟΙΡΑΖΟΜΑΣΤΕ. Ειμαστε….. συντροφοι !

Γιατι καποτε πολυ παλια, τοτε που ειμασταν ακομα τροφοσυλλεκτες, χωρις την συντροφικοτητα ειχαμε ΕΛΑΧΙΣΤΕΣ  πιθανοτητες επιβιωσης. Οσοι δεν ηταν συντροφοι, ή τους τρωγανε τα θηρια ή πεθενανε απο την πεινα.

Και ετσι λοιπον μια σχεση που ξεκινησε συντροφικη με την μοιρασια της σωματικης και ψυχικης τροφης, η οποια μας κρατουσε ζωντανους, μας γεμιζε χαρα, εδινε περιεχομενο στην καθε μια μας μερα ξεχωριστα, ΚΑΤΑΝΤΗΣΕ συζυγικη. Καταντησαμε σαν τα βοδια χωρις καν να το παρουμε χαμπαρι!!!

ΣΥΖΥΓΟΙ  ή ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ.  ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΕ ΠΟΙΟ ΑΠΟ ΤΑ ΔΥΟ ΕΙΣΤΕ ΚΑΙ ΑΝΑΛΟΓΩΣ ΘΑ ΒΙΩΝΕΤΕ ΤΗ ΣΧΕΣΗ ΣΑΣ. ΣΑΝ ΒΑΡΟΣ Ή ΣΑΝ ΑΠΟΛΑΥΣΗ!

Η αναφορα ελαβε τελος. Τους ζυγους λυσατε!


Ο Bumblebee ως εικονα κεφαλης του ιστολογιου

Απλα μου ηταν ο πιο συμπαθης απ’ ολους. Συν-παθης! Απλα με τα δικα του “παθηματα” και παθηματα, παθαινα κι  εγω. Μ’ αρεσει η προσωπικοτητα του. Και μετα ειναι κι αυτο.

Ρε παιδι μου πως να το πω! Σα να ‘χε λιγο ψυχη αυτος ο τυπος!


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.